ทดลองอ่านเรื่อง วสันต์หวนมา วาสนาหวนคืน เล่ม 1
ผู้เขียน : ฝูหลี (符黎)
แปลโดย : Bou Ptrn
ผลงานเรื่อง : 望春冰 (Wang Chun Bing )
ถือเป็นลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์เอเวอร์วายในการเผยแพร่ผลงาน
จัดพิมพ์และจัดจำหน่ายในประเทศไทยแต่เพียงผู้เดียว
หากผู้ใดละเมิดลิขสิทธิ์จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย
** หมายเหตุ: ยังไม่ใช่ต้นฉบับที่เสร็จสมบูรณ์ **
– – – – – – – – – – – – – – – – –
บทที่ 7
หนุ่มน้อยสะบั้นรัก
เผยตันซึ่งเพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากในไอหมอกของน้ำพุร้อนโดยที่ท่อนล่างมีเพียงผืนผ้าห่อคลุมเอาไว้ จากนั้นก็พิงหินเขียวริมฝั่งให้ลุงอู๋พันแผลบนไหล่ให้เขาใหม่อีกครั้ง
เขาส่งเสียงพึมพำเป็นระยะ นี่ก็ไม่พอใจนั่นก็ไม่พอใจ ประเดี๋ยวแน่นเกิน ประเดี๋ยวหลวมเกิน อู๋จื้อเหิงจึงเอ่ยถามว่า “นายท่านอารมณ์ดีหรือ”
เผยตันชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็ไม่ได้ส่งเสียงอีก
อู๋จื้อเหิงรู้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายอารมณ์ดี เขาดูแลคุณชายน้อยผู้นี้มากับมือยี่สิบกว่าปี รู้ว่าอีกฝ่ายรู้จักพูดจาชนิดปากมีน้ำผึ้งในท้องมีกระบี่* มาตั้งแต่อายุยังน้อย ซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองไว้อย่างมิดชิด แต่ขณะนี้ความผ่อนคลายและความสุขของเจ้าตัวกลับเอ่อล้นทั้งในสีหน้าและวาจา ไม่อาจปกปิดได้เลย อู๋จื้อเหิงเดาว่าเป็นเพราะตอนพลบค่ำนายท่านไปครัวเล็กทางตะวันออกของเรือนอีกครั้ง
“นายท่าน” อู๋จื้อเหิงเตือนเขา “นั่นล้วนเป็นอาหารเครื่องยาที่หมอหลวงซุนกำชับ”
รอยยิ้มของเผยตันจางลงหลายส่วน “นั่นแล้วอย่างไร”
อู๋จื้อเหิงไม่พูดแล้ว ครู่หนึ่งกลับเอ่ยอีกว่า “ดีที่ฝ่าบาทส่งหมอหลวงซุนกับหยวนกงกงมา หากส่งคนที่สนิทกว่านี้มาดูเรือนด้านหลัง…”
“เช่นนั้นข้าก็ไม่กลัว” เผยตันเอ่ยอย่างเย็นชา “จวนสกุลเผยใกล้จะกินพื้นที่ครึ่งย่านฉงเหรินแล้ว ใช่ว่าฝ่าบาทจะไม่ทรงทราบ ท้ายที่สุดแล้วย่อมตัวตรงไม่กลัวเงาเอียง**”
เขาพันแผลเสร็จจึงสวมเสื้อตัวในที่ทำจากผ้าไหมขาว ปกปิดร่างกายอันสง่างามสมส่วนเอาไว้ ลุงอู๋หยิบผมยาวของเขาออกมาจากในคอเสื้ออย่างระมัดระวัง แสงจันทร์อันมืดสลัวฉายลงสู่น้ำพุร้อนที่ปกคลุมด้วยไอหมอก ปลายผมของบุรุษหนุ่มเปล่งประกายเงางาม
เผยตันหันหน้ามองไปยังจันทร์เสี้ยวเหนือกำแพงขาว
ช่วงเวลาเช่นนี้ แม้แต่ลุงอู๋ก็ไม่เข้าใจสีหน้าของเขา
“ถึงแม้ท่านตัวตรงไม่กลัวเงาเอียง แต่ถึงอย่างไรก็ลงทุนลงแรงไปมากมายเพียงนั้นเพื่อทำให้เขามาอยู่ข้างกาย กลับไม่คิดจะพบหน้าเขาสักครั้งหรือ”
เผยตันหันหน้ามองเขา เหมือนรู้สึกว่าคำพูดของเขาแปลกประหลาดอย่างยิ่ง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย “พบเขา? ให้เขารังเกียจหรือ”
ลุงอู๋พูดไม่ออกเล็กน้อย
สุ้มเสียงของเผยตันแผ่วเบาว่างเปล่า “ในคืนวันเกิดเป็นข้าที่ไร้ยางอาย ข้าไม่มีทางทำอีกแล้ว อีกทั้งยามนี้มีเรื่องมากมายที่อาจทำให้ฝ่าบาททรงระแวง ข้าคงไม่ดึงเขาเข้ามาพัวพันอีก…นั่นใคร!” เขาพลันตัดบท สายตากวาดไปยังซอกมุมหลังฉากบังลมไม้ไผ่อย่างดุดัน
ชั่วขณะเมื่อครู่มีสุ้มเสียงของพุ่มหญ้าเสียดสีกัน
ลุงอู๋บอกเป็นนัยให้เขาเงียบเสียง ส่วนตนเองก้มตัวลงอย่างระแวดระวัง ค่อยๆ ย่องเข้าไปแล้วอ้อมฉากบังลมม่านไม้ไผ่ เผยตันรู้สึกไม่พอใจและมีความคิดอยากฆ่าคนบังเกิดขึ้นทันที ไม่นานก็เดินหน้าเข้าไป กลับเห็นโพรงสูงเท่าคนโพรงหนึ่งบนกำแพง พุ่มหญ้าที่ด้านล่างยุ่งเหยิง เห็นได้ชัดว่ามีคนเคยมาและหนีไปแล้ว
ด้านหลังกำแพงนี้…
ลุงอู๋เก็บสิ่งของชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากในพุ่มหญ้า หลังปัดฝุ่นแล้วจึงมอบให้เผยตัน จากนั้นก้มหน้าด้วยความละอาย
เป็นถุงหอมสีเขียวปักลายดอกกล้วยไม้ เขาเคยเห็นตรงข้างเอวของหลี่เฟิ่งปิงเมื่อช่วงก่อนหน้าไม่นาน
เผยตันคิดหลายตลบ พลันกระชับเสื้อผ้าแน่นกว่าเดิมแล้วหันกายไป “กลับได้แล้ว”
ลุงอู๋เห็นท้ายทอยของเขาแดงเรื่อไปจนถึงใบหู
หลังจากเฟิ่งปิงกลับถึงห้องก็ล้างหน้าบ้วนปากแล้วเข้านอนอย่างเร่งรีบ ไม่ได้ยินแม้แต่เสียงที่ชุนสือเรียกเขา
เขาหลับตาลง ไม่ต้องการขบคิดคำพูดของเผยตันให้ลึกซึ้งมากไปกว่านี้ เขารู้มานานแล้วว่าที่นี่คือพื้นที่ของเผยตัน เขารู้ว่าตนเองได้รับการปกป้องจากอีกฝ่าย กว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตอย่างหลอกตัวเอง แต่วันนี้สิ่งเหล่านี้ถูกเอ่ยออกมาจากปากเผยตันเอง ทว่าสิ่งที่เขาสลัดออกจากสมองไม่ได้คือสายตาที่เผยตันทอดมาในตอนสุดท้าย…
นั่นเหมือนเป็นอีกด้านหนึ่งของเผยตัน ด้านที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ร่างกายของอีกฝ่ายเปลือยเปล่าและสูงสง่า บนทรวงอกพันแน่นด้วยผ้าพันแผลสีขาว กล้ามเนื้อสะท้อนแสงหยดน้ำแวววาวท่ามกลางเมฆหมอกรอบกาย แต่เพียงชั่วแวบนั้นกลับล้ำลึกและมืดสลัว แผ่ความเย็นอันแน่วแน่ ชั่วขณะนั้นเขาเชื่อว่าเผยตันฆ่าคนได้
เฟิ่งปิงรู้สึกว่ามันช่างเหลวไหลสิ้นดี เขากับเผยตันร่วมเรียงเคียงหมอนกันมาสามปี ขณะนี้กลับเริ่มสงสัยว่าผู้ที่ตนเองรู้จักคือเผยตันที่แท้จริงหรือไม่กันแน่
เขาคิดว่าตนคงหวาดกลัว แต่แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดมิดก็อดมิได้ที่จะหอบหายใจหลายเฮือกใหญ่ คิดขับไล่เผยตันที่น่าชังในใจของตนเองออกไป แต่ขณะเขานอนหลับกลับบังเกิดนิมิตวสันต์* อย่างไม่เคยมีมาก่อน
สิ่งที่เขาฝันเห็นคือค่ำคืนที่ตนเพิ่งแต่งงานกับเผยตันเมื่อแปดปีก่อน
ตอนแรกของความฝันคือภาพโถงหน้าของตำหนักไท่จี๋
เฟิ่งปิงกับเผยตันสวมชุดแต่งงานสีแดงเหมือนกัน ถือกล่องลัญจกรและสายแพรพระราชทาน เดินผ่านทางคดเคี้ยวตั้งแต่ประตูเฉิงเทียน ประตูจยาเต๋อ จนถึงประตูไท่จี๋ แล้วเข้าสู่ตำหนักไท่จี๋เพื่อทำพิธีเบื้องพระพักตร์ ฮ่องเต้และฮองเฮาประทับอยู่บนตำแหน่งสูงสุด แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างสง่างามน่าเกรงขาม พิธีดำเนินไปตามเสียงร้องของขุนนางพิธีการ ระหว่างเขากับเสด็จพ่อคั่นไว้ด้วยบันไดสีชาดหลายสิบขั้น แผงลูกปัดมงกุฎอันสวยหรูของโอรสสวรรค์ห้อยระย้าลงมา เฟิ่งปิงมองเห็นใบหน้าที่อยู่ด้านหลังไม่ชัดเจน ได้ยินเพียงเสด็จพ่อถามเขาอย่างอ่อนโยนว่า ‘นี่คือจ้วงหยวนใหม่ที่เราแต่งตั้ง เจ้าลองดูบทความของเขาว่าชอบหรือไม่’
บนทางเดินพันก้าวของฝ่ายใน เสด็จพ่อเอามือไพล่หลังพลางยิ้มให้เขา เฟิ่งปิงกำลังถือบทความที่เผยตันเขียนตอนสอบไว้ในมือ หัวข้อคือ ‘จงอภิปรายสาเหตุที่ซุ่นไม่สังหารเซี่ยง’ จากนั้นเขาตอบว่าชอบ
ใครเล่าจะไม่ชอบเผยตัน นั่นคือเด็กหนุ่มที่ผู้ใดมองดูแวบเดียวก็ต้องหลงรัก เพราะเขาทั้งเย่อหยิ่งและสดใสเพียงนั้น
‘ต่อให้เซี่ยงดุร้ายเพียงใด ซุ่นก็ไม่สังหารเขา บทความนี้ควรให้พี่ใหญ่ของเจ้าอ่านสักหน่อย’ เสด็จพ่อหยุดชะงัก ก่อนเอ่ยกับเฟิ่งปิงต่อ ‘จ้วงหยวนผู้นี้พรสวรรค์โดดเด่น ยกให้ใครก็ไม่เหมาะสม เราคิดว่ามิสู้ยกให้เจ้า’
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น กลับพบว่าตนเองมาอยู่ในคฤหาสน์สิบอ๋องแล้ว ทั้งสี่ด้านของห้องนอนอันคับแคบมีม่านปล่อยลงมา เตียงใหญ่หลังหนึ่งปูด้วยแพรนุ่มสีแดง บนเชิงเทียนเก้ากิ่งแกะสลักลายหงส์มังกร เปลวไฟสั่นไหวระยิบระยับ เขาครุ่นคิดถึงความหมายของเสด็จพ่อท่ามกลางความหมดอาลัยตายอยาก อาจเพราะต้องการกดความหยิ่งยโสของสกุลเผย หรือเพราะว่าไม่ต้องการให้เผยตันไปเกาะเกี่ยวองค์ชายที่มีความทะเยอทะยานองค์อื่น ไม่ว่าจะเป็นสายฟ้าหรือหยาดน้ำค้าง* ล้วนเป็นอุบายที่ฮ่องเต้ชอบใช้
ในราชวงศ์นี้บุรุษแต่งงานกันจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว เพียงแต่จ้วงหยวนแต่งงานกับองค์ชายคือเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งแรก ขุนนางกองราชพิธีจึงได้ปรับปรุงรูปแบบพิธีการและคิดหาลูกเล่นใหม่เข้ามา ในวังมีข้อผูกมัดมากมาย แต่พอออกมาด้านนอกก็ไม่มีข้อห้ามเหล่านั้นแล้ว อีกทั้งชื่อเสียงด้านสติปัญญาและวรรณศิลป์ของเผยตันเป็นที่เลื่องลือจึงถูกพวกคนเจ้าสำราญกลุ่มหนึ่งห้อมล้อมพลางท่องกลอนและกรอกสุราออกคำสั่งไปตามธรรมเนียมจนเดินไปถึงหน้าห้องนอน เมื่อถึงหน้าประตูพวกเขายังไม่ยอมเลิกรา พากันเปลี่ยนสัมผัส สลับคำคล้องจองหรือตั้งหัวข้อ ทว่าเผยตันก็สามารถแต่งออกมาติดต่อกันได้ถึงห้าบท สุดท้ายพวกเขาก็ยอมปล่อยเผยตันเข้าประตูไป
พอเผยตันเข้ามาจึงปิดประตูใส่แขกเหรื่อที่ชะเง้อชะแง้ดังปัง เขาขยับกายไปเทน้ำชาดื่ม แต่กลับชนแจกันและโถหลายใบตกแตก น้ำแกงแก้เมาชามหนึ่งถูกยื่นมาที่เบื้องหน้า พอเขาเงยหน้าจึงมองเห็นเฟิ่งปิง
เฟิ่งปิงเพิ่งอาบน้ำ มือหนึ่งจับผมยาวที่เปียกชุ่มของตนเองเอาไว้ มืออีกข้างถือชามน้ำแกง เดิมเป็นท่าทางตามสัญชาตญาณ แต่กลับลนลานเพราะการหยุดชะงักของอีกฝ่าย ก้มหน้าวางชามน้ำแกงไว้บนโต๊ะอย่างเร่งรีบ
‘ขอบคุณ’ เผยตันเอ่ยเสียงแหบ
โดยรอบไม่มีคนอื่นแล้ว เผยตันจึงราวกับเปิดเผยความเหนื่อยล้าออกมาหลายส่วน เขาดื่มน้ำแกงโดยไม่ส่งเสียง เฟิ่งปิงมองพิจารณาอีกฝ่ายจากด้านข้างอย่างเงียบๆ เขาเคยอ่านบทกวีของเผยตันมากมาย แต่กลับเพิ่งเคยมองดูใบหน้าของเผยตันอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก เด็กหนุ่มสูงกว่าเขาครึ่งศีรษะ คิ้วตาคมคายราวกับภาพวาด ในดวงตามีประกายอันเงียบงัน ดูแล้วโตกว่าอายุจริงเล็กน้อย
เป็นคนแปลกหน้าที่น่ามองคนหนึ่ง
เผยตันกุมขมับ คล้ายสร่างเมาหลายส่วนแล้วจึงจะไปอาบน้ำ เฟิ่งปิงยังรีบยื่นเสื้อผ้าให้เขาอีก
‘…เป็นสิ่งที่ฮองเฮาเตรียมไว้’ เฟิ่งปิงเองก็เก้อเขินอยู่บ้าง
เผยตันรับไป เฟิ่งปิงกลับไม่ได้ปล่อยมือทันที คนทั้งสองยืนประจันหน้ากันอย่างแข็งทื่อ นิ้วมือต่างกำมุมหนึ่งของเสื้อผ้าเอาไว้พลางมองดูอีกฝ่าย เผยตันพลันถามว่า ‘ข้าควรเรียกขานท่านอย่างไร’
เฟิ่งปิงเบือนหน้าหนีไป ‘ท่านพอใจอย่างไรก็เรียกอย่างนั้น’
มือของเผยตันลูบไล้ขึ้นไปตามลวดลายของเสื้อผ้าที่พับเอาไว้ เฟิ่งปิงรู้ว่าบนนั้นปักลายดอกบัว ไม่รู้เหตุใดเขากลับหน้าแดงขึ้นมาก่อน
เผยตันครุ่นคิดแล้วจึงเอ่ย ‘เช่นนั้นข้าเรียกท่านว่า…พี่สี่ ดีหรือไม่’
เฟิ่งปิงตกตะลึงแล้วจึงหันหน้าไป
คำเรียกขานนี้จาบจ้วงล่วงเกินเล็กน้อย แต่เผยตันที่เมามายหาได้ตระหนักไม่ เขากะพริบตาปริบๆ เหมือนต้องการสนิทสนมกับเฟิ่งปิงขึ้นอีก
เฟิ่งปิงเม้มริมฝีปาก เอ่ยว่า ‘แล้วแต่ท่าน’
เผยตันจึงยิ้มออกมา ในดวงตาสะท้อนแสงเทียนวูบไหว ทำให้เกิดภาพลวงตากลับหัวกลับหาง เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยนเหมือนหยอกล้อและเหมือนแกล้งไม่รู้ ‘เช่นนั้นข้าจะไปล้างตัวให้สะอาด พี่สี่’
บนฉากบังลมไม้ไผ่มีลายหมึกดำเขียนเอาไว้หลายขีด ไอน้ำอันอุ่นร้อนของห้องอาบน้ำระเหยขึ้นไป คล้ายทำให้หมึกดำเหล่านั้นกระจายออก เฟิ่งปิงลืมตาขึ้นก็พบว่าเด็กหนุ่มไม่ใส่เสื้อผ้าแม้แต่น้อย
ร่างผอมเพรียวปกคลุมด้วยกล้ามเนื้อบางๆ ชั้นหนึ่ง หยดน้ำใสเกาะอยู่ด้านบน เขาค่อยๆ เดินเข้าไปในถังอาบน้ำ ทิ้งเงาหลังสายหนึ่งไว้ให้เฟิ่งปิงดู บนแผ่นหลังนั้นกลับมีแผลเป็นผิวหนังฉีกขาดรอยหนึ่ง พาดอยู่ใกล้กระดูกสะบักอย่างดุดัน
เฟิ่งปิงยังไม่เข้าใจว่าแผลเป็นรอยนั้นเกิดจากอะไร ระหว่างนั้นเผยตันกลับสะดุดเก้าอี้เล็กในถังอาบน้ำ
…เขาดื่มสุราจนมึนเมา น้ำร้อนยิ่งทำให้ทั่วร่างของเขาแดงระเรื่อ ขณะกำลังพึมพำพลางเกาศีรษะ เฟิ่งปิงกลับตกใจจนส่งเสียงอยู่ด้านหลัง
ไม่ง่ายเลยกว่าเผยตันจะทรงตัวได้ พอหันหน้าไปก็มองเห็นเฟิ่งปิง แล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า ‘ท่านกำลังรอข้าหรือ’
คำถามนี้แปลกประหลาดจริงๆ เฟิ่งปิงไม่รู้จะตอบอย่างไร จึงเดินหน้าเข้าไปเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก ‘ท่านเจ็บตรงที่ใดหรือไม่’
เผยตันแย้มยิ้ม เขาเองก็คงเขินอายอยู่บ้าง แต่ถูกรอยยิ้มนี้ปิดซ่อนเอาไว้แล้ว ‘ข้าไม่เป็นไร ท่านไป…’
เขาอยากให้ตนไปรอด้านนอกใช่หรือไม่ เฟิ่งปิงรู้สึกเพียงตนเองทำเรื่องน่าอายเหมือนคนโง่ ตั้งใจจะเดินไปด้านนอก ทันใดนั้นก็ได้ยินเผยตันเอ่ยอีกว่า ‘ท่านช่วยข้าหยิบเจ่าโต้วหน่อยได้หรือไม่’
ความจริงเจ่าโต้วกับผ้าขนหนูอยู่ไม่ไกลจากข้างถังอาบน้ำ เผยตันยื่นมือไปก็เอื้อมถึง
เขากำลังสลายความเก้อเขินให้เฟิ่งปิง
เฟิ่งปิงหยิบของมา เขาตั้งใจหลบหลีกขณะยื่นให้ แต่สุดท้ายยังคงสัมผัสปลายนิ้วของเผยตัน ทำให้กล่องเจ่าโต้วลื่นหลุดจากมือตกลงไปในน้ำทันที
เฟิ่งปิง ‘…’
เผยตัน ‘…’
เผยตันมองดูเขาพลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา ‘ท่านกลัวข้าหรือ’
เฟิ่งปิงส่ายหน้า เขาย่อมไม่กลัวอยู่แล้ว แต่ภายในห้องอาบน้ำในค่ำคืนฤดูร้อนนี้ราวกับลมหายใจทุกเฮือกต่างถูกประทับไว้บนผนังอันเปียกชื้น ทิ้งคราบน้ำแห่งความอาลัยอาวรณ์เอาไว้ เผยตันเม้มริมฝีปาก ก่อนจะย่อตัวลงไปช้อนกล่องเจ่าโต้วในน้ำขึ้นมา ขณะที่เฟิ่งปิงเองก็รีบขออภัยแล้วม้วนแขนเสื้อลงไปช้อนเช่นกัน มือของคนทั้งสองสัมผัสกันในน้ำอุ่น พลันจับกันเอาไว้
สายน้ำไหลผ่านระหว่างซอกนิ้วของคนทั้งสอง นอกจากดวงจันทร์อันเปียกโชกบนฝ่ามือของกันและกัน พวกเขาต่างคว้าอะไรเอาไว้ไม่ได้ทั้งสิ้น เฟิ่งปิงมองคลื่นน้ำที่กระเพื่อมไหว เหมือนนิ้วมือที่พันกันอยู่ใต้นั้นไม่ใช่ของตนเอง เขารู้ว่าเผยตันกำลังมองเขาอยู่ ค่อยๆ ขยับมาหาเขา เฟิ่งปิงพลันใจเต้นแรงเหมือนรัวกลอง หลับตาลงอย่างไม่ต้องมีใครสอน
จุมพิตของเด็กหนุ่มเป็นความหวานแบบไร้เดียงสา แปลกจริงๆ เป็นเพราะข้าดื่มสุราเหมือนกันอย่างนั้นหรือ เผยตันแตะริมฝีปากของเขาเบาๆ ก่อน พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขัดขืนจึงยื่นลิ้นออกมาเลียฟันของเขาเงียบๆ เหมือนทักทายเขาอย่างระมัดระวัง
เผยตันจูบอย่างละเมียดละไม เพียงครู่เดียวเฟิ่งปิงก็อึดอัดแล้ว มืออีกข้างจับไหล่อันเปลือยเปล่าของเผยตันเอาไว้ ผลักอีกฝ่ายอย่างบอกเป็นนัย เผยตันเลยจำต้องผละออก เขาจ้องมองเผยตันด้วยดวงตาที่มีน้ำตาคลอหน่วยเหมือนถูกรังแก แต่ลอบยื่นแขนคล้องลำคอของเผยตันเอาไว้
เผยตันเบิกตาโพลง ยิ้มพลางโอบเอวเขาเอาไว้ เพียงออกแรงนิดหน่อยก็อุ้มเขาขึ้นจากพื้นได้เหมือนอุ้มเด็ก เขายังไม่ทันร้องสักแอะก็ตกลงไปในน้ำแล้ว
เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มลากเฟิ่งปิงจมลงไป มือเท้าต่างเกาะอีกฝ่ายเอาไว้อย่างไม่อาจควบคุม เผยตันส่งเสียงอืมต่ำๆ เขาจึงพบว่าของแข็งที่ท่อนล่างของเด็กหนุ่มปราศจากการบดบัง และมันกำลังร้อนระอุดุนดันอยู่ตรงหว่างขาของตน
ทั้งสองต่างเป็นบุรุษด้วยกันทั้งสิ้น ดังนั้นจึงเข้าใจขึ้นมาทันที เขาพลันถอยหลังออกไป เผยตันจับเขาเอาไว้ไม่อยู่ ทำให้คนทั้งสองกระแทกกับผนังถังอาบน้ำพร้อมกัน เฟิ่งปิงทรุดนั่งลงไปพาให้น้ำสาดกระเซ็นอีกกลุ่มใหญ่
‘เจ็บหรือไม่’ เผยตันยื่นมือไปลูบหลังศีรษะของเขาอย่างลนลาน น้ำในถังอาบน้ำกระเซ็นออกไปกว่าครึ่ง เฟิ่งปิงเย็นจนหนาวสั่น เผยตันคล้ายเสียใจจึงเอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า ‘ขออภัย พวกเราออกไปกันเถอะ’
แต่ไม่รู้ว่าเฟิ่งปิงไปเอาความกล้ามาจากที่ใด ยื่นขาออกไปเกี่ยวน่องของอีกฝ่าย…
เสื้อบางๆ ลอยอยู่บนผิวน้ำ ขวางกั้นไว้ชนิดที่เหมือนไม่ได้กั้น รู้สึกได้ว่าผิวหนังเนียนละเอียดชวนให้เสียวซ่าน ขาของเด็กหนุ่มเหยียดตรงแข็งแกร่ง กล้ามเนื้อแน่นตึงราวกับกำลังอดทนอดกลั้นเอาไว้ แต่ก็เหลือบตามองเขาด้วยความประหลาดใจ
เฟิ่งปิงอายกับท่าทางของตนเองจนใบหน้าแดงก่ำ ครู่ก่อนพวกเขายังเป็นคนแปลกหน้าต่อกันชัดๆ แม้แต่สายตาของเขาก็หลบหลีกเผยตันอยู่ตลอด แต่ยามนี้ท่อนล่างกลับแนบชิดติดกันเสียแล้ว ต้องเป็นเพราะสุราอย่างแน่นอน ฝ่ามือของเผยตันอุ่นร้อน เพียงโอบรั้งเอวของเขาเอาไว้ แต่กลับเหมือนกำลังลูบไล้หัวใจของเขาในที
หัวใจสั่นไหวเงียบๆ…ที่แท้การใจสั่นคือเรื่องที่ตื้นเขินเพียงนี้เอง
เขานึกอยากรั้งสองขากลับเล็กน้อย แต่เผยตันกลับขยับเข้ามาตรงหว่างขาของเขาแล้ว
เฟิ่งปิงกลั้นลมหายใจเอาไว้ทันที ขณะที่เผยตันโน้มตัวลง
ก่อนเฟิ่งปิงแต่งงาน ในวังส่งกงกงน้อยมาสองคนเพื่อบรรยายให้เขาฟังว่าบุรุษร่วมรักกันอย่างไร
ตอนนั้นระหว่างพวกเขาถูกกั้นไว้ด้วยฉากกั้น แต่เพียงแค่ฟังคนพูด เขาก็เอียงอายจนทำตัวไม่ถูก เขายังถามอย่างสับสนมึนงงว่า ‘เช่นนั้นข้าอยู่ด้านบนหรืออยู่ด้านล่าง’
กงกงน้อยบอกว่า ‘เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับความพอใจของท่าน แต่อยู่ด้านล่างสบายกว่า ให้เผยจ้วงหยวนเป็นผู้ปรนนิบัติท่าน’
คำพูดดูน่าฟัง แต่ความจริงการที่เผยตันแต่งกับเขาก็เหมือนแต่งกับองค์หญิง ในสายตาคนนอก เขาสมควรอยู่ด้านล่าง
เฟิ่งปิงถามต่ออีกว่า ‘เช่นนั้นเผย…เผยตันเองก็ต้องเรียนรู้หรือ’
กงกงน้อยบอกว่า ‘เรียนสิ ซ้ำเผยจ้วงหยวนยังตั้งใจเรียนอีกด้วย’
เฟิ่งปิงทนฟังต่อไปไม่ไหว อย่างไรก็ตามเมื่อมาถึงคืนนี้จริงๆ ขณะที่เขาอาบน้ำและคิดอยากจะขยายช่องทางนั้นของตนก็นึกเสียใจขึ้นมาที่ครานั้นไม่ได้ฟังบรรยายอย่างละเอียด เขาป้ายขี้ผึ้งแล้วจิ้มเข้าไปทางด้านหลังอย่างหยาบๆ มันไม่ได้มีความเพลิดเพลินใดๆ เลยแม้แต่น้อย ไม่เข้าใจว่าสิ่งนี้มีอะไรน่าสนใจ เขาเป็นบุรุษ ไม่ใช่องค์หญิงสักหน่อย
แต่ขณะเผยตันโน้มตัวลงมา เขากลับลืมข้อสงสัยทั้งหมดนี้ไปแล้ว
ร่างกายเปลือยเปล่าของเด็กหนุ่มราวกับปริศนาที่ปกฟ้าคลุมดิน
ดวงตาของเผยตันเป็นประกายคล้ายอยากรู้อยากลอง แต่ก็แฝงไปด้วยความลนลานอยู่บ้างจึงจูบเขาไม่หยุดเพื่อปกปิดสีหน้าของตน เขาถึงขั้นรู้สึกว่าเผยตันน่ารัก ส่วนนั้นของเผยตันแข็งร้อนดุจเหล็กอยู่ตรงหว่างขาเขา แต่คนทั้งสองกลับไม่กล้าก้มหน้ามอง ค่ำคืนฤดูหนาวเยือกเย็น บนน้ำใต้น้ำเย็นร้อนปะทะกัน เฟิ่งปิงแนบตัวไปบนร่างเผยตันอย่างไม่อาจควบคุม อีกฝ่ายจึงถือโอกาสอุ้มเขาออกมา
บนร่างของคนทั้งสองเปียกชุ่มไปทั้งตัว น้ำหยดลงมาไม่ขาดสาย เผยตันกลัวว่าเขาจะหนาวจึงถอดเสื้อออกให้ ราวกับกำจัดชุดเกราะอันหนักอึ้งชั้นสุดท้ายออกไปให้เขา ทันทีที่ผิวหนังสัมผัสอากาศ เผยตันก็คลุมผ้าแห้งและเช็ดผมให้เขาทันที จากนั้นถึงโอบเขากลับไปนั่งข้างเตียงในห้องนอน
เมื่อมองไปยังเทียนแดงลายหงส์มังกรร่ายรำอีกครั้ง เฟิ่งปิงก็หน้าแดงใจเต้น แสงเทียนบีบบังคับอย่างอบอุ่น เหมือนรู้ดีกว่าตัวเขาเองเสียอีกว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น
เผยตันจูบเขาไปพลางยื่นมือหยิบสิ่งของที่เป็นหลอดบางอย่างไปพลาง พอเขาเห็นว่าเป็นขี้ผึ้งไขมันหยกก็เคลื่อนสายตาออกไปอย่างเร่งรีบ เผยตันคุกเข่าข้างเดียวบนขอบเตียง มองมาที่เขาแล้วเอ่ยว่า ‘พี่สี่ เป็นไปได้หรือไม่ที่ท่านจะ…’
เหมือนอยากจะเสนอความต้องการต่อเขาแต่กลับลังเล เด็กหนุ่มยังไม่รู้ว่าจะควบคุมคนบนเตียงอย่างไร ท่าทางและเสียงพูดต่างติดขัดเหมือนกัน เฟิ่งปิงรอคอยด้วยความมึนงง สุดท้ายเผยตันกลับไม่ได้พูดออกมา เพียงจูบเฟิ่งปิงจนถึงด้านในสุดของเตียง ใช้มือป้ายขี้ผึ้งแล้วสอดเข้าไปในจุดลับที่ท่อนล่างของเขาเบาๆ
เฟิ่งปิงเอ่ยเสียงสั่น ‘ไม่ดับไฟหรือ’
สุ้มเสียงของเด็กหนุ่มฟังดูเปียกชื้น ‘ท่านอยากดับไฟหรือ’
เฟิ่งปิงไม่เอ่ยคำอีก เพียงใช้สองแขนรัดลำคอของเผยตันแน่นแล้วกดอีกฝ่ายลงมา ลมหายใจรินรดต้นคอของเผยตันเบาๆ เผยตันรู้ว่าเขาเขินอายจึงดึงผ้าห่มแพรขึ้นมาปกปิดเสียงสวบสาบที่ดังมาจากท่อนล่างของคนทั้งสองเอาไว้ นิ้วมือลองสอดเข้าไปแล้ว เนื่องจากเพิ่งแช่น้ำร้อนมาช่องทางจึงอุ่นและอ่อนนุ่ม ผนังช่องทางรักคล้ายกำลังตอดรัดทำให้เผยตันอดที่จะกลั้นหายใจไม่ได้ ใบหน้าของเฟิ่งปิงอยู่ท่ามกลางแสงสลัวกึ่งมืดกึ่งสว่าง ตอนกลางวันเขาสวมชุดแต่งงานอันสง่างาม เป็นฮูหยินที่นิ่งเงียบและงดงามของเผยตัน ตกกลางคืนกลับนุ่มละมุนและน่าหลงใหลเช่นนี้
เผยตันเองก็ไม่ได้เก่งมากนัก จำได้เพียงกงกงบอกว่าต้องอดทน ต้องหาจุดที่เฟิ่งปิงสุขสบายที่สุดให้พบ ขี้ผึ้งไขมันหยกละลายอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วค่อยๆ ร้อนลวก ให้ความรู้สึกราวกับเส้นเลือดของทั้งสองฝ่ายเชื่อมต่อกัน เนื่องจากเป็นจ้วงหยวนที่เฉลียวฉลาดแต่กำเนิด ไม่นานเผยตันก็หาเจอแล้ว เขากดนวดเบาๆ เก็บเสียงอันน่าอายทั้งหมดไว้ใต้ผ้าห่ม เฟิ่งปิงราวกับปลากระหายน้ำ ร่างกายเหยียดตรงโดยไม่รู้ตัว ถึงขั้นยกท่อนล่างให้เผยตันสอดนิ้วมือได้ลึกกว่าเดิมอย่างเงียบๆ สุดท้ายเขาก็ดันตัวเผยตันพลางเอ่ยไม่หยุดว่า ‘ได้แล้วๆ…’
เผยตันเหลือบตาขึ้นมา นิ้วมือที่ด้านล่างถูกถอนออกมาอย่างเชื่องช้า แล้วแทนที่ด้วยแท่งร้อนของเขา
ชั่วขณะนั้นเผยตันมิได้ยิ้ม สีหน้าจริงจัง บนหน้าผากมีเม็ดเหงื่อผุดพราย เฟิ่งปิงเองก็หวาดกลัวจนหลับตาปี๋ สองขายกขึ้นเกี่ยวเอวของเผยตันเอาไว้ ทันทีที่ส่วนนั้นแทรกเข้าก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่คิด มีเพียงความรู้สึกประหลาดของการถูกอัดแน่น สิ่งนั้นแม้มองไม่เห็นแต่ก็รู้ว่าใหญ่จนน่าตกใจ เหมือนการบุกเบิกดินแดนทีละน้อย เสียงหัวใจเต้นระรัวอยู่ใต้ผ้าแพร ครั้นเขาลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เห็นเผยตันกำลังจ้องมองมา
จากนั้นขนตาของเผยตันก็หลุบลงอย่างอ่อนโยน เขาประทับจูบลงบนเปลือกตาของเฟิ่งปิงเบาๆ
‘พี่สี่’ เผยตันเสียงแหบแล้ว เห็นคำเรียกขานใหม่นี้เหมือนสิ่งล้ำค่า ‘พี่สี่ แน่นยิ่งนัก…’
ต่อมาพวกเขากระทำอีกหลายครั้ง จนในที่สุดตะเกียงก็ดับลง คลุมผ้าห่มลายยวนยาง* เล่นน้ำผืนใหญ่ สำรวจร่างกายของกันและกันท่ามกลางความมืดมิด เฟิ่งปิงพบว่าเผยตันมีหลุมเล็กๆ ที่บั้นเอว ขอเพียงสัมผัสอีกฝ่ายก็จะหอบหายใจอย่างรุนแรง เอวของเผยตันผอมเกร็ง ทว่าทรวงอกกลับกว้างหนาอย่างเหนือคาด อีกทั้งเร่าร้อนดุจเปลวไฟ เฟิ่งปิงอดไม่ไหวจนต้องเลียไปครั้งหนึ่ง เผยตันยังคงรวบผมยาวของเฟิ่งปิงที่สยายอยู่บนหมอนขึ้นอย่างเอาใจใส่ แต่ผมของตนเองกลับปล่อยให้ยุ่งเหยิง ปลายนิ้วของเฟิ่งปิงลากผ่านแผ่นหลังของเผยตันไป พร้อมกับเกี่ยวรั้งปลายผมของเขาไปด้วย เผยตันเงยหน้าส่งเสียงหัวเราะ ถึงแม้เฟิ่งปิงจะมองไม่เห็นแต่ก็หัวเราะตามเขาไปอย่างไร้สาเหตุ หัวใจล่องลอยราวกับฟองคลื่นในทะเลใหญ่ ได้ยินเสียงฟองเล็กๆ เหล่านั้นแตกกระจายดังเปรี๊ยะๆ
ต่อมาเผยตันก็อุ้มเขาขึ้นอีกครั้ง คนทั้งสองนั่งประจันหน้ากัน เป็นท่วงท่าที่ยั่วยวนที่สุดในตำราภาพวังวสันต์** เผยตันขยับกายจากล่างขึ้นบนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย กระแทกจนลมหายใจของเขาสับสน อดมิได้ที่จะครางออกมา เขาเกาะแขนของเผยตันแล้วยกตัวขึ้น พยายามไปกัดหูของอีกฝ่าย จากนั้นก็เอ่ยว่า ‘ช้าหน่อยสิ…หนุ่มน้อย!’
หนุ่มน้อย
ในห้วงเวลาคับขันนี้เขาพลันเฉลียวใจขึ้นมา รู้สึกพึงพอใจยิ่งเมื่อสัมผัสได้ว่าใบหูของเผยตันร้อนผ่าว อีกฝ่ายคือสามีหนุ่มของเขา ก็ควรเรียกว่าหนุ่มน้อยมิใช่หรือ
ดุจมัจฉาแหวกว่ายในหม้อเดือด นางแอ่นทำรังบนม่านที่พลิ้วไหว ท่ามกลางเปลวเพลิงอันร้อนแรงและอันตรายที่ไร้ซึ่งความมั่นคง พวกเขาราวกับมัจฉาและนางแอ่นคู่นั้น
…แล้วเผยตันก็พลันลืมตาขึ้น
ทางเดินลึกในอาคารสูง ม่านปักลายห้อยต่ำ ความมืดมิดอันสวยหรูราวกับม่านเหล็กกดทับลงมา ด้านนอกคือพายุหิมะโหดเหี้ยม ทรวงอกของเผยตันกระเพื่อมขึ้นลงอย่างถี่กระชั้น นิมิตวสันต์ของเขาสมจริงและชัดเจนราวกับฝันร้าย
เด็กหนุ่มในฝันผู้นั้นแลดูโดดเดี่ยว ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาเขาใช้ชีวิตอยู่กับการคิดคำนวณ การวางแผน และเฝ้าดูทุกสิ่งด้วยสายตาที่เย็นชาเต็มไปด้วยแผนร้าย แต่จู่ๆ กลับพุ่งเข้าไปในความสุขอันไร้เดียงสาที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน เขาตื่นตระหนกทำตัวไม่ถูก เขาพบเจออุปสรรคมากมาย แต่ไม่ว่าจะประคองมันด้วยความระมัดระวังอย่างไรก็ยังเห็นได้ชัดว่าเขายังคงงุ่มง่ามอย่างยิ่ง สุดท้ายมันจึงตกแตกไป
เขาปกป้องมันเอาไว้ไม่ได้
แสงจันทร์ครึ่งคืนหลังส่องผ่านม่านไหมอย่างเบาหวิวและไร้ความรู้สึก เผยตันค่อยๆ สงบลง
ฟ้ายังไม่สว่างแต่เขาไม่สามารถนอนต่อได้อีกแล้ว เขาเก็บที่นอนแล้วจึงลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า เหยียบผ่านพรมด้วยเท้าเปล่า สุ่มหยิบตำราม้วนหนึ่งบนชั้นวางมาแล้วเริ่มอ่าน หลายคืนที่นอนไม่หลับหลังสูญเสียเฟิ่งปิงไป เขาล้วนใช้ชีวิตเช่นนี้
ในห้องมีเพียงแสงไฟริบหรี่
เคืองหนุ่มน้อยที่เตร็ดเตร่มาแรมปี ไร้ฤดีแต่งกายประทินโฉม เพียงจุดธูปอธิษฐานต่อโพยม
…เฝ้ารอเขากลับมาค่อยพาที เปลี่ยนวิถีร่อนเร่พเนจร
* ปากมีน้ำผึ้งในท้องมีกระบี่ เป็นสำนวน หมายถึงคนที่พูดดี ปากหวาน แต่ในใจกลับคิดร้าย
** ตัวตรงไม่กลัวเงาเอียง เป็นสำนวน หมายถึงคนที่ปฏิบัติตัวอย่างซื่อตรงไม่กลัวคำครหาว่าร้าย
* นิมิตวสันต์ หมายถึงความฝันอีโรติก
* เป็นคำเปรียบเปรยที่ใช้แสดงถึงอำนาจของจักรพรรดิ โดยสายฟ้าหมายถึงความโกรธ การลงโทษ และหยาดน้ำค้างหมายถึงความเมตตาและความโปรดปราน
* ยวนยาง หรือเป็ดแมนดาริน เป็นนกเป็ดน้ำชนิดหนึ่งที่มีถิ่นกำเนิดในจีน มีนิสัยชอบอยู่กันเป็นคู่จึงกลายเป็นสัญลักษณ์ของคู่ชีวิตและความรัก
** ตำราภาพวังวสันต์หรือชุนกง เป็นหนึ่งในตำรากามสูตรของจีนโบราณ คำว่าวสันต์ (ชุน) ในภาษาจีนนอกจากหมายถึงฤดูใบไม้ผลิแล้วยังมีนัยถึงความรักของหนุ่มสาวอีกด้วย
บทที่ 8
แม่น้ำหลังสายฝน
การสะดุ้งตื่นจากฝันนั้นทรมานยิ่ง
เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเป็นฤดูหนาวที่อากาศเย็นจัด แต่เฟิ่งปิงกลับเหงื่อแตกพลั่ก ไม่อยากเชื่อความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นตรงส่วนลึกในร่างกายตน เป็นไปได้อย่างไร ผ่านไปห้าปีแล้ว แต่กลับฝันเห็นเผยตันในเวลานี้ เป็นเพราะข้าเคยมีแค่บุรุษผู้นี้เพียงผู้เดียวหรือ
เฟิ่งปิงไม่ใช่คนที่หมกมุ่นในกาม แต่ขณะอยู่ด้วยกันกับเผยตัน เขายอมรับว่าตนเองได้รับความสุขจากความรักอย่างแท้จริง เผยตันเอาใจใส่ ร่าเริง และเปี่ยมด้วยกำลังวังชา สิ่งสำคัญที่สุดคือรูปงาม…ขอเพียงเฟิ่งปิงมองดูอีกฝ่ายถอดเสื้อผ้าก็จะต้องการเขาอย่างทนไม่ไหว
ทว่าคฤหาสน์สิบอ๋องนั้นเล็กเกินไป ผนังบางประตูแคบ ทุกครั้งที่พวกเขาระเริงรักล้วนต้องระงับสุ้มเสียงเอาไว้ด้วยกลัวว่าจะรบกวนเพื่อนบ้าน กระทั่งตื่นขึ้นมาในรุ่งเช้า ด้านนอกก็มีเสียงระฆังดังมาจากโรงเตี๊ยมซึ่งอยู่ไกลๆ ตามมาด้วยเสียงพ่อค้าที่ขายขนมหูปิ่ง* สตรีที่ทำอาหารเช้า และผู้สัญจรผ่านไปมาอย่างเร่งรีบราวกับอยู่ใกล้พวกเขาเพียงคืบ ทำให้เฟิ่งปิงซึ่งล่อนจ้อนอยู่ใต้ผ้าห่มรีบคลุมผ้าแน่นกว่าเดิม ร่างกายแทบฝังเข้าไปในอ้อมกอดของเผยตัน
ช่วงเวลาเช่นนั้นเผยตันจะแย้มยิ้ม ทรวงอกเปลือยเปล่าราวกับถูกผ่าเผยให้เห็นหัวใจที่เต้นอยู่ด้านใน พวกเขาแต่งงานกันเดือนหกแท้ๆ อากาศเรียกได้ว่าร้อนอบอ้าว แต่ยังคงต้องเกาะอยู่บนร่างอีกฝ่ายจนนับว่าอุ่นร้อนยิ่ง
กระทั่งบัดนี้เฟิ่งปิงก็ยังจำแววตาที่สั่นไหวของเผยตันได้ ชั่วขณะนั้นเขาเชื่อว่าเผยตันชอบตนเอง
เฟิ่งปิงไม่ได้มีความรู้สึกรุนแรงเช่นนี้มานานแล้ว แต่กลับจำแนกทิศทางที่มันหลั่งไหลได้ไม่ชัด จึงหลับตาพ่นลมหายใจเนิ่นนาน ในที่สุดก็สามารถระงับความต้องการที่สั่นคลอนนี้ลงไปได้
เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเมื่อคืนเผยตันยังคุยโอ่ว่าเขาตัวตรงไม่กลัวเงาเอียง
เฟิ่งปิงจึงคิดว่าตนเองไม่เหลืออะไรแล้วแต่อย่างน้อยก็ต้องรักษาหน้าเอาไว้
เผยตันออกมาจากห้องครัว ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันจากทางริมน้ำพุร้อนของเรือนด้านหลังจึงมองไปแวบหนึ่ง ที่แท้เป็นชุนสือกับเด็กรับใช้คนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังโพรงกำแพง กำลังช่วยกันยกก้อนหินอุดโพรงดังกล่าวเอาไว้หลายชั้น
เผยตันสบตากับชุนสือ ชุนสือจึงนำก้อนหินในมือกองซ้อนขึ้นไป บังสายตาของเผยตันเอาไว้
เผยตัน “…”
ชุนสือทำงานที่นายท่านกำชับเสร็จจึงกลับไปที่ห้องโถง นายท่านกำลังเหยียบอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก มือหนึ่งจับแขนเสื้อ อีกมือถือพู่กันวาดภาพเหมยเหมันต์สู่จิ่ว** บนกำแพง
วันนี้อากาศดีอย่างหาได้ยาก แสงแดดส่องเฉียงๆ เข้ามาในประตู เกล็ดน้ำค้างในห้องโถงเปล่งประกายเย็นยะเยียบออกมา
วันเหมายัน*** ผ่านไปยี่สิบวันแล้ว เหมยแดงเก้ากลีบทั้งสองดอกสวยสดงดงาม ขณะนี้นายท่านกำลังวาดดอกที่สาม เขาเติมเต็มกลีบดอกไม้ดอกนั้นอย่างละเมียดละไมจนเมื่อยมือ จากนั้นก็กระโดดลงจากเก้าอี้เบาๆ ชุนสือรีบไปรับพู่กันเอาไว้ ยิ้มพลางเอ่ยว่า “นายท่านวาดได้สวยจริงๆ!”
เฟิ่งปิงเอามือเท้าเอว เงยหน้ามองภาพเหมยเหมันต์สู่จิ่วภาพนั้นด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่งเช่นกัน ภาพร่างซื้อมาจากตลาดตะวันออก ถึงแม้เขาไม่เชี่ยวชาญการวาดรูป แต่แค่ระบายสีคงไม่ผิดพลาดกระมัง!
ทว่ามองอยู่พักหนึ่ง รอยยิ้มค่อยๆ จางลงไป เอ่ยอย่างไม่มีหัวไม่มีหางว่า “เมื่อก่อนสวยกว่านี้”
ชุนสือหดคอเล็กน้อย ไม่พูดมากความแล้ว
ชุนสือรู้ว่านายท่านชอบทำงานประเภทนี้ ในอดีตอันห่างไกล ภาพเหมยเหมันต์สู่จิ่วของทุกปีล้วนเป็นคุณชายเผยวาดด้วยตัวเอง…บทกวีและภาพวาดของคุณชายเผยล้วนเป็นหนึ่งในราชสำนัก การวาดสิ่งนี้ใช้ฝีมือเพียงเล็กน้อยเท่านั้น…จากนั้นค่อยให้นายท่านเหยียบเก้าอี้เล็กขึ้นไปลงสีทุกวัน บางครั้งชุนสือมองเห็นคุณชายเผยพยุงเอวของนายท่านอยู่ด้านข้าง ชี้ไม้ชี้มือต่อทักษะวาดภาพของเขา นายท่านฟังจนหงุดหงิด ยกพู่กันแต้มสีชาดลงบนจมูกของคุณชายเผย
‘ตกลงกันแล้วว่าจะให้ข้าระบาย’ นายท่านเอ่ยด้วยความโกรธ
‘ตอนแรกท่านบอกว่าจะลองสี ตอนนี้ระบายจะเสร็จหมดแล้ว’ คุณชายเผยกลับกอดนายท่านแน่นกว่าเดิม ใช้ปลายจมูกที่สกปรกถูไปที่อกเสื้อของนายท่าน ทำให้นายท่านต้องหลบออก ‘เช่นนั้นก็ดีเลย เช่นนั้นก็ให้วสันตฤดูมาคืนนี้เลยแล้วกัน…’ คำพูดหลังจากนั้นชุนสือไม่ได้ยินแล้ว
แต่หลังจากไปที่หลิ่งหนานแล้วชีวิตก็ยากลำบาก ชุนสือกับนายท่านต่างไม่ได้นึกถึงความคุ้นเคยในช่วงฉลองปีใหม่นี้อีก เมื่อถึงวันเหมายันก็อุ่นชาร้อนกาหนึ่งมาดื่มพร้อมดูดอกเหมยผลิบาน นั่นคือความสงบสุนทรีย์ของคนที่มีชีวิตสุขสบาย ไม่ใช่ของพวกเขาที่ชีวิตเต็มไปด้วยความลำบากยากแค้น
อาหารเย็นคือปลาจี้อวี๋* สดๆ ราดด้วยเนยและน้ำส้มสายชู กินแล้วสดใหม่ถูกปาก นายท่านอารมณ์ดีเยี่ยม ซ้ำยังกินข้าวเพิ่มขึ้นอีกชาม ชุนสือมองเนื้อปลาหั่นเป็นเส้นบางเฉียบแวววาวราวกับหิมะ จากนั้นทอดถอนใจว่าตนเองไม่ได้กินอาหารที่หรูหราเพียงนี้มานานเท่าไรแล้ว ขณะอยู่ที่คฤหาสน์สิบอ๋องในปีนั้น นายท่านชอบกินปลาสดที่สุด ด้วยฝีมือการทำอาหารเช่นนี้ พ่อครัวในคฤหาสน์ของรองเสนาบดีหยางคงเข้าไปทำกระยาหารในห้องเครื่องได้เลยกระมัง!
เฟิ่งปิงกัดตะเกียบแย้มยิ้ม สายตาเลื่อนลอย ในใจเริ่มมีการคาดเดารางๆ แต่ไม่กล้ายืนยัน ความคิดนั้นเพียงล่องลอยอยู่ในทรวงอก ขัดขวางจังหวะการเต้นของหัวใจเขาเอาไว้
วันไหว้เทพเจ้าเตาไฟซึ่งตรงกับวันที่ยี่สิบสี่เดือนสิบสองนั้นในวังจะจัดงานเลี้ยงรวมญาติเล็กๆ ตามธรรมเนียม เฟิ่งปิงครุ่นคิดว่าคงถึงเวลาของ ‘การพูดคุยฉันพี่น้อง’ ที่ฝ่าบาทพูดถึงเมื่อเดือนแปดแล้ว ช่วงบ่ายในวังส่งรถม้ามารับ ผู้เป็นหัวหน้านำคนมาคือหยวนจิ่วหลิน รองผู้บัญชาการฝ่ายกิจการราชวัง เขามองเฟิ่งปิงแวบหนึ่ง ก่อนค้อมกายเล็กน้อยและยิ้มอย่างมีเลศนัย
บนถนนสายยาวมีทั้งหิมะและดินโคลนสะสม ชุนสือติดตามหยวนจิ่วหลินและกงกงอีกหลายคน เหยียบย่ำหิมะคุ้มกันรถม้าแล่นไปยังวังต้าหมิง เลี้ยวผ่านหัวมุมถนนหลายแห่ง ผ่านประตูใหญ่อันโอ่อ่าของจวนสกุลเผย
อัครมหาเสนาบดีเผยกลับยืนอยู่ด้านล่างบันไดหินขาว ข้างกายคือรถม้าของตนเอง พอมองเห็นขบวนราชยานจากในวัง เขาซึ่งไม่อาจหลบหลีกจึงปัดแขนเสื้อทำความเคารพทันที
หยวนจิ่วหลินยิ้มจนเห็นเพียงคิ้วไม่เห็นตา “สุขสวัสดิ์อัครมหาเสนาบดีเผย ท่านเองก็จะเข้าวังเช่นกันหรือ”
“ใช่” เผยตันเอ่ยอย่างสุภาพเรียบร้อย “วันนี้ในวังมีพิธีไหว้เทพเจ้าเตาไฟ ข้าน้อยเป็นผู้ดูแลพิธีการ มิอาจไม่เข้าร่วม”
“ประเสริฐ ประเสริฐ” หยวนจิ่วหลินเอ่ย “เช่นนั้นพวกเราขอตัวก่อน?”
เผยตันรีบเอ่ย “แน่นอน รถม้าของข้าน้อยไหนเลยจะกล้าแซงหน้าขบวนราชยาน” พลางสั่งการสารถีของตนจูงม้าหลีกทาง ให้พวกหยวนจิ่วหลินผ่านไปก่อน
เฟิ่งปิงนั่งอยู่ในห้องโดยสารอันอบอุ่น ฟังบทสนทนาอันจืดชืดที่ด้านนอกแล้วรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องอยู่บ้าง แต่ไม่กล้าเลิกม่านไปดู เผยตันจะรู้หรือไม่ว่าคนที่นั่งอยู่ในรถคือข้า
หลังนิมิตวสันต์ครั้งนั้น เขาก็คล้ายร้อนตัว ไม่กล้าพบเผยตันอีก
ขณะรถม้าแล่นออกไป เขาคาดว่าเผยตันคงมองไม่เห็นแล้ว จึงเลิกม่านน้อยบนหน้าต่างรถขึ้นเล็กน้อย ลมเย็นปะทะใบหน้า ขณะนั้นชุนสือก็รีบขยับเข้ามา “นายท่าน เป็นอะไรไปหรือ”
เขามองดูชุนสือ พลันพูดไม่ออก
ที่แท้ชุนสือก็อยู่ด้านนอกนี่เอง แล้วเขายังจะหลบไปเพื่ออะไรอีก!
ขบวนราชยานเคลื่อนไกลออกไป สารถีของจวนสกุลเผยจูงรถม้ากลับมา ก่อนลุงอู๋จะเชิญเผยตันขึ้นรถ
เผยตันรั้งสายตากลับอย่างเร่งรีบ
เขามองไม่เห็นแม้แต่ตัวของเฟิ่งปิง เพียงรู้ว่าอีกฝ่ายอยู่บนรถ ร่างกายก็แข็งทื่อขึ้นมาเล็กน้อย
เขานึกถึงความฝันอันยุ่งเหยิงของตนเองเมื่อคืน
วันที่อากาศหนาวจัด อัครมหาเสนาบดีหนุ่มกระทืบเท้าแล้วพ่นลมหายใจใส่ฝ่ามือ ใบหน้าขาวซีดแดงฉานขึ้นกว่าเดิม เขาขึ้นไปนั่งบนรถม้า พลันปล่อยม่านรถลงดังพึ่บจนลุงอู๋ตกใจ ไม่รู้เขางอแงเป็นเด็กๆ อะไรอีก
พิธีไหว้เทพเจ้าเตาไฟในวันปีใหม่เล็กคือเทศกาลเล็กๆ ในวังซึ่งจัดขึ้นโดยกรมพิธีการ ควบคุมโดยสำนักพระราชวังและกองราชพิธี เชิญเพียงญาติสนิทและญาติฝั่งมารดาที่โอรสสวรรค์คุ้นเคย ตั้งปะรำพิธีเล็กๆ ณ อารามต้าเจี่ยวทางทิศเหนือของวังต้าหมิงก่อนเพื่อส่งเทพเจ้าเตาไฟขึ้นสวรรค์ไปรายงานเรื่องราว
เฟิ่งปิงยืนอยู่ในแถวของเหล่าญาติและขุนนางชั้นสูง นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบฮองเฮากับรัชทายาทองค์ปัจจุบัน ฮองเฮาแซ่ชุยผู้นี้มาจากตระกูลเลื่องชื่อ สง่างามและมีเมตตา องค์รัชทายาทมีนามรองชื่ออวิ๋น อายุเพิ่งห้าปีเศษ กำลังจับกระโปรงของมารดาพลางดูดนิ้วมองดูกลุ่มคนทำความเคารพตนเอง ดวงตากลมโตสีดำขลับของเขาจ้องมองไปที่เฟิ่งปิงซึ่งอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างไร้เหตุผล เฟิ่งปิงรู้สึกขบขันจึงสบตากับเขาเช่นกัน กระทั่งจ้าวอ๋องเฟิ่งเยี่ยนที่ด้านหน้ากระแอมสองครั้ง
หลังทำพิธีใหญ่เสร็จสิ้น ฝ่าบาทก็สั่งให้เฟิ่งเยี่ยนและเฟิ่งปิงอยู่ต่อ จากนั้นไปยังตำหนักเล็กด้านข้างพร้อมกับครอบครัวของพวกเขาสามคน ที่นั่นตั้งรูปปั้นเซียนน้อยของสำนักเต๋าหลายองค์ ปกติแล้วไม่มีผู้ใดสนใจ ทว่าขณะนี้กลับมีผลไม้กับสุราจำนวนหนึ่งวางเอาไว้ เตาและกำยานก็เตรียมไว้พร้อม
จ้าวอ๋องเฟิ่งเยี่ยนมองดูเฟิ่งปิงเหมือนมองเท่าไรก็ไม่เพียงพอ แต่กลับไม่กล้าพูดมาก
ฝ่าบาทปอกส้มให้องค์รัชทายาทน้อยพลางเอ่ยยิ้มๆ “วันนี้ดีจริงๆ พี่น้องของเราต่างอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา”
อดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อเป็นกบฏ ไม่มีวันได้รับการอภัยโทษ ย่อมไม่นับอยู่ในลำดับพี่น้องของเขา
เฟิ่งปิงเบี่ยงตัวลุกขึ้นทำความเคารพ “ข้าน้อยซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณ”
หลี่เฟิ่งเทาหันหน้าไปมองชุยฮองเฮาและแย้มยิ้ม “คำพูดนี้เจ้ายังพูดไม่เบื่ออีกหรือ เราฟังจนเบื่อแล้ว”
เฟิ่งปิงเม้มริมฝีปาก ไม่รู้จะต่อความอย่างไร เฟิ่งเยี่ยนกล่าวเสริมทันทีว่า “น้องสี่ประจำอยู่ที่ท้องถิ่นมานาน คงลืมความรุ่งเรืองของฉางอันไปแล้ว คำว่าซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณย่อมพูดไม่เบื่อ”
คนทั้งหลายพากันหัวเราะ เสียงหัวเราะบ้างหนักแน่นบ้างละมุนละไม ก้องสะท้อนอยู่ภายในกรอบหน้าต่างฉลุลายสีเขียวโดยรอบราวกับเมฆหมอกบดบัง
“น้องสามทำให้เราลำบากใจแล้ว” ฝ่าบาทป้อนกลีบส้มใส่ปากองค์รัชทายาทน้อย ก่อนเอ่ยอย่างเนิบนาบ “ในเมื่อเราให้น้องสี่กลับเมืองหลวง ย่อมมีแผนการของเรา”
เขาพูดออกมาอย่างคลุมเครือ ชุยฮองเฮากลับถามต่อว่า “ฝ่าบาทมีแผนการยอดเยี่ยมอันใด”
“คดีที่ทำให้น้องสี่เข้าคุกในปีนั้น เดิมทีก็ยังไม่กระจ่าง แม้เราจะสั่งให้มีการตรวจสอบ แต่โดยละเอียดแล้วล้วนเป็นเผยอวิ่นวั่งที่ดำเนินการ…” ฝ่าบาทพลันหยุดหัวข้อสนทนาลง เอ่ยเหมือนเข้าอกเข้าใจผู้อื่น “วันนี้ไม่เหมือนวันวานแล้ว”
ชุยฮองเฮาเอ่ยว่า “น้องสี่เป็นเชื้อพระวงศ์ บุคลิกสง่างามความสามารถโดดเด่น หรือว่าถูกคนปองร้ายกัน”
ฝ่าบาทยิ้มจางๆ
เฟิ่งปิงฟังสามีภรรยาเล่นละครเงียบๆ ดวงตาจ้องเพียงองค์รัชทายาทที่กินจนแก้มป่อง จู่ๆ องค์รัชทายาทก็เบะปาก พ่นกากส้มที่เคี้ยวไม่ออกไปบนร่างเฟิ่งปิงอย่างรวดเร็ว
ชุยฮองเฮาตกใจจนหน้าถอดสี จับองค์รัชทายาทน้อยดึงไปไว้ด้านหลังตัวเอง แต่ฝ่าบาทพลันลุกขึ้น ยกมือจะตีโอรส “เจ้าอย่าปกป้องเขา!”
กากส้มกองนั้นตกจากหน้าอกเฟิ่งปิงลงบนพื้นราวกับเป็นการตบหน้าเขา เขายังไม่ได้สติกลับมา หลี่เฟิ่งเยี่ยนก็เรียกนางกำนัลมาเก็บกวาดทันที ทั้งยังดึงเฟิ่งปิงคุกเข่าลงขออภัยพร้อมกัน
“เป็นข้าน้อย…เป็นความผิดของข้าน้อย!” เฟิ่งปิงตอบสนองขึ้นมาแต่กลับหาเหตุผลไม่ได้ จึงพูดจาติดขัดยิ่งกว่าเดิม “ฝ่าบาททรงระงับโทสะ มิฉะนั้นจะกระเทือนพระวรกาย…”
ฝ่ามือของฝ่าบาทยังไม่ตกลงมา องค์รัชทายาทก็ร้องไห้แงๆ ขึ้นมาแล้ว ชุยฮองเฮากอดเขาเอาไว้ด้วยใบหน้าขาวซีด ตัวสั่นระริกแทบเท้าฝ่าบาท ขณะที่ฝ่าบาทโกรธจนเงียบไปพักหนึ่ง สุดท้ายสะบัดแขนเสื้อ “ออกไป!” ชุยฮองเฮารีบโขกศีรษะ พาองค์รัชทายาททูลลาโดยเร็ว
หยวนจิ่วหลินเรียกนางกำนัลมาทำความสะอาดพื้นอย่างรวดเร็ว เฟิ่งปิงก้มหน้ามองเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ตนสวมใส่มา เป็นผ้าแพรอวิ๋นจิ่น* ที่เลือกลวดลายดอกไม้มงคลทันสมัยเป็นพิเศษ ไม่ต้องกล่าวถึงความล้ำค่า เขามีชุดลักษณะนี้เพียงตัวเดียว ประเดี๋ยวสวมไปงานเลี้ยงในวังคงจะทำให้สถานะตกต่ำ แต่เมื่อลองคิดดู ตนเองไหนเลยจะยังมีสถานะอะไรอีก
ฝ่าบาทเชิญเขานั่งลงอีกครั้ง ก่อนยกน้ำชามาให้เขาด้วยตัวเอง “เด็กคนนี้ถูกเสด็จแม่ของเขาตามใจจนเคยตัว บางครั้งแม้แต่เราก็ควบคุมไม่ได้ น้องสี่อย่าได้ถือสา”
เฟิ่งปิงรีบเอ่ย “องค์รัชทายาทเฉลียวฉลาด วันหน้าต้องประสบความสำเร็จเป็นแน่”
หลี่เฟิ่งเทาจ้องมองเขา คล้ายต้องการจะขุดค้นสิ่งที่ลึกกว่านี้จากสีหน้าของเขา อย่างเช่นความขุ่นแค้นหรือความอดทน เนิ่นนานจึงถอนหายใจหนักๆ
“สิ่งที่เราพูดเมื่อครู่ก็เป็นความจริงใจ” หลี่เฟิ่งเทาเอ่ยเสียงหนัก “ในปีนั้นเกิดเรื่องของอดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อ ทำให้อดีตฮ่องเต้กริ้วจนประชวร เราได้รับราชโองการให้สืบคดี มีจุดที่ไร้ซึ่งทางเลือกมากมาย น้องสี่ เจ้าต้องเข้าใจ”
“…ข้าน้อยมีความผิดจริง มิกล้าขอพระเมตตา” เฟิ่งปิงประคองจอกชาเอาไว้เงียบๆ ครุ่นคิดแล้วจึงเลือกคำตอบที่ปลอดภัยที่สุด
“เป็นความจริง” หลี่เฟิ่งเทาแย้มยิ้ม “มีครบทั้งพยานบุคคลและหลักฐาน แม้เราอยากจะปกป้องเจ้า แต่…”
เขาตั้งใจเก็บคำพูดบางส่วนเอาไว้ เฟิ่งปิงก้มหน้าอยู่ จอกชานี้มีขอบทองและก้นจอกที่ทำจากกระเบื้องเคลือบสีเขียวอมฟ้าหายาก มันดูโปร่งใสแต่ก็ร้อนลวก แทบสะท้อนให้เห็นนิ้วมือที่เป็นสีแดงของเขาได้ เขาดื่มน้ำชาเงียบๆ แล้วกลั้นอาการไอเอาไว้
“อันที่จริง เจ้ามีความผิดจริงหรือไม่ มีเพียงอดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อกับเผยอวิ่นวั่งที่รู้” หลี่เฟิ่งเทาเปลี่ยนหัวข้อสนทนา เอ่ยอีกว่า “บทความ ‘จงอภิปรายสาเหตุที่ซุ่นไม่สังหารเซี่ยง’ ของเผยอวิ่นวั่ง ทั่วทั้งราชสำนักต่างรู้ว่าเขากับอดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อเป็นศัตรูคู่แค้นกันนานแล้ว เรื่องนี้เจ้าเองก็รู้ดีกระมัง”
เฟิ่งปิงกะพริบตาอย่างลนลาน ในที่สุดก็ไอออกมา ต้องใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากของตนเอาไว้
เขารู้ดีว่าความไม่พอใจครั้งแรกหลังพวกเขาแต่งงานกันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
เผยตันเพิ่งแต่งงาน ทางการย่อมมีวันหยุดให้เก้าวัน เมื่อวันหยุดสิ้นสุดลง เผยตันก็ไปที่สำนักราชเลขาธิการ รุ่งเช้าทั้งสองคนยังมีความสุขดี สุดท้ายเผยตันก็ไม่ได้กลับมาตลอดทั้งคืน เฟิ่งปิงตั้งใจไปสอบถามจึงรู้ว่าอดีตองค์รัชทายาทกลั่นแกล้งเขา
พี่ใหญ่เฟิ่งเฉินคือโอรสองค์โต ได้รับการแต่งตั้งตั้งแต่เกิด ครั้งยังเยาว์ได้สร้างผลงานทางการทหารไว้ที่เกาลี่ จึงเย่อหยิ่งลำพองมาตลอด ไม่มีผู้ใดกล้ากระตุกหนวดเสือของเขา แม้บทความของเผยตันแฝงความหมายว่าเขาคืออวี๋ซุ่น แต่ถึงอย่างไรก็เป็นการตักเตือนเขาว่าอย่าสังหารพี่น้อง การล่วงเกินผู้อื่นเพราะบทความจึงสมเหตุสมผล เฟิ่งปิงกลัวเผยตันไม่ยอมจำนน ตนเองเป็นหนึ่งใน ‘เซี่ยง’ จึงอาศัยความสัมพันธ์ไปขอร้องให้พี่ใหญ่ผ่อนปรน
เผยตันคุกเข่าคัดหนังสืออยู่ที่สำนักราชเลขาธิการโดยไม่ได้นอนติดต่อกันสามวัน ในที่สุดก็ถูกปล่อยกลับบ้านในวันที่สี่ ใบหน้าอันหล่อเหลากลายเป็นสีเหลืองไปแล้ว แม้เสื้อผ้ายังสะอาดแต่กลับส่งกลิ่นเหม็นสาบ เมื่อเขาเข้าประตูมา เฟิ่งปิงหมายถอดชุดคลุมให้เขาแต่เจ้าตัวกลับหลบออก หันหลังให้เฟิ่งปิงแล้วเอ่ยว่า ‘เหตุใดท่านต้องไปหาองค์รัชทายาท’
มือของเฟิ่งปิงค้างอยู่กลางอากาศ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเพราะเหตุใด เขาคิดว่าการช่วยสามีของตนเองอีกแรงนั้นเดิมทีก็ไม่ต้องมีเหตุผล
วันนั้นเผยตันขังตัวเองอาบน้ำอยู่ในห้องอาบน้ำเนิ่นนาน เฟิ่งปิงจึงรออยู่เงียบๆ อาหารที่ตั้งใจเตรียมไว้ให้เย็นชืดหมดแล้ว
หลังจากนั้นเขาไม่เคยถามงานในแวดวงขุนนางของเผยตันอีกเลย และไม่อยากรู้ว่าเผยตันกับอดีตองค์รัชทายาทยังมีความบาดหมางอะไรอีกด้วย บัดนี้หวนระลึกขึ้นมา เขาถึงขั้นรับรู้ได้ถึงความไม่พอใจในวันนั้น ตอนแรกยังดูเหมือนการมีปากเสียงเล็กๆ ระหว่างคนรัก นานเข้าจึงไม่มีแม้กระทั่งปากเสียง รู้สึกเพียงอึดอัดจนหายใจไม่ออก
อาจเพราะเฟิ่งปิงนิ่งเงียบนานเกินไป หลี่เฟิ่งเยี่ยนร้อนรนแทนเขา ยามนี้จึงก้าวออกไปเอ่ยคำพูดคลุมเครือว่า “ฝ่าบาทบริหารราชกิจมากมาย ทรงยุติธรรมและมีเมตตา”
หลี่เฟิ่งเทามองเขาแวบหนึ่ง “ความยุติธรรมกับความเมตตา ไม่อาจเกิดขึ้นพร้อมกัน”
จ้าวอ๋องปิดปากลง
ในที่สุดฝ่าบาทก็ลุกขึ้น คล้ายคิดจะปล่อยเฟิ่งปิงไปแล้วจึงเอ่ยอย่างสบายๆ ว่า “น้องสี่ ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นพี่น้อง ไม่เหมือนกับคนนอก เจ้าควรรู้ว่าเราอยากล้างมลทินให้เจ้า” จบประโยคแล้วจึงก้าวเท้าออกไปทันที เพื่อให้เมิ่งเฉาเอินพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับงานเลี้ยง
สีหน้าของเฟิ่งปิงแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานหยวนจิ่วหลินก็มาเรียก เขาจึงได้สติกลับมา ในห้องพลันเงียบกริบ แต่บนร่างของเขายังคงสกปรก ทว่าขณะนั้นได้เวลาออกเดินทางไปงานเลี้ยงในวังแล้ว หลี่เฟิ่งเยี่ยนจึงถอนหายใจเอ่ยว่า “ไปด้วยกันไหม”
เฟิ่งปิงพยักหน้า
ท้องฟ้ามืดสลัว คล้ายกลางคืนจะมีหิมะตกลงมาอีก
วังต้าหมิงคือที่ประทับของฮ่องเต้ในยามปกติ โอ่อ่ากว่าตำหนักไท่จี๋หลายส่วน เฟิ่งปิงไม่เห็นฉางอันมาห้าปีแล้ว กลับรู้สึกว่าวังต้าหมิงเองก็เงียบเหงาผิดปกติเช่นกัน จากอารามต้าเจี่ยวเดินไปยังสระไท่เยี่ยอากาศหนาวเส้นทางลื่น ในป่ามีเงาหิมะประปราย บนพื้นล้วนเป็นน้ำแข็งทำให้ทุกก้าวย่างของเขาเชื่องช้า บางครั้งพอโซเซ หลี่เฟิ่งเยี่ยนก็จะพยุงเขาเอาไว้จากด้านข้าง “…เหตุใดเมื่อครู่เจ้าไม่พูดดีๆ อีกสักหน่อย เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาทอยากเก็บเจ้าไว้”
“ไยจึงอยากเก็บข้าไว้” เฟิ่งปิงเอ่ย
“เก็บเจ้าไว้ถ่วงดุลอัครมหาเสนาบดีเผยอย่างไรเล่า” หลี่เฟิ่งเยี่ยนลดสุ้มเสียงจนเบาอย่างยิ่ง ก่อนเอ่ยอย่างสมเหตุสมผล ผ่านไปครู่หนึ่งกลับยังรู้สึกไม่อยากเชื่ออีก “อย่าบอกนะว่าเจ้าไม่เข้าใจ”
เฟิ่งปิงยิ้มขื่นไม่เอ่ยคำ พระประสงค์กับโชคชะตาไม่แน่ไม่นอนเหมือนกัน เขาไม่อยากเปลืองแรงไปคาดเดา อีกทั้งการเก็บเขาไว้จะถ่วงดุลอัครมหาเสนาบดีเผยได้อย่างไร ท้ายที่สุดแล้วฝ่าบาทเองก็เหมือนกับชาวบ้านร้านตลาดพวกนั้นที่เชื่อข่าวเก่าอันไร้สาระ เชื่อว่าเขาเป็นคนที่ลำบากและอ่อนแอ ได้แต่เกาะเผยตันกิน เขาหลุบตาลง เปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างเฉยชา “ไท่เฟย* ยังสบายดีหรือไม่”
พวกเขาสี่พี่น้องเหลือเพียงโจวซื่อ** ซึ่งเป็นมารดาของเฟิ่งเยี่ยนที่ยังมีชีวิตอยู่ นางได้รับการแต่งตั้งเป็นไท่เฟย ย้ายไปกินเจสวดมนต์ที่ตำหนักซิ่งชิ่งทั้งวัน พอหลี่เฟิ่งเยี่ยนได้ยิน หัวคิ้วกลับขมวดแน่นกว่าเดิม “ดี ดีมาก ตราบใดที่ข้ายังอยู่ก็คงปกป้องนางได้”
ขณะเกิดคดีก่อกบฏในปีนั้น โจวเฟยกำลังป่วยและรักษาตัวอยู่ที่เขาหลีซาน องค์ชายสามเฟิ่งเยี่ยนขอราชโองการไปปรนนิบัติ กระทั่งต้นฤดูใบไม้ผลิจึงกลับมาเมืองหลวงพร้อมมารดา คนช่างสังเกตต่างมองออกว่าเขาตั้งใจหลบหลีก แต่เฟิ่งปิงหาได้มีความแค้นต่อเรื่องนี้ไม่ เขาคิดว่าหากฉีซูเฟยยังมีชีวิตอยู่ ตนก็คงปกป้องอีกฝ่ายอย่างสุดความสามารถเช่นกัน
ถึงอย่างไรการอยู่ในราชวงศ์ก็เหมือนกับการอยู่ในร่างแหขนาดใหญ่ ทุกถ้อยคำต่างเป็นกลอุบาย ทุกย่างก้าวต่างเป็นหลุมพราง มีความกังวลต่อชีวิตตลอดเวลา แต่ปลาตายแหขาด*** พบเห็นได้น้อย ส่วนใหญ่มักเป็นการโยกย้าย ดึงดูด ประจบสอพลอ และแลกเปลี่ยน
หลี่เฟิ่งเยี่ยนพลันเอ่ยว่า “ที่จริงข้ารู้สึกมาตลอดว่า…เสด็จพ่อรักเจ้าที่สุด”
เฟิ่งปิงหัวเราะด้วยความตกใจ “อะไรนะ”
หลี่เฟิ่งเยี่ยนกล่าวต่อไป “หลังเจ้าป่วย เขาปฏิบัติต่อเจ้าแตกต่างกับพวกเราสามคน ต่อมายังให้เผยอวิ่นวั่งแต่งงานกับเจ้า…เสด็จพ่อไม่เคยใช้ความคิดมากเพียงนี้กับพวกเรามาก่อน” ทั้งยังขมวดหัวคิ้วอีก “ตอนนั้นเสด็จพ่อป่วยหนักมาก…” แล้วจึงเงียบไปอีก คล้ายว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็รู้ว่าสิ่งนี้ไม่อาจโน้มน้าวอีกฝ่ายได้
เฟิ่งปิงไม่เชื่อ เขาเอามือไพล่หลังเงยหน้าขึ้น มองผ่านกิ่งก้านของต้นไม้เก่าแก่ ท้องฟ้าขาวสะอาดจนเหมือนลบล้างชาตินี้และชาติก่อนทั้งหมดไป ทั้งหมดนี้ล้วนผ่านไปนานเหลือเกิน เสด็จพ่อเสด็จแม่ต่างล่วงลับไปนานแล้ว พูดมากไปยังจะมีประโยชน์อันใดอีก เขาไม่ต้องการไปพิสูจน์ความรักพ่อแม่ลูกที่อาจมีอยู่หรือไม่มีก็เป็นได้เหล่านั้น
เขารู้สึกเหนื่อยแล้ว
“ข้าต้องการเพียงรีบกลับไปที่เหลาโจว” เขาพ่นลมหายใจเฮือกหนึ่งออกมาเบาๆ “ฉางอันกว้างใหญ่ ไม่ใช่ความสุขของข้า”
ขณะเอ่ยคำ สระไท่เยี่ยก็ปรากฏตรงหน้าแล้ว หยวนจิ่วหลินยังเชิญพวกเขาเดินไปยังศาลาจื้ออวี่ที่ริมสระ มีการจุดโคมไฟและกำยานตลอดทาง ขุนนางพิธีการคอยร้องสรรเสริญ เสนาบดีกรมพิธีการเผยตันเองก็ยืนอยู่สุดทางอย่างไม่เหนือความคาดหมาย
เมื่อมองเห็นเผยตัน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดหัวใจของเฟิ่งปิงกลับหยุดลงอย่างฉับพลัน
คนผู้นี้เหมือนมักจะปั่นป่วนความสงบทั้งหมดของเขา
ท่ามกลางแสงไฟอันไร้ขอบเขต เผยตันสวมหมวกจิ้นเสียน* สวมชุดคลุมสีแดงปักลายห้ามงคล คาดสายรัดเอวสีม่วง ห้อยกระบี่ทองและจี้หยกเขียว สวมถุงเท้าแดงกับรองเท้าแดง ยืนรับแขกอยู่ด้านล่างของศาลาจื้ออวี่ แลดูสง่างามและสะดุดตา เฟิ่งปิงยังไม่ทันเดินเข้าใกล้ก็รู้สึกว่าเขาเหมือนต้นปะการังที่เป็นประกายเจิดจ้า
ยิ่งเป็นชุดของขุนนางตำแหน่งสูงยิ่งเปี่ยมด้วยอำนาจ แต่บุรุษผู้นี้หน้าตางดงามเกินไป รูปร่างสูงโปร่งเครื่องหน้าได้รูป คิ้วกระบี่เชิดเฉียงจรดจอนผมให้กลิ่นอายเที่ยงตรงหลายส่วน ดวงตาทั้งคู่กลับยังตวัดขึ้นอย่างแฝงความรู้สึกลึกซึ้ง ขณะดวงตาใสสว่างกวาดมา มักชวนให้ลืมไปแล้วว่าเขาคือขุนนางที่ยิ่งใหญ่เพียงใด
หัวคิ้วของเผยตันขมวดขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นเฟิ่งปิง หยวนจิ่วหลินชิงเดินหน้าไปก่อน พูดคุยกับเหล่าขุนนางของกรมพิธีการหลายประโยคทั้งยังประจบประแจงเผยตันรอบหนึ่ง จากนั้นก็มีขันทีเชิญจ้าวอ๋องเข้าไปในศาลาก่อน และนางกำนัลอีกสองคนมาเชิญเฟิ่งปิงไปยังเส้นทางอีกด้านหนึ่ง
มองดูเงาหลังสง่างามเลือนหายไปตรงสุดเส้นทาง หยวนจิ่วหลินเอามือสอดเข้าในแขนเสื้อแล้วค้อมกายเล็กน้อย “วันนี้ฝ่าบาทตรัสกับคุณชายหลี่ว่าจะล้างมลทินให้เขา”
เผยตันเหลือบตาขึ้น ประกายสายหนึ่งโฉบผ่านในดวงตาคู่นั้น
หยวนจิ่วหลินเอ่ยอีกว่า “แต่บ่าวอยู่ด้านหลัง ได้ยินคุณชายหลี่พูดกับจ้าวอ๋องอีกว่าเขาอยากกลับไปที่เหลาโจวในเร็ววัน”
เผยตันยกมือจัดแขนเสื้อช้าๆ จากนั้นส่งเสียงอืม หยวนจิ่วหลินอ่านความคิดของเขาไม่ออก ผ่านไปครู่หนึ่งกลับได้ยินเขาเอ่ยว่า “ข้าจะจัดการเอง ถึงอย่างไรก็แค่หนึ่งเดือนกว่า ให้เขาใจกว้างและอดทนอีกหน่อย”
หยวนจิ่วหลินรับคำว่า “ขอรับ”
เดิมทีเขาไม่เคยแสดงความคิดเห็นต่อการกระทำการของอัครมหาเสนาบดีเผย อัครมหาเสนาบดีเผยถ่อมตัว แต่ความจริงทั้งนอกและในฉางอัน ทั่วทั้งราชสำนักรวมถึงหยวนจิ่วหลินล้วนเป็นคนของเขาทั้งหมด เขาต้องการทำอะไร เพียงดีดนิ้วก็ทำได้อย่างราบรื่น นี่คือสาเหตุที่ฝ่าบาทเกรงใจเขา ความจริงอำนาจที่อดีตฮ่องเต้มอบให้เขานั้นก็มิได้แตกต่างกับอัครมหาเสนาบดีตั้งแต่แรกแล้ว ปีที่แล้วฝ่าบาทสืบทอดตำแหน่งก็ได้แต่พายเรือตามน้ำ ให้เขาเป็นผู้ว่าราชการเสมอขุนนางสำนักราชเลขาธิการและสำนักตรวจสอบ
หยวนจิ่วหลินคิดว่าอัครมหาเสนาบดีเผยปรึกษากับหลี่เฟิ่งปิงแล้ว ถึงอย่างไรห้าปีมานี้อัครมหาเสนาบดีเผยส่งหนังสือติดต่อกับทางฝั่งเหลาโจวอยู่ตลอด แต่ขณะหลี่เฟิ่งปิงถูกเรียกมาฉางอัน กลับเหมือนทุกอย่างไม่ได้ง่ายดายเพียงนั้น อัครมหาเสนาบดีเผยเตรียมการล้างมลทินให้หลี่เฟิ่งปิงตั้งแต่ต้นฤดูใบไม้ผลิ สามฝ่ายค้นหาเอกสารเก่าในคดีของอดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อออกมา ฝ่ายในก็ค้นหาเอกสารลับจำนวนมาก บัดนี้แม้แต่ฝ่าบาทก็ตื่นตระหนก ตั้งใจจะดึงหลี่เฟิ่งปิงเข้าพวกก่อน…
ความพยายามทั้งหมดนี้จะให้หยุดลงกลางคันได้อย่างไร
หยวนจิ่วหลินถามอีกหนึ่งประโยคในที่สุด “ท่านจะ…”
“ให้เขากลับไป” เผยตันเอ่ย
หยวนจิ่วหลินร้อนรนแล้ว “แต่อดีตฮ่องเต้สั่งเสียไว้ว่า…!”
เผยตันเบือนหน้าหนี มองไปยังสระไท่เยี่ยอันกว้างใหญ่ หลังเข้าสู่พลบค่ำอากาศก็มืดครึ้ม บรรยากาศหดหู่ ชายเสื้อของเขาคล้ายลอยละล่อง แต่เมื่อมองดูอย่างละเอียดกลับพบว่าเป็นการสะท้อนของประกายระลอกคลื่นอันเย็นเยียบ ชำระล้างความเฉิดฉายหรูหราของเขากลายเป็นสีขาวดำอันเงียบงัน
“อดีตฮ่องเต้สั่งเสียว่า…หวังว่าเขาจะมีความสุขและสงบสุข” เขาเอ่ย
เฟิ่งปิงเดินตามห่างจากนางกำนัลสิบกว่าก้าว เงยหน้ามองเห็นตำหนักเล็กหลังหนึ่ง ถูกใช้เป็นห้องแต่งกายชั่วคราวจึงเข้าใจในจุดประสงค์ของเผยตัน เขาเดินเข้าไป นางกำนัลกางฉากบังลมก่อน ค่อยหยิบชุดใหม่มาแล้วเอ่ยว่า “บ่าวจะปรนนิบัติคุณชายหลี่เปลี่ยนชุด”
ชุดใหม่เป็นชุดคลุมสีเขียวอ่อนบุด้วยฝ้ายหนา แต่เมื่อสะบัดไหวก็ยังคงสง่างาม ขอบชุดปักลายเหมยขาวกิ่งหนึ่งอย่างแทบมองฝีเข็มไม่ออก ผ้าไหมที่ราวกับแสงจันทร์อีกทั้งจับแล้วลื่นมือ เห็นได้ชัดว่าเป็นของหรูหราที่มีเงินก็ซื้อไม่ได้ เฟิ่งปิงถอดชุดคลุมที่ถูกองค์รัชทายาททำเลอะของตนเองออกแล้วผลัดเปลี่ยนเป็นตัวนี้แทน การตัดเย็บของชุดสอดรับกับรูปร่างของเขาพอดี เหมยขาววนเวียนตรงทรวงอกแล้วตกลงสู่สายรัด ดูแล้วสง่างาม นางกำนัลยังเพิ่มเสื้อคลุมสีเข้มให้เขาอีกหนึ่งตัว บอกว่าหลังพลบค่ำบริเวณริมสระไท่เยี่ยลมเย็นนัก
เขาถามว่า “นี่คือสิ่งที่กรมพิธีการเตรียมไว้ทั้งหมดเลยหรือ”
นางกำนัลเอ่ย “หยวนกงกงให้สำนักพระราชวังเตรียมไว้เจ้าค่ะ สิ่งเหล่านี้คือชุดเก่าจากคลังของสำนักพระราชวัง แล้วหยวนกงกงจะส่งคนไปขอคืนจากท่านในภายหลัง”
เฟิ่งปิงพลันหน้าแดง ความจริงสีหน้านางกำนัลยังคงสงบนิ่งอยู่ตลอด แต่ตัวเขากลับรู้สึกว่าตนเองช่างขายหน้า
ครั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย เฟิ่งปิงจึงตามเจ้าหน้าที่พิธีการเข้าสู่งานเลี้ยง ศาลาจื้ออวี่มีพื้นที่ไม่มาก งานเลี้ยงจึงล้นออกไปนอกศาลา แสงไฟวนเวียนอยู่ตามชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของสระไท่เยี่ย เสียงดนตรีค่อยๆ บรรเลงขึ้นมา กลุ่มคนรออยู่ครู่หนึ่ง ฮ่องเต้ ฮองเฮา และองค์รัชทายาทก็มาถึง จากนั้นงานเลี้ยงในวังครั้งนี้จึงเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
เผยตันจัดเตรียมงานเลี้ยงอยู่ใต้ร่มไม้นอกศาลา ไม่สนใจกินดื่มใดๆ เจ้าหน้าที่พิธีการและนางกำนัลที่ด้านข้างต่างกำลังช่วยเหลือ หลังดื่มจนได้ที่ กลุ่มคนต่างเมามายแล้ว ทว่าฮ่องเต้กลับยังไม่ได้จากไป จึงได้แต่ฝืนอยู่เป็นเพื่อน จู่ๆ เมิ่งเฉาเอินผู้บัญชาการฝ่ายกิจการราชวังก็เดินลงมาจากศาลาจื้ออวี่แล้วกวักมือให้เผยตัน “อัครมหาเสนาบดีเผย ฝ่าบาทเรียกพบ!”
เผยตันรีบหยุดงานในมือลง ถกชายชุดหมายขึ้นไป แต่เมื่อลองคิดดูจึงยกจอกสุราทองใบหนึ่งติดมือมาด้วย หลังเข้าไปในศาลา เขาคุกเข่าโขกศีรษะถวายบังคมฝ่าบาทก่อน
หลี่เฟิ่งเทายิ้มพลางบอกให้เขาไม่ต้องมากพิธี ชุยฮองเฮายังรับสั่งให้นำเบาะรองนั่งมาให้เขา แล้วจึงปลอบใจกรมพิธีการที่จัดเตรียมงานด้วยความลำบากตลอดทั้งคืน จ้าวอ๋องที่อยู่ด้านล่างตอบรับอย่างแนบเนียน “อัครมหาเสนาบดีเผยลำบากจริงๆ พวกเราเองก็ควรดื่มให้อัครมหาเสนาบดีเผยสักจอกหนึ่ง” เอ่ยพลางเรียกให้คนรอบกายลุกขึ้นทั้งหมด เผยตันจึงรีบลุกขึ้นอีกครั้ง
สุราจอกนี้คือการตอบแทนจากราชวงศ์ ฝ่าบาทกับฮองเฮาต่างนั่งมองอย่างยิ้มแย้ม องค์รัชทายาทน้อยแทะขาไก่พลางสอดส่ายสายตาไปทั่วงานเลี้ยง แล้วก็พลันจับจ้องไปยังคนผู้หนึ่ง “เจ้ายังไม่ได้ดื่มนี่”
คนผู้นั้นกลับเป็นเฟิ่งปิง เมื่อถูกองค์รัชทายาทขัดจังหวะ สุราที่เพิ่งจิบหนึ่งอึกก็เกือบสำลักออกมา เขาใช้แขนเสื้อปิดท่าทางเสียมารยาทของตนเองเอาไว้ ครู่หนึ่งจึงส่งจอกสุราให้องค์รัชทายาท “กระหม่อมดื่มหมดแล้ว องค์ชายโปรดทอดพระเนตร”
องค์รัชทายาทน้อยยันร่างลุกขึ้น จ้องอย่างสุดชีวิตพักหนึ่งจึงเอ่ยว่า “ข้าไม่เชื่อ เจ้าดื่มให้เขาอีกจอก”
เห็นได้ชัดว่ากำลังแก้แค้นเรื่องเมื่อตอนบ่าย เด็กดื้อมีนิสัยดื้อรั้น อาจเพราะตอนนั้นร้องไห้หนักเกินไป ขณะนี้ดวงตาที่มองเฟิ่งปิงจึงแดงก่ำ เผยความโกรธแค้นออกมา ฝ่าบาทมั่นคงไม่หวั่นไหว อยู่ต่อหน้าคนในครอบครัวทั้งหลายเขายังสามารถตีบุตรได้ แต่ภายใต้การจับจ้องของผู้คนในงานเลี้ยง เขาต้องไว้หน้าองค์รัชทายาทน้อยสักหน่อย
ข้ารับใช้เทสุราให้เฟิ่งปิงเต็มจอก เฟิ่งปิงหาได้กลัวการดื่มสุราไม่ แต่ถูกคนทั้งสองจ้องอยู่จึงเก้อเขิน หนังหน้าบางของเขาแดงเรื่อราวกับเป็นสีความเมามาย จำต้องเดินไปข้างศาลา รวบแขนเสื้อยกจอกขึ้นต่อหน้าเผยตัน
“ข้าน้อยขออวยพรอัครมหาเสนาบดีเผย ขอให้นับจากนี้มีแขกมาเยี่ยมเยือนอยู่เสมอ สุราในจอกไม่มีหมด”
เผยตันตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นหันข้างยกมือทำความเคารพอย่างเรียบร้อย ก่อนชนจอกกับเฟิ่งปิง
เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ฟังดูกลวงเปล่าและสับสน เห็นได้ชัดว่าจอกสุราทองใบนี้เหมือนของปลอมด้อยคุณภาพ เฟิ่งปิงมิได้มองหน้าเผยตัน เพียงจ้องมือเรียวยาวที่ชูจอกของเขาเอาไว้ แต่กลับมองเห็นบนข้อต่อนิ้วชี้มีแผลมีดรอยหนึ่ง บาดแผลเป็นสีขาวดูคล้ายยังใหม่มาก
เผยตันเอ่ยด้วยความอ่อนโยน “เช่นนั้นข้าน้อยขอให้คุณชายหลี่สมมาดปรารถนา ราบรื่นทุกเรื่อง”
* หูปิ่ง เป็นขนมแป้งอบทรงกลมแบนขนาดใหญ่มีงาโรยหน้า มีหลักฐานปรากฏมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่นตะวันออก
** ภาพเหมยเหมันต์สู่จิ่ว เป็นกิจกรรมที่ชาวจีนโบราณนิยมทำกัน คือการนำภาพวาดหรือตัวอักษรมาแต้มหรือเขียนทีละขีด ในที่นี้คือภาพดอกเหมย 9 ดอก ดอกละ 9 กลีบ ซึ่งเมื่อนำมาประกอบเข้าด้วยกันจะได้ทั้งหมด 81 กลีบ เท่ากับจำนวนวันในช่วงที่ถือว่าเริ่มหนาวไปจนถึงหมดหนาวพอดี
*** เหมายัน หรือตงจื้อ หมายถึงวันเริ่มต้นฤดูหนาว เป็นวันที่เวลากลางวันสั้นที่สุดและกลางคืนยาวนานที่สุดของปี
* ปลาจี้อวี๋ เป็นปลาที่อยู่ในตระกูลปลาไน ปลาตะเพียน ซึ่งเป็นปลาน้ำจืดที่พบได้ทั่วไปในประเทศจีน
* แพรอวิ๋นจิ่น คือหนึ่งในสี่สุดยอดผ้าแพรของจีน เนื้อแพรเลื่อมระยับและทอด้วยเทคนิคชั้นสูงที่ใส่ลวดลายลงบนเนื้อผ้า
* ไท่เฟย เป็นคำที่ใช้เรียกพระชายาของฮ่องเต้พระองค์ก่อน
** ธรรมเนียมการเรียกขานสตรีที่แต่งงานแล้วของจีนจะใช้คำว่า ‘ซื่อ’ (แปลว่านามสกุล) ต่อท้ายนามสกุลเดิมของสตรี บางครั้งอาจเพิ่มนามสกุลของสามีไว้หน้าสุดเพื่อระบุให้ชัดขึ้น
*** ปลาตายแหขาด เป็นสำนวน หมายถึงสู้กันจนตายตกไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย
* หมวกจิ้นเสียน คือหมวกทรงสูงที่ขุนนางฝ่ายพลเรือนและบรรดาที่ปรึกษาสวมใส่ขณะเข้าเฝ้าฮ่องเต้
โปรดติดตามตอนต่อไป…
Comments
comments
No tags for this post.