ทดลองอ่านเรื่อง วสันต์หวนมา วาสนาหวนคืน เล่ม 1
ผู้เขียน : ฝูหลี (符黎)
แปลโดย : Bou Ptrn
ผลงานเรื่อง : 望春冰 (Wang Chun Bing )
ถือเป็นลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์เอเวอร์วายในการเผยแพร่ผลงาน
จัดพิมพ์และจัดจำหน่ายในประเทศไทยแต่เพียงผู้เดียว
หากผู้ใดละเมิดลิขสิทธิ์จะถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย
** หมายเหตุ: ยังไม่ใช่ต้นฉบับที่เสร็จสมบูรณ์ **
– – – – – – – – – – – – – – – – –
บทที่ 9
ธารเขียวหินขาว
คนทั้งสองหันข้างดื่มสุราอย่างสุภาพเรียบร้อย ทุกอย่างไร้ที่ติจนเหมือนพบหน้ากันครั้งแรก
องค์รัชทายาทน้อยหมดความสนใจแล้วจึงกลับไปนั่งที่เดิม ชุยฮองเฮาคีบผักใส่ปากของเขาเอาไว้ทันที ทนอยู่อีกครู่หนึ่งจนเข้าช่วงดึก พอองค์รัชทายาทอ้าปากหาว ชุยฮองเฮาจึงขอตัวกลับไปพักผ่อน ฝ่าบาทเองก็ลุกขึ้น เสด็จกลับวังท่ามกลางเสียงตะโกนของเหล่าขุนนาง
ขณะราชรถสีเหลืองจากไปอย่างโคลงเคลง ทุกคนก็ระบายลมหายใจยาวๆ
เฟิ่งปิงกับจ้าวอ๋องเดินออกจากศาลาจื้ออวี่พร้อมกัน เขาส่งจ้าวอ๋องจากไปก่อน ตนเองนวดจุดไท่หยางด้วยความเหนื่อยล้า พอเงยหน้าจึงมองเห็นเผยตันอยู่ไม่ไกล
เผยตันคล้ายเหนื่อยมากเช่นกัน เขายืนอยู่ในงานเลี้ยงที่เสียงดนตรีเงียบงันไปแล้ว เหลือเพียงโต๊ะที่มีถ้วยชามวางระเกะระกะ เขายกมือตบไปที่ไหล่ด้านหลัง สุดท้ายคล้ายตบถูกบาดแผลของตัวเอง แยกเขี้ยวยิงฟันจนทำให้เฟิ่งปิงรู้สึกน่าขันอยู่บ้าง ครู่หนึ่งมีขันทีมาถามเรื่องอะไรสักอย่าง เผยตันจึงสั่งการพลางเดินออกไป เฟิ่งปิงพลันรั้งสายตากลับมากัดฟันตนเอง
หยวนจิ่วหลินมาส่งเขาออกจากวัง
พวกเขาเดินอ้อมออกจากสระไท่เยี่ยท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืนมีหิมะโปรยปราย โคมราชวัง* ในมือของหยวนจิ่วหลินแกว่งไกวท่ามกลางลมเย็น “อัครมหาเสนาบดีเผยสั่งการว่าต้องส่งท่านถึงเรือนอย่างปลอดภัย”
…ที่แท้แม้แต่รองผู้บัญชาการฝ่ายกิจการราชวังก็เป็นคนของเผยตัน
เฟิ่งปิงสวมหมวกกันลม กระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “อัครมหาเสนาบดีเผยใจดีจริงๆ”
หยวนจิ่วหลินยิ้มพลางเอ่ยว่า “อัครมหาเสนาบดีเผยเป็นห่วงความปลอดภัยของท่าน แม้อยู่ที่นี่ก็ใช่ว่าจะปลอดภัยทุกแห่ง”
เฟิ่งปิงแค่นเสียงหึเบาๆ หยวนจิ่วหลินแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง พอเบิกตามองไปเห็นสีหน้าของเฟิ่งปิงแลดูสงบ ใต้แสงราตรีกลับยิ่งขาวซีดราวคนป่วย
“เช่นนั้นเขาก็ไม่ควรให้ข้ามาฉางอัน”
น้ำเสียงของเฟิ่งปิงผ่อนคลายไม่กังวลใจ เขาปลงต่อเรื่องนี้แล้ว คาดว่าขณะที่เรื่องราวบางอย่างยังไม่เสร็จสิ้น คงยากที่ฝ่าบาทจะปล่อยเขาไป ใครจะคิดว่าหยวนจิ่วหลินกลับยิ้มพลางเอ่ยว่า “อัครมหาเสนาบดีเผยรู้ว่าคุณชายไม่อยากอยู่ฉางอันนาน ถึงอย่างไรก็แค่หนึ่งเดือนกว่า เขาเพียงหวังให้ท่านใจกว้างและอดทนสักหน่อย”
เฟิ่งปิงพลันหยุดนิ่ง เขาตกตะลึงไปแล้ว
เมื่อครู่ดื่มสุราสองจอกอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกเวียนศีรษะอยู่บ้าง หัวใจที่ล่องลอยพลันจมลงสู่ก้นบ่อน้ำ แม้แต่สีหน้าผ่อนคลายของเขาก็เก็บไม่ทัน
“เขา…” เฟิ่งปิงกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง “เหตุใดเขาไม่พูดกับข้าเอง”
“ดูท่านพูดเข้าสิ” หยวนจิ่วหลินกลับตอบอย่างรวดเร็ว “เช่นนั้นคงไม่เหมาะสม”
อ้อ ไม่เหมาะสม
เฟิ่งปิงคิด มีเหตุผล คำถามของข้าก็แปลก ไยต้องให้เผยตันมาพูดด้วยตัวเองเล่า
แต่เมื่อไม่นานก่อนหน้านี้เผยตันยังพูดจาเหลวไหลจะให้เขาอยู่ที่ฉางอัน ซ้ำยังบอกว่าจะล้างมลทินให้ สายตาของอีกฝ่ายในตอนนั้นร้อนแรง ลมหายใจหนักแน่น ท่าทีคล้ายเดิมพันหมดหน้าตัก หรือว่าการทุ่มเทอย่างดุดันถึงเพียงนั้น แค่คิดว่าจะถอนคืนก็ทำได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ
หยวนจิ่วหลินมองดูสีหน้าเฟิ่งปิง ในที่สุดก็ถอนหายใจ เขามองดูด้านหลัง นางกำนัลคนอื่นต่างอยู่ไกลจากพวกเขาหลายจั้ง แต่เขายังคงลดสุ้มเสียงให้เบากว่าเดิม “ท่านอย่าได้โทษบ่าว คำพูดเปิดอกของท่านกับจ้าวอ๋องในวันนี้ บ่าวบอกกับอัครมหาเสนาบดีเผยหมดแล้ว อัครมหาเสนาบดีเผยเข้าใจท่าน เขาจะหาวิธีให้ท่านไป”
ลมราตรีพัดโหยหวนยาวนาน พกพาหิมะและลูกเห็บปะทะจนเจ็บผิว ร่วงใส่ใบหน้าราวกับฝ่ามือที่ตบลงมา อีกไม่นานก็จะสิ้นปีแล้ว แต่กลางดึกเช่นนี้กลับไม่อาจรับรู้ถึงความรื่นเริงยินดีของคืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ได้เลย เหลือเพียงเศษซากความฝันที่ยากเก็บกวาด สิ่งปลูกสร้างมากมายของวังต้าหมิงตั้งตระหง่านทอดยาว ตรงหน้าคือโคมไฟนับพันนับหมื่นดวง ต่างส่องสว่างให้เห็นสีหน้าอันแข็งทื่อของเฟิ่งปิง
สายตาของเขาคล้ายมีน้ำแข็งเกาะ ความรู้สึกในนั้นต่างถูกน้ำแข็งปกคลุม แต่ลมหายใจของเขากลับถี่กระชั้น จู่ๆ ก็ต้องปิดปากหันกายไปไอโขลก
คิดจะให้มาก็มา คิดจะให้ไปก็ไป เผยอวิ่นวั่งเห็นข้าหลี่เฟิ่งปิงเป็นอะไร!
แล้วอะไรเรียกว่าใจกว้างและอดทนหน่อย!
เฟิ่งปิงรู้ว่าความโกรธเกรี้ยวของตนเองมาอย่างปราศจากสาเหตุ แต่เขาระงับไม่อยู่ ไอจนเหมือนมีดแห้งๆ บาดลำคอ อากาศหนาวเย็นพลันไหลผ่านลำคอไปถึงหัวใจ หลังไออยู่พักใหญ่ก็มิได้เอ่ยคำใดอีก หันกายเดินไปข้างหน้า
เฟิ่งปิงพบชุนสือที่รออยู่นอกวังอยู่นาน จากนั้นก็ขึ้นรถม้ากลับจวน นิ่งเงียบตลอดทางจนกระทั่งถึงห้องนอน ชุนสือไม่รู้สาเหตุจึงปรนนิบัติอีกฝ่ายด้วยความระมัดระวังกว่าเดิม ครั้นต้มน้ำร้อนกำลังจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้…ชุนสือกลับค่อนข้างงุนงงไม่รู้ว่าชุดคลุมตัวนี้มาจากแห่งหนใด…ทว่าเฟิ่งปิงกลับผลักเขาออก
“ข้าจะออกไปอีกรอบ” เฟิ่งปิงเอ่ยอย่างเย็นเยียบ
ชุนสือกังวล “นายท่านจะไปที่ใด”
เฟิ่งปิงกัดฟันไม่ตอบ ทำเพียงก้าวเท้าเดินออกไป ชุนสือได้แต่ไล่ตามนายท่านซึ่งก้าวยาวๆ เดินไปยังหลังเรือน เห็นได้ชัดว่าเขาจะออกทางประตูหลัง
ชุนสือไม่อยากเชื่อ
เฟิ่งปิงเดินผ่านป่าเหมยของเรือนหลัง ก้าวเข้าสู่สวนดอกไม้ด้านหลังของจวนสกุลเผย
แต่จวนสกุลเผยหลังนี้ใหญ่เกินไป ทั้งยังไม่จุดโคม เขาก้มหน้าก้มตาเดินอยู่ครึ่งค่อนวัน กลับไม่พบข้ารับใช้แม้แต่คนเดียว ภูเขาจำลองแสนประณีตและทางเดินคดเคี้ยวมุ่งสู่ส่วนที่สงบเงียบในสวน บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงสวนสนุกของลมราตรีที่พัดผ่าน เฟิ่งปิงก้มหน้าพ่นลมหายใจใส่มือ เขาเคยมาที่นี่แค่ครั้งเดียว จึงได้แต่อาศัยความทรงจำที่มี สิ่งแรกที่มองเห็นคือศาลาเล็กแปดเหลี่ยมที่เผยตันวาดภาพเมื่อหนึ่งเดือนก่อน
ศาลาเล็กหลังนั้นปล่อยม่านกันหนาวลงมาหลายผืน เฟิ่งปิงเดินขึ้นไป บนโต๊ะมีภาพที่ยังวาดไม่เสร็จซึ่งถูกทับด้วยแท่นฝนหมึก คล้ายเป็นเพียงต้นเหมยต้นหนึ่งแต่กลับไม่ได้วาดดอกไม้ หมึกในแท่นฝนจับตัวเป็นน้ำแข็งหมดแล้ว โดยมีพู่กันขนหมาป่าวางอยู่ด้านข้างลวกๆ พอเฟิ่งปิงมองเห็นจึงอดมิได้ที่จะปิดฝากล่องหมึก วางพู่กันลงในกระบอกพู่กันกระเบื้องเคลือบสีขาว เมื่อทำสิ่งเหล่านี้เสร็จจึงตอบสนองขึ้นมาว่าตนเองโง่เพียงใด แล้วเขาก็รีบก้มหน้าเดินออกจากศาลาเล็กอย่างรวดเร็ว
เขาจำแนกทิศทางไม่ชัดเจน เบื้องหน้ากลับมีเรือนเล็กที่สว่างเล็กน้อยหลังหนึ่ง เขาคิดว่าสถานที่ที่จุดไฟคงมีคน จึงอาศัยความขุ่นเคืองในใจผลักประตูเข้าไป
ที่นี่กลับเป็นห้องหนังสือห้องหนึ่ง
บรรยากาศเงียบสงัด โดยรอบล้วนเป็นชั้นวางหนังสือสูงเสียดเพดาน กลางห้องมีฉากบังลมผ้าแพรสิบสองพับตั้งอยู่ ด้านหน้าของฉากมีโคมเล็กใบหนึ่งห้อยอยู่ มันถูกคลุมด้วยกระดาษบางลายเทือกเขา แสงที่เปล่งออกมาจึงเหมือนเทือกเขาซึ่งถูกเมฆหมอกปกคลุม ด้านหลังฉากบังลมแพรไม่มีแสงไฟอีก เฟิ่งปิงอ้อมผ่านไป เงาร่างจึงตกอยู่ในความมืดสลัว
เมื่อมองเห็นโต๊ะหนังสือและเครื่องเขียนต่างๆ เขาก็นึกเสียใจขึ้นมาอยู่บ้าง ไม่ว่าอย่างไรตนก็คือคนที่เคยเรียนหลักธรรมของนักปราชญ์ ไม่สมควรลอบเข้าไปยังที่อยู่ของผู้อื่นเช่นนี้
แต่บนพื้นของห้องหนังสือห้องนี้กองเต็มไปด้วยม้วนตำรา ทำให้เขาจำต้องก้าวเท้าอย่างระมัดระวัง ระหว่างนั้นก็รู้สึกว่าคุ้นเคยกับเหตุการณ์นี้อยู่บ้าง…นี่คือห้องหนังสือของเผยตัน เขาคิด สมกับเป็นจ้วงหยวนที่อ่านตำรานับหมื่นแต่ไม่เก็บกวาดห้องให้สะอาดจริงๆ
เสียง ‘แกร๊ก’ ดังขึ้นเมื่อขาของเขาเหยียบลงไปบนพู่กันเล่มหนึ่ง เขารีบหลบออกแล้วก้มตัวเก็บขึ้นมาตามสัญชาตญาณ ทว่าหลังจากเก็บมันแล้วก็พลันรู้สึกว่าเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสม ไยข้าต้องเก็บมันขึ้นมาด้วย จึงวางมันกลับที่เดิมอย่างขัดเขิน สายตาเหลือบเห็นกล่องสีทองยาวๆ ที่ซ้อนทับกันบนพื้น
ดูจากรูปร่าง สิ่งที่ใส่ไว้ในกล่องคงเป็นม้วนภาพ เทียบกับของตกแต่งที่ยุ่งเหยิงโดยรอบแล้วเห็นได้ชัดว่าพวกมันถูกกองไว้อย่างพิถีพิถัน ลายบุปผา นก และเมฆมงคลบนกล่องสดใสเหมือนใหม่ คล้ายได้รับการดูแลรักษาอย่างดี ราวกับมีอะไรดลใจให้เฟิ่งปิงยื่นมือออกไปกดสลักของกล่องใบนั้นเบาๆ ก่อนจะเห็นม้วนภาพดูประณีตที่ใส่ไว้ด้านใน
เขาแตะอย่างระมัดระวัง ม้วนภาพเผยออกมาเพียงมุมด้านนอกสุดซึ่งมีข้อความเขียนกำกับเอาไว้
‘วันเกิดพี่สี่ รัชศกหย่งจื้อปีที่ยี่สิบเจ็ด’
เขาปิดกล่องลงดังปังทันที ขณะที่ใบหน้านั้นร้อนผ่าวราวไฟเผา
ไม่จำเป็นต้องดูต่อแล้ว เขารู้ว่านี่คือภาพอะไร
เมื่อนับลงไปอีกจนถึงกล่องใบที่สิบ เขาคิดว่าตนกับเผยตันเคยฉลองวันเกิดด้วยกันเพียงสามปี ม้วนนี้คงไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง จึงกัดฟันคลี่ม้วนภาพออก กลับเป็นภาพเหมยเหมันต์สู่จิ่วภาพหนึ่ง
‘วันเหมายัน วันที่สิบแปดเดือนสิบเอ็ด รัชศกหย่งจื้อปีที่สามสิบสอง
ณ วันสิ้นสุดฤดูหนาว วันที่เก้าเดือนสอง ปีแรกของรัชศกกว่างโย่ว’
ด้านข้างคำบรรยายอันแห้งแล้งนี้มีภาพของต้นเหมยแผ่กิ่งก้านสูงสง่า เหมยฤดูหนาวเก้าดอกต้านลมตากหิมะ แต่กลับไม่ได้ลงสี เพียงตั้งตระหง่านอยู่ในฤดูหนาวอันเงียบเหงาไร้ชีวิตชีวาและไม่มีวันสิ้นสุด
รัชศกหย่งจื้อปีที่สามสิบสองคือปีที่แล้ว อดีตฮ่องเต้สวรรคต องค์รัชทายาทใหม่ขึ้นครองราชย์ และเปลี่ยนรัชศกเป็นกว่างโย่วในปีนี้
เฟิ่งปิงวางม้วนภาพลงไป ซ้อนกล่องเคลือบเงาอีกยี่สิบกว่าใบไว้ตามเดิม เขายืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้นเนิ่นนาน ถึงค่อยตะโกนเสียงแหบแห้ง “เผยตัน!”
ไม่มีคนตอบ
ในห้องหนังสืออันเงียบเหงาห้องนี้ไม่มีคนอยู่จริงๆ เสียงตะโกนของเขาจึงเหมือนทำให้ความว่างเปล่าแตกตื่น แสงไฟสั่นไหว มีเพียงเงาของคนผู้เดียวสะบัดไปมาอยู่บนผนัง ม้วนหนังสือที่ปิดบ้างเปิดบ้างต่างส่งเสียงพึ่บพั่บราวกับตอบรับเขาอย่างเปล่าประโยชน์
ความสับสนที่ลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ ตรึงร่างเขาเอาไว้ ตั้งแต่มาถึงเมืองหลวง เขามองเห็นความช่วยเหลือและการปกป้องของเผยตันอย่างชัดเจน ถึงขั้นรู้สึกว่าเผยตันยังอาลัยอาวรณ์เขา จนมาวันนี้ที่ประสบความสำเร็จแล้วจึงตั้งใจจะแสดงความรู้สึกลึกซึ้งอันล่าช้า เผยตันคือคนเหนือคนที่อยู่สูงบนกลีบเมฆ ส่วนเขาตกมาต่ำเตี้ยเรี่ยดินแล้ว ชะตาชีวิตต่างกันราวฟ้ากับเหว เผยตันไม่ยอมปล่อยเขาไป…เป็นเผยตันที่ไร้ยางอาย
เดิมทีหากเผยตันจะปล่อยไปจริงๆ ก็ง่ายดายยิ่ง
ในงานเลี้ยงราชสำนักที่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่มากมายจับจ้อง เผยตันขอให้เขาสมมาดปรารถนา ราบรื่นทุกเรื่อง
เขาอยู่ในคฤหาสน์ของเผยตันหนึ่งเดือนกว่าจนเห็ดขึ้นแล้ว เผยตันก็ไม่มาถามไถ่แม้แต่น้อย
ย้อนไปก่อนหน้านั้น…ซึ่งก็คือวันเกิดของเผยตัน
เขาบอกว่า ‘พรุ่งนี้…พรุ่งนี้ข้าจะปล่อยมือ ได้หรือไม่’
…เปลวเทียนระเบิดดังเปรี๊ยะทำให้เฟิ่งปิงตกใจจนเงยหน้าขึ้น เขาพลันเข้าใจแล้ว
เผยตันไม่ได้ต้องการรั้งเขากลับมาเลย
เผยตันกู้หน้าให้เขา ส่งของขวัญให้เขา ให้เขาย้ายเรือน เผยตันผู้มีคุณสมบัติเพียบพร้อมและรู้จักเอาใจทุกฝ่าย เผยตันที่ถูกลูกเกาทัณฑ์แทงเข้าที่ไหล่แทนเขา
แต่เผยตันผู้นี้ไม่ได้ต้องการรั้งเขากลับมาแต่อย่างใด
เมื่อได้ข้อสรุปเช่นนี้ เฟิ่งปิงคิดว่าตนเองควรสบายใจ
เขาหลับตาลงด้วยใบหน้าขาวซีด มือวางอยู่บนกล่องเคลือบเงาคล้ายต้องการหาที่ค้ำยันให้ตนเอง
ลมราตรีอ้อมผ่านฉากบังลมพัดมาจนเขาหนาวเย็นทั่วร่าง ความรู้สึกร้อนรนค่อยๆ พุ่งขึ้นมาในทรวงอก มันใกล้เคียงกับความเดือดดาล
เขาไม่เคยอยากใช้ความรู้สึกประเภทนี้ไปเผชิญหน้ากับเผยตัน…มันดูไม่สมเกียรติเอาเสียเลย แต่เขาทนไม่ไหว ความเดือดดาลบีบต้อนอาการไอของเขาออกมา จากนั้นก็เกิดเสียงโครมครามตึงตังดังขึ้นติดต่อกันเพราะกล่องเคลือบเงายี่สิบกว่าใบตกลงมาทั้งหมด กองอยู่แทบเท้าของเขา เขาไอจนตัวงอ กลับเห็นด้านหลังกล่องเคลือบเงาวางป้ายคำขวัญขนาดใหญ่แผ่นหนึ่งเอาไว้
เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากไอพลางมองไปรอบๆ ป้ายไม้ขอบทองคำตามแบบที่ในวังชอบใช้ ด้านบนเขียนตัวอักษรอันทรงพลังว่า ‘จงรักภักดีทั้งตระกูล’
มันคือป้ายคำขวัญพระราชทานที่เขาเคยได้ยินแต่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน ที่แท้ก็ถูกโยนไว้ในซอกมุมของห้องหนังสือจนฝุ่นเกาะ
ด้านข้างป้ายคำขวัญพระราชทานมีม้วนกระดาษหนาๆ กองอยู่หลายตั้งเช่นกัน เฟิ่งปิงเหลือบมองเรื่อยเปื่อย บ้างปักด้วยขนนกสีแดง คล้ายเป็นหนังสือระดมพลด่วนจากแนวหน้า แต่ทั้งหมดล้วนเคยถูกเผา ขอบมุมเต็มไปด้วยรอยไหม้ ส่วนใหญ่ลงท้ายว่ารัชศกหย่งจื้อปีที่สิบสาม เป็นปีที่เผยตันสูญเสียบิดามารดา
เฟิ่งปิงรู้ว่าตนไม่ควรดูต่อ แม้ในอดีตยามที่ความรู้สึกของทั้งสองฝ่ายเข้มข้นที่สุด เขาก็ไม่เคยสอบถามเรื่องบิดามารดาของเผยตัน ในสายตาของเขาเผยตันคือหนุ่มน้อยที่น่ารักอ่อนโยนและเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่เสมอ เขาเคยคาดเดาว่าแม้บิดามารดาอาจล่วงลับเร็วเกินไป แต่คงไม่ถึงขั้นทิ้งแผลเป็นฝังลึกแก่บุตรชาย
ในที่สุดเขาก็ยืดกายขึ้นตรง ความเดือดดาลเมื่อชั่วครู่ก่อนลดลงไปและสงบลงอย่างแปลกประหลาด เขารู้สึกว่าตนสามารถปิดผนึกประตูหัวใจลงอย่างชาด้านได้อีกครั้ง เขาถอนใจอย่างโล่งอกต่อเรื่องนี้ ยามนี้เขาสมควรกลับไปได้แล้ว เดิมทีเขาบุกเข้ามาด้วยท่าทีดุร้ายเพราะอะไร ผลสุดท้ายพบเจอแต่ความหนาวเย็น เผยตันไม่อยู่ มีเพียงเขาที่ดิ้นรนอย่างไม่รู้ว่าสิ่งสำคัญคืออะไรฝ่ายเดียว
เขากำลังจะหันกายกลับ ขณะนั้นพลันมีคนเดินมาถึงหน้าประตูห้องหนังสือ ตะโกนอย่างระแวดระวังว่า “ใคร!”
เฟิ่งปิงตกใจ ยังไม่ทันได้เดินออกไปลุงอู๋ก็ก้าวเข้ามาก่อนแล้ว พอเห็นว่าเป็นเขา สีหน้าตึงเครียดของชายชราก็ผ่อนคลายลง “ที่แท้เป็นคุณชายหลี่ ข้าน้อยเห็นประตูเปิดอยู่ คิดว่า…”
ใบหน้าเฟิ่งปิงคล้ายถูกไฟเผา พฤติกรรมที่ตนบุกเรือนของผู้อื่นในยามวิกาลนี้ช่างน่ารังเกียจจริงๆ แม้ลุงอู๋ไม่พูดให้จบ เขาก็รู้ว่าตนเองจะถูกเปรียบเทียบกับโจร เขาเอ่ยคำขออภัยไม่หยุดโดยที่ลุงอู๋เพียงโบกมือ ซ้ำยังมาเอ่ยขออภัยต่อเขากลับ “ห้องหนังสือห้องนี้รกเหลือเกิน! อัครมหาเสนาบดีเผยใช้มันต่างห้องเก็บของ…” ชายชราจัดเก็บทางเดินด้านข้างโต๊ะหนังสือพลางประคองเฟิ่งปิงออกมา “คุณชายมาหาอัครมหาเสนาบดีเผยหรือ เขายังทำงานอยู่ในวัง ยังไม่อาจกลับมาได้เร็วๆ นี้ มิสู้ข้าน้อยไปบอกกับเขา…”
“ไม่ ไม่ต้องหรอก” เฟิ่งปิงเอ่ยอย่างลนลาน เขาคิดว่าคำพูดของลุงอู๋ก็คงไม่ได้จริงใจอะไรนัก เดิมเขากับเผยตันไม่มีอะไรให้พูดคุยมากนัก ดังนั้นเขาจึงเลือกทำเพียงไปช่วยจัดเก็บกล่องเคลือบเงาที่ถล่มลงมา ลุงอู๋มองเห็นป้ายคำขวัญพระราชทานเผยหน้าตาแท้จริงออกมา สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นตึงเครียดทันที
เฟิ่งปิงหาหัวข้อสนทนาด้วยความเก้อเขิน “ป้ายคำขวัญพระราชทานแผ่นนี้ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน…”
“อืม” ลุงอู๋เอ่ยหนักๆ “นายท่านไม่อยากนำมันออกมาแขวน”
เฟิ่งปิงถามตามสัญชาตญาณ “เพราะเหตุใด”
“คุณชายอยากรู้หรือ” ลุงอู๋ถามกลับเงียบๆ
เฟิ่งปิงตกตะลึง “แน่นอน”
“ข้าน้อยคิดว่าคุณชายจะไม่อยากรู้เสียอีก” ลุงอู๋แย้มยิ้ม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าน้อยจะบอกให้ท่านฟัง”
คำพูดวกวนนี้ทำให้เฟิ่งปิงหงุดหงิด เขาวางกล่องเคลือบเงาใบสุดท้ายบังป้ายคำขวัญพระราชทานเอาไว้
ลุงอู๋ค่อยๆ เอ่ยว่า “รัชศกหย่งจื้อปีที่สิบเอ็ด แม่ทัพเผย…ข้าหมายถึงบิดาของนายท่าน ติดตามอดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อกรีธาทัพไปเกาลี่ หลังเสียชีวิต ราชสำนักมอบเพียงป้ายคำขวัญแผ่นนี้มาให้ สกุลเผยเคยคิดพยายามขอเพิ่มตำแหน่งหรือตั้งศาลบรรพบุรุษแต่กลับถูกปฏิเสธทั้งหมด หากกล่าวถึงสาเหตุ คงเป็นเพราะกลัวว่าหากยกย่องผลงานของท่านแม่ทัพมากเกินไป จะลดทอนศักดิ์ศรีของอดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อ…และจะทำให้ราชสำนักเกิดความสงสัย…สงสัยว่าการตายของท่านแม่ทัพเกี่ยวข้องกับอดีตองค์รัชทายาท…แน่นอน ตอนนั้นอดีตองค์รัชทายาทหยิ่งยโส ย่อมไม่มีคนกล้าพูดเรื่องเช่นนี้ออกมา”
เฟิ่งปิงเพิ่งเคยได้ยินคำพูดดังกล่าวเป็นครั้งแรก เขามองไปยังอู๋จื้อเหิง ที่ผ่านมาแม้แต่บ่าวชราที่เคียงข้างเผยตันมายี่สิบกว่าปีผู้นี้ เขาก็เหมือนไม่เคยให้ความสนใจอย่างแท้จริงมาก่อน
เหตุใดอู๋จื้อเหิงจึงพูดสิ่งเหล่านี้ออกมา
…เป็นเพราะเขาเอง เหตุใดเขาต้องถามด้วยเล่า
“แม่ทัพเผยเองก็สร้างชื่อตั้งแต่ยังหนุ่ม เดิมทีเป็นคนที่มีความหวังในการเลื่อนตำแหน่งที่สุดของสกุลเผย แต่วันดีคืนดีกลับมาเสียชีวิต…” อู๋จื้อเหิงค้อมกายเชิญเฟิ่งปิงเดินไปด้านนอก สุ้มเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังพูดคุยเรื่องทั่วไป “แม้แต่ศพของเขาก็ไม่อาจนำกลับมา นายหญิงทำใจไม่ได้ ไม่นานก็ป่วยตายไปอีกคน ทิ้งนายท่านไว้เพียงคนเดียว เขาเพิ่งอายุห้าปี แต่ต้องเฝ้าวิญญาณต่อหน้าป้ายคำขวัญแผ่นนี้เพียงลำพัง”
สกุลเผยแห่งเหอตงมีความชอบมาตั้งแต่ราชวงศ์นี้ก่อตั้งแว่นแคว้น จนถึงบัดนี้ก็นับเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงยาวนานกว่าร้อยปีแล้ว ให้กำเนิดผู้มีความสามารถไม่ขาดสาย รักษาไว้ซึ่งเกียรติยศอันสูงส่ง
แม่ทัพเผยคืออัจฉริยบุคคลของสกุลเผยรุ่นนี้ ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารม้าฝ่ายซ้ายตั้งแต่อายุสามสิบ ทั่วทั้งสกุลเผยต่างฝากความหวังไว้กับเส้นทางอาชีพของเขา ก่อนเขากรีธาทัพยังกลับมาบอกภรรยาเอาไว้ว่าฮ่องเต้รับปากแล้วว่าหากครั้งนี้ได้ชัยกลับมา จะให้เขาบัญชาการกองทหารรักษาพระองค์ฝ่ายเหนือทั้งหก นั่นคือทหารผู้รับใช้ใกล้ชิดของโอรสสวรรค์
ทว่าสงครามที่เกาลี่ยืดเยื้อนานวัน ไปครั้งนี้กินเวลาเกือบสองปี แม้แต่เผยตันตัวน้อยก็เติบโตจากสามปีเป็นห้าปีแล้ว บางครั้งมีรายงานส่งมาจากแนวหน้า ส่วนใหญ่พูดเรื่องขององค์รัชทายาทเฟิ่งเฉินที่ควบคุมกองทัพ…องค์รัชทยาทอายุยังน้อย แต่กลับนำทัพทำศึกอย่างห้าวหาญ มักนำหน้าเหล่าทหารอยู่เสมอ…เผยตันกับมารดาได้แต่เสาะหาข่าวคราวของแม่ทัพเผยจากในช่องว่างระหว่างตัวอักษร
เดือนเจ็ดของปีที่เผยตันอายุห้าปี องค์รัชทายาทถอนทัพกลับมา ยึดเมืองสองเมืองของเกาลี่ได้ ได้รับคำสัญญาว่าจะส่งเครื่องบรรณาการ และนำโลงศพของทหารหนึ่งแสนนายกลับมาด้วย
แม่ทัพเผยไม่มีโลงศพ เนื่องจากหลังเขาตายว่ากันว่ายังถูกทหารเหยียบย่ำ ซากศพไม่ครบถ้วน องค์รัชทายาททำใจพาเขากลับมาไม่ได้
เมื่อราชโองการส่งถึงไท่หยวน สมาชิกทั้งหมดของสกุลเผยต่างคุกเข่ารับราชโองการอยู่หน้าจวน เผยฮูหยินพาลูกน้อยอายุห้าปีคุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุด ฮูหยินที่อยู่ต่อหน้าราชโองการยังคงสง่าผ่าเผย แต่หลังกลับไปก็ป่วยหนัก ตอนแรกยังมีคนมาเยี่ยมเยียนไม่ขาดสาย ต่อมาแม้แต่คนเยี่ยมเยียนก็ไม่เห็นแล้ว มีเพียงสาวใช้สองคนที่ติดตามมาหลังจากแต่งงานของฮูหยินกับคุณชายน้อยที่อู๋จื้อเหิงพามาดูแลอยู่หน้าเตียงคนไข้ของฮูหยินทุกเช้าค่ำ
หนึ่งเดือนให้หลัง ฮูหยินเองก็จากโลกนี้ไปด้วยอีกคน
ในหนึ่งเดือนนี้อู๋จื้อเหิงไม่เคยเห็นเผยตันร้องไห้เลย เด็กน้อยเหมือนตกตะลึงไปแล้ว เดิมทีเขาคือแก้วตาดวงใจที่บิดามารดาพะเน้าพะนอ บัดนี้แม้แต่เสื้อผ้าสกปรกก็ไม่รู้จักเปลี่ยน ผมเผ้ายุ่งเหยิงเหมือนรังนก ซ้ำยังเดินไปหน้าเตียงฮูหยิน มอบเก้าห่วงปริศนา* ที่ตนเองแก้ออกอย่างยากเย็นให้มารดาดู แต่ฮูหยินไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยกมืออันผอมแห้งไปลูบศีรษะเขา คล้ายอยากจัดผมของเขาให้เป็นระเบียบ แต่สุดท้ายกลับไร้เรี่ยวแรง
คุณชายน้อยคงผิดคาดอย่างมาก ในอดีตขณะเขาแก้เก้าห่วงปริศนาได้ ฮูหยินมักจะกอดหอมเขาและเอ่ยคำชมเชยไม่หยุด ซ้ำยังทำของอร่อยให้เขากิน เขาคิดว่าตนเองยังทำได้ไม่ดีพอ ดังนั้นเขาจึงขนการบ้านที่อาจารย์สั่งให้ทำมาที่ห้องนอนฮูหยิน เหยียบเก้าอี้เล็กพยายามกางแบบฝึกเขียนอักษรที่เพิ่งฝึกไว้ตรงหัวเตียงฮูหยินทีละแผ่น แต่เวลานั้นกระทั่งลืมตาฮูหยินก็ลืมไม่ขึ้นแล้ว
คุณชายน้อยวิ่งต๊อกๆๆ มาถามอู๋จื้อเหิงว่า ‘ท่านแม่มองไม่เห็นหรือ ตัวอักษรมากเพียงนั้นของข้าก็ยังมองไม่เห็นหรือ’
อู๋จื้อเหิงมิได้ตอบเขา เพราะตอนนั้นตนเองก็อารมณ์ไม่ปกติอย่างมาก ถึงกระนั้นแม้คุณชายน้อยจะยังเล็ก แต่ก็รู้จักสำรวจสีหน้าวาจาแล้ว เขากะพริบตา ถามเบาๆ อีกว่า ‘เช่นนั้นนางได้ยินหรือไม่’
ครั้งนี้เขาไม่รอคำตอบจากอู๋จื้อเหิงอีก ขยับกายไปท่องหนังสือที่หัวเตียงฮูหยินเอง เดิมทีเขากำลังเรียนตำรา ‘หลุนอวี่’ และ ‘เซี่ยวจิง’ ที่ง่ายดายที่สุด แต่หลังท่องไม่กี่บท พบว่าฮูหยินเพียงแค่ฟังเงียบๆ เขาเดาว่าฮูหยินคงไม่ชอบ จึงรบเร้าอาจารย์ว่าจะเรียนสิ่งที่ฮูหยินชอบ อาจารย์คิดอยู่ครึ่งวัน บอกว่าสามร้อยบทกวีมีแต่ความบริสุทธิ์ ฮูหยินอาจชอบฟังบทกวี คุณชายน้อยจึงไปเรียนบทกวีแล้วท่องตั้งแต่ต้น เขาเพิ่งท่องถึง ‘สตรีงามพร้อม บุรุษถวิลหา’ ฮูหยินกลับหัวเราะขึ้นมา
อู๋จื้อเหิงรู้ว่าฮูหยินต้องกำลังหัวเราะเขาอยู่แน่นอน เด็กน้อยอายุห้าปี รู้หรือว่าอะไรคือสตรีงามพร้อม บุรุษถวิลหา แต่คุณชายน้อยกลับดีใจอย่างยิ่ง เขาคิดว่าฮูหยินชอบฟังสิ่งนี้จึงถือหนังสือท่องต่อไป แต่ยังไม่ทันท่อง ‘โจวหนาน’ จบ เดือนนี้ก็เดินทางมาถึงสิ้นเดือนแล้ว
ยามที่เผยฮูหยินจากไป อู๋จื้อเหิงอยู่หน้าเตียงของนาง ใบหน้าของฮูหยินเพิ่งถูกชำระล้าง ผมยาวแผ่สยายอยู่ตรงหัวไหล่ ถลึงมองเขาด้วยสองตาถลน ปากมีแต่เสียงกระแสอากาศที่ไม่เป็นคำ อู๋จื้อเหิงก้มตัวลงไปพยายามฟัง ได้ยินเพียงเผยฮูหยินเอ่ยว่า ‘องค์รัชทายาท…องค์รัชทายาททำร้ายเขา!’
เสียงสุดท้ายพลันกระชากสูง คำว่า ‘เขา’ ขาดลงท่ามกลางอากาศที่เพิ่งหนาวเย็นของเดือนเก้า อู๋จื้อเหิงเพิ่งได้ยินความลับสุดยอด ตกใจจนถอยหลังอย่างต่อเนื่อง กวาดมองโดยรอบอย่างตื่นตระหนก กลับมองเห็นเผยตันเกาะอยู่ริมหน้าต่าง
ด้านหลังของเด็กน้อยคือท้องฟ้ากว้างไกล ลมหอบหนึ่งพลันพัดผ่าน ใบไม้หลายใบร่วงลงมาจากบนต้นไม้เก่าแก่ในลาน ทั้งยังตกลงบนเส้นผมที่เหมือนรังนกของเขา สองมือเล็กๆ กำลังยันขอบหน้าต่างอย่างกินแรง เผยใบหน้าน้อยอันมอมแมมออกมา นัยน์ตาดำขลับที่กระจ่างใสจนเห็นก้นบึ้งทั้งคู่จ้องไปยังมารดา
เขาย่อมได้ยินแล้ว
แม้เขาจะยังไม่รู้ว่าความตายคืออะไร แต่รู้ลักษณะของการตายตาไม่หลับแล้ว
เขาอ้าปาก สุ้มเสียงอ่อนเยาว์กลับพลันท่องขึ้นมาว่า
‘กีบเท้าของกิเลน เปรียบดั่งคุณชายสูงส่ง โอ้กิเลนเอ๋ย!
ความสงบนิ่งของกิเลน เปรียบดั่งตระกูลสูงส่ง โอ้กิเลนเอ๋ย
เขาของกิเลน เปรียบดั่งตระกูลสูงส่ง โอ้กิเลนเอ๋ย’
นี่คือบทสุดท้ายของ ‘โจวหนาน’
เมื่อโอรสสวรรค์ทราบว่าเผยฮูหยินจากไปด้วยความซื่อสัตย์ต่อสามี จึงพระราชทานป้ายคำขวัญไม้หนานมู่ไหมทอง* แผ่นหนึ่ง ด้านบนเขียนว่า ‘จงรักภักดีทั้งตระกูล’
ลมราตรีเวียนวน ภาพอดีตอันมืดสลัวมากมายดับสลายไปตรงหน้าชายชรา
เขาคิดมากมาย นิ่งเงียบครู่หนึ่ง แต่แล้วก็หันหน้ามายิ้มพลางเอ่ยกับเฟิ่งปิงว่า “ความจริงตอนที่นายท่านยังเด็กนั้นซุกซนอย่างยิ่ง ท่านแม่ทัพกับฮูหยินรักเขามาก เขาเองก็เฉลียวฉลาด…ขณะบิดามารดาจากไปเขาเพิ่งอายุห้าปี ไม่ว่าจะเป็นเฝ้าวิญญาณ เคลื่อนศพ ฝังศพ เข้าศาล เขาทำจนเสร็จสิ้นด้วยความเรียบร้อย ยามที่ฮูหยินเจ็บป่วย เขาก็ไม่เสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียว เดิมข้ายังคิดว่าขณะทำพิธีเซ่นไหว้และร้องไห้หน้าศพจะทำอย่างไร แต่พอถึงเวลาร้องไห้หน้าศพจริงๆ เขากลับร้องไห้ออกมา เหมือนอย่างที่ในละครบอกไว้ว่าเสียงคร่ำครวญรบกวนจิตใจ ทำให้ญาติพี่น้องต่างร่ำไห้ตามเขาไปด้วย ต่อมาเหล่าญาติพี่น้องยังชมเชยเขา บอกว่าเขาช่างรู้ความว่าเมื่อใดควรร้องไห้ เป็นเด็กที่เฉลียวฉลาด”
เฟิ่งปิงฟังเงียบๆ
“แต่ข้ากลับรู้สึกว่านั่นยังไม่นับเป็นอะไรได้ พวกเขาต่างไม่เคยเห็นตอนที่นายท่านเฉลียวฉลาดอย่างแท้จริง” อู๋จื้อเหิงแค่นเสียงเบาๆ “ตอนที่เขาอายุหนึ่งปีเศษ เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งเขาฉวยโอกาสขณะไม่มีคนสนใจปีนขึ้นโต๊ะบูชาของห้องโถง ผลักถาดผลไม้บนโต๊ะจนพลิกคว่ำ ขณะเหล่าข้ารับใช้ยุ่งอยู่กับการเก็บกวาด เขากลับดึงม้วนภาพบรรพบุรุษที่แขวนอยู่ลงมา แล้วกลิ้งตัวเข้าไปในศาลเจ้าที่ยังไม่จุดไฟ…ทำทีว่าตนคือพระโพธิสัตว์องค์หนึ่ง! ไอ้หยา ต่อมาก็ถูกแม่ทัพเผยฟาดให้ชุดใหญ่”
ชายชราตกอยู่ในห้วงความทรงจำ แต่เหมือนยิ่งพูดยิ่งมีชีวิตชีวา เขาคงรักเผยตันมากกระมัง เฟิ่งปิงนึกถึงลักษณะที่ก้อนกลมน้อยทำทีเป็นพระโพธิสัตว์ก็อดที่จะหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้
อู๋จื้อเหิงคาดไม่ถึงว่าเขาจะหัวเราะจึงเหลือบตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ เฟิ่งปิงเลยหยุดลงด้วยความเก้อเขินทันที
เด็กคนหนึ่งมักเติบโตขึ้นเพียงชั่วพริบตา
หลังจากฝังร่างของฮูหยิน เผยตันก็กลายเป็นเด็กกำพร้าในตระกูลใหญ่ เขาไม่เคยซุกซนเช่นนั้นอีกเลย
“ป้ายคำขวัญที่ราชสำนักพระราชทาน เดิมทีสามารถสร้างชื่อเสียงให้เขาหลายส่วน” อู๋จื้อเหิงถอนหายใจ ชายชราเดินวนหนึ่งรอบใหญ่ ในที่สุดก็ตอบข้อสงสัยในตอนแรกของเฟิ่งปิง “แต่เขากลับไม่เคยนำออกมาแขวนอย่างเปิดเผย คงกลัวว่าจะทำให้อดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อไม่พอพระทัย”
เฟิ่งปิงนิ่งเงียบ
เผยตันในเรื่องเล่าของลุงอู๋คล้ายห่างไกลและแปลกหน้าต่อเขาเหลือเกิน เขารู้สึกว่าเผยตันผู้นี้น่าสงสารและน่ารัก แต่ก็รู้สึกราวกับว่าเผยตันผู้นี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับตนเลย
นี่ไม่ใช่จ้วงหยวนที่แต่งกายภูมิฐานและเป็นที่ชมชอบของสตรีที่เขารู้จัก
“…สิ่งเหล่านี้ข้าไม่เคยรู้เลย” เขาเอ่ยเบาๆ คล้ายกลัวเป็นการรบกวนอะไร “เขาไม่เคยบอกข้า”
หลังสร่างเมาแล้ว เฟิ่งปิงในยามนี้ยืนอยู่ท่ามกลางเมฆหมอกของเรื่องราวในอดีต ทั้งร่างแข็งทื่ออย่างทำตัวไม่ถูก หิมะตกลงมาไม่หนักนัก ผ่านลานเรือนพัดเข้ามาปะทะใบหน้าของเขาพร้อมเสียงคร่ำครวญแผ่วเบา หัวใจของเขาอ้างว้างขึ้นทุกที
ขณะที่เจอเผยตันครั้งแรก เขาเคยรู้สึกชมชอบอย่างยิ่ง
แต่ที่แท้ความฝันของเขากับชีวิตของเผยตันไม่เชื่อมโยงกัน ความยินดีของเขากับความเปลี่ยวเหงาของเผยตันก็ไม่อาจอยู่ร่วมกัน
ลุงอู๋มองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืน แม้เฟิ่งปิงจะสวมเสื้อคลุม แต่ชายชรายังคงไปหาร่มคันหนึ่งมากางให้เขา ลุงอู๋ครุ่นคิดแล้วยิ้มอย่างใจกว้าง “นายท่านคงมีเหตุผลของเขา ตอนนั้นพวกท่านรักกันดี…”
เพราะรักกันดีจึงพูดไม่ออกหรือ
นี่มันหลักการเช่นไรกัน
เฟิ่งปิงนึกถึงสิ่งที่ฝ่าบาทบอก เดิมทีเผยอวิ่นวั่งกับอดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อเป็นศัตรูคู่แค้น…
“เขาแค้นพี่ใหญ่” เฟิ่งปิงพึมพำ แต่ลุงอู๋ไม่ได้ยิน “การตรวจสอบคดีก่อกบฏในเวลาต่อมา เขาเองก็มีส่วนร่วม”
สีหน้าของเขาเหมือนคนป่วยที่เดินมาถึงทางตัน ขอเพียงบอกเป็นนัยเพียงเล็กน้อยเขาก็จะสิ้นหวังทันใด
* โคมราชวัง หรือโคมกงเติง เป็นโคมหกเหลี่ยมหรือแปดเหลี่ยม แต่ละด้านบุด้วยผ้าหรือกระจก มีพู่ห้อย เดิมใช้งานภายในวังจึงมีชื่อเรียกว่าโคมราชวัง
* เก้าห่วงปริศนา คือของเล่นฝึกสมองที่มีลักษณะเป็นห่วงเหล็กกลมเก้าอันคล้องอยู่ในห่วงยาว ผู้เล่นต้องแก้ห่วงเหล็กออกมาให้ได้
* ไม้หนานมู่ไหมทอง เป็นไม้ล้ำค่าที่มีเนื้อไม้เป็นสีทอง ลวดลายเป็นเส้นเหมือนเส้นไหม กันน้ำและปลวก นิยมนำมาทำเครื่องเรือน ส่วนใหญ่ใช้ในราชสำนัก
บทที่ 10
หัวใจด้านชา
สุดท้ายเฟิ่งปิงกับลุงอู๋ไม่ได้พูดคุยกันมากอีก หลังกลับไปในคืนนั้นเฟิ่งปิงนอนหลับสนิท แต่เช้าวันถัดมาก็ล้มป่วยอีกแล้ว
ใกล้เข้าสู่ช่วงสิ้นปี บ่ายวันนี้จ้าวอ๋องเฟิ่งเยี่ยนมาเยี่ยมเยียนด้วยตัวเอง ชุนสือรีบยกเก้าอี้นวมมา ทั้งยังไปพยุงเฟิ่งปิงลุกขึ้น แต่ถูกเฟิ่งเยี่ยนจับเอาไว้
“ไม่เป็นไร ข้ามาดูแล” หลี่เฟิ่งเยี่ยนยิ้มอย่างเป็นกันเอง ทำเอาชุนสือตกตะลึง
ครั้นเฟิ่งปิงพยักหน้า ชุนสือจึงปล่อยมือแล้วถอยออกไป หลี่เฟิ่งเยี่ยนหาหมอนอ่อนนุ่มมาให้เฟิ่งปิง ทั้งยังย้ายเตาเล็กสีแดงสำหรับอุ่นยามาสร้างความอบอุ่นที่หน้าเตียง ยิ้มพลางเอ่ยว่า “เมื่อวานเพิ่งพบเจ้า วันนี้เจ้าก็ป่วยแล้ว”
เฟิ่งปิงเหนื่อยล้าจนไม่มีแรงใจต้อนรับขับสู้ สีหน้าที่มองหลี่เฟิ่งเยี่ยนราวกับน้ำนิ่ง
“ชินตั้งนานแล้ว” เขาเอ่ย
แม้อาการป่วยครั้งนี้จะดูรุนแรง แต่สาเหตุเพียงเพราะเมื่อคืนโดนลมเย็น บำรุงรักษาเล็กน้อยก็หายดีได้ เขาเป็นเช่นนี้มาตลอด ทุกครั้งที่ถูกโจมตีทางจิตใจ ถึงแม้หัวใจไม่เป็นอะไร แต่ร่างกายกลับประท้วงขึ้นมาก่อน น่าอายเหมือนแก้ผ้าเขาจนเปลือยเปล่า
หลี่เฟิ่งเยี่ยนพิจารณาสีหน้าของเขา ก่อนขมวดคิ้วด้วยความปวดใจอยู่บ้าง น้องเล็กผู้นี้ความคิดลึกล้ำทั้งยังไม่ชอบพูด จนบางครั้งแม้แต่คนใกล้ชิดก็ยังดูไม่ออก แต่หลี่เฟิ่งเยี่ยนกลับรู้สึกว่าเดิมทีเขาควรจะมีความอ่อนแออยู่ไม่น้อย
กระทั่งแม้แต่ยามที่เขาเผชิญหน้ากับความเจ็บป่วยก็กลายเป็นแฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่งอยู่บ้าง
“ใกล้จะถึงวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว” หลี่เฟิ่งเยี่ยนหาหัวข้อสนทนาที่ผ่อนคลาย “ข้ายังอยากพาเจ้ากลับคฤหาสน์สิบอ๋อง ไปดูพวกเราก่อไฟไล่ความชั่วร้าย! เจ้ารีบหายไวๆ พวกเราจะได้ดื่มสุราโส่วซุ่ย* ด้วยกัน”
“เรื่องนี้คงยากหน่อย” เฟิ่งปิงเอ่ย “วันขึ้นปีใหม่ข้าต้องเข้าวังถวายพระพร”
หลี่เฟิ่งเยี่ยนตบศีรษะ “จริงสิ! ข้าลืมไปเลยว่าข้าเองก็ต้องไป!” จากนั้นหดลำคอ “ถวายพระพรปีใหม่ช่างลำบากเหลือเกิน ฝ่าบาทเองก็ไม่เห็นใจบ้างเลย”
“นี่ก็เป็นพระมหากรุณาธิคุณแล้ว”
ไม่ว่าเขาพูดอะไรก็ล้วนแล้วแต่เฉยชา หลี่เฟิ่งเยี่ยนได้แต่หาบรรยากาศเอง “แต่ฝ่าบาทให้เจ้าเข้าเฝ้า เดิมก็เพื่อสะดวกต่อการล้างมลทินในภายหน้า” เขาคลานเข่าไปข้างหน้า “น้องสี่ ไม่ว่าเจ้าจะกลับเหลาโจวหรือไม่ หนึ่งเดือนกว่านี้แม้แต่ฝ่าบาทก็ต้องระวังไว้หน่อยจะดีกว่า โดยเฉพาะ…” เขาเผลอพูดมากไปแล้ว หลังมองดูสีหน้าของเฟิ่งปิงจึงเกิดความลังเล
“โดยเฉพาะอัครมหาเสนาบดีเผยหรือ” เฟิ่งปิงเติมคำพูดของเขาให้ครบถ้วนอย่างเรียบๆ
หลี่เฟิ่งเยี่ยนตกตะลึง จากนั้นกระแอมสองครั้งให้คอโล่งแล้วไปดูเตาไฟเพื่อกลบเกลื่อน บรรยากาศอึดอัดชั่วขณะ สุดท้ายหลี่เฟิ่งเยี่ยนยังคงเอ่ยปากกับเตาไฟ “ฝ่าบาทเกรงใจอัครมหาเสนาบดีเผย คล้ายเป็นเพราะอดีตฮ่องเต้ อดีตฮ่องเต้คงให้อะไรบางอย่างแก่อัครมหาเสนาบดีเผยจึงทำให้เขามีอำนาจมากเพียงนั้นตั้งแต่อายุยังน้อย หลายปีที่ผ่านมาราชสำนักยังมีทิศทางคล้ายจะรื้อฟื้นความดีความชอบของแม่ทัพเผยเจิงที่ตายในสงครามเกาลี่เมื่อปีนั้นขึ้นมาอีกครั้ง” น้ำเสียงของหลี่เฟิ่งเยี่ยนทุ้มหนักขึ้นเรื่อยๆ “ฝ่าบาทสร้างหอหลังหนึ่งที่ตำหนักไท่จี๋ เพื่อเซ่นไหว้บูชาขุนนางและแม่ทัพที่มีความชอบของราชวงศ์นี้ ตั้งใจจะทำเหมือนหอกิเลนของราชวงศ์ฮั่น ขณะทำพิธีบวงสรวงภูเขาแม่น้ำปีหน้า อาจเพิ่มแม่ทัพเผยเข้าไปด้วย”
เฟิ่งปิงหลุบตาก้มหน้า คล้ายปราศจากความสนใจ แต่นิ้วมือกลับค่อยๆ กำผ้าห่มแพรแน่นขึ้น เขาไม่อยากได้ยินชื่อของเผยตันอีก แต่เขาอดมิได้ที่จะไปนึกถึงแค้นเก่าในวันวานของเผยตันกับอดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อ…แก้ไขความถูกต้องให้บิดาและเชิดชูวงศ์ตระกูล นี่ก็คือความฝันของเผยตันหรือ
“ถึงอย่างไรอดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อก็ไม่มีวันพลิกชีวิตได้อีก” หลี่เฟิ่งเยี่ยนย่นจมูกครุ่นคิด “หากฝ่าบาทจะรื้อคดีเก่าที่เกาลี่ออกมา ให้อดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อยอมรับผิดต่อแม่ทัพเผย ค่อยพระราชทานโชคล้นฟ้าแก่สกุลเผย…เช่นนั้นอัครมหาเสนาบดีเผยคงจงรักภักดีต่อฝ่าบาทองค์ปัจจุบันแล้วกระมัง”
“พี่สาม” เฟิ่งปิงก้มหน้าอย่างเร่งรีบ ริมฝีปากของเขาเปลี่ยนเป็นขาวซีด ถึงขั้นเรียกว่าพี่สามอย่างไม่เหมาะสมเหมือนเป็นการอ้อนวอน “อดีตองค์รัชทายาทเป็นคนทำร้ายแม่ทัพเผยที่เกาลี่จริงหรือ เผยตันตรวจสอบคดีก่อกบฏก็เพื่อ…ก็เพื่อแก้แค้นหรือ”
หลี่เฟิ่งเยี่ยนมองไปยังเขา ในสายตามีความกลัดกลุ้มอันซับซ้อนเล็กน้อย “เหมือนมีคนพูดเช่นนี้นานมากแล้ว แต่อัครมหาเสนาบดีเผยไม่เคยประกาศเอง ถึงอย่างไรก็คงอาฆาตแค้นอยู่บ้างกระมัง ได้ยินว่าหลังแม่ทัพเผยตาย เผยตันใช้ชีวิตในสกุลเผยอย่างยากลำบาก กระทั่งสอบติดจ้วงหยวนตอนอายุสิบเจ็ดปีจึงเชิดหน้าชูตาได้ เรื่องราวเหล่านี้ต้องโทษที่อดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อเริ่มต้นได้ไม่ดี”
“…คงเป็นเช่นนั้นจริงๆ”
เฟิ่งปิงเอ่ยอย่างตกตะลึง
หลี่เฟิ่งเยี่ยนนั่งอยู่อีกครู่หนึ่ง พูดคุยเรื่องขบขันในวันส่งท้ายปีเก่า อย่างเช่นเรื่องที่เกิดขึ้นในปีก่อนที่ฝ่าบาทนึกสนุกขึ้นมา ตั้งใจเผาไม้กฤษณาหน้าตำหนัก ใช้ไม้หอมไปสองร้อยกว่าคันรถจนทำให้คืนนั้นงดงามพร่างพราว แต่เถ้ากำยานกลับล่องลอยไปทั่วเมืองฉางอัน ท้องฟ้ากลายเป็นสีเทาไปสามวัน
ในที่สุดเรื่องตลกนี้ก็ทำให้เฟิ่งปิงหัวเราะได้ สุดท้ายหลี่เฟิ่งเยี่ยนกำชับให้เขาพักผ่อนอย่างเต็มที่ ตนเองไม่รบกวนต่ออีกแล้ว
ครั้นหลี่เฟิ่งเยี่ยนจากไป รอยยิ้มบนใบหน้าของเฟิ่งปิงจึงหายวับ เขาไอขึ้นมาอย่างขาดๆ หายๆ ชุนสือรีบเข้ามาลูบหลังไล่ลมให้เขาพลางป้อนชาร้อนอึกหนึ่งให้อย่างระมัดระวัง
เฟิ่งปิงโบกมือให้เขาออกไป
เขาเหน็ดเหนื่อยและอ่อนล้า ประตูหัวใจที่เกิดรอยร้าวไม่อาจปิดลงได้อีก ได้แต่ปล่อยให้ลมเย็นพัดเป่า ความจริงเป็นเพียงคำพูดประโยคเดียวเท่านั้น ต่อหน้าลุงอู๋เขาพูดไม่ออก ต่อหน้าพี่สามก็พูดไม่ออก พวกเขาเหมือนลืมความจริงเรื่องหนึ่งไปแล้ว…
ความจริงที่ว่าเผยตันเป็นฝ่ายขอหย่าร้างกับเขาก่อนคดีก่อกบฏ
คำพูดที่หวนคิดไม่หยุดตั้งแต่เมื่อคืนจึงค่อยๆ ชัดเจนขึ้นมา เขาคิดว่าตนต้องหาเผยตันให้พบ จากนั้นเอ่ยคำถามนั้นด้วยตัวเอง…
ท่านหย่าร้างกับข้าเพื่อแก้แค้นหรือ
ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริง เรื่องราวทั้งหมดย่อมเป็นสิ่งที่ควรจะเป็น เขาไม่อาจวิจารณ์ได้ แต่เหตุใดแม้แต่เรื่องเหล่านี้เผยตันก็ไม่เคยบอกเขา หากบิดามารดาและตระกูลสำคัญกับเผยตันถึงเพียงนั้น…แล้วเขาเล่า ร่วมเรียงเคียงหมอนและอิงแอบแนบชิดร่วมกันมา เขาที่จมปลักและปล่อยตัวตลอดสามปีที่ผ่านมา เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่อยู่ชายขอบของชีวิตเผยตันหรือ
…บางทีอาจยิ่งกว่าคนแปลกหน้าด้วยซ้ำ เผยตันจะหลีกหนีเขาหรือไม่ จะเห็นเขาเป็นศัตรูหรือไม่ ถึงอย่างไรขณะสืบคดีกบฏจนถึงตอนหลัง กลับพบเจอเครื่องรางไสยศาสตร์และคำทำนายในห้องของเขา เขาถูกตราหน้าเป็นพรรคพวกของอดีตองค์รัชทายาทโยวเค่อไปแล้ว!
เหลวไหล
เฟิ่งปิงรู้สึกว่าตนเองช่างเหลวไหล
เขาเคยหวั่นไหวต่อเผยตันที่เป็นกันเองและเปล่งประกายเจิดจ้า แต่บัดนี้กลับทำให้เขารู้ว่านั่นเป็นเพียงหน้ากากของเผยตัน ด้านหลังหน้ากากซ่อนความกล้ำกลืนฝืนทนและแผนลับตลอดสิบกว่าปีเอาไว้
ต้องเป็นเช่นนี้แน่
เขาเป็นเพียงคนธรรมดา จะเปี่ยมด้วยความยึดมั่นเทียบเท่าบิดามารดาและตระกูลของเผยตันได้อย่างไร เป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กันสามปีแล้วอย่างไร เมื่อถึงเวลาที่กำลังจะได้แก้แค้น เผยตันก็ทิ้งเขาไว้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ข้าไม่อาจโทษเขา เฟิ่งปิงคิด เขาต้องรักษาความใจเย็นเอาไว้ ต้องคิดในมุมของเผยตันให้มากขึ้น
บางทีหลังแก้แค้นสำเร็จ เผยตันอาจรู้สึกผิดอยู่บ้าง เพราะเขาคือบุรุษที่มีจิตสำนึก…เดิมทีบุรุษที่ตั้งปณิธานแก้แค้นให้บิดามารดาตั้งแต่เล็กก็ย่อมมีจิตสำนึกอยู่แล้ว…ดังนั้นเผยตันจึงช่วยเหลือเขาและปกป้องเขา เหมือนว่าการทำเช่นนี้จะสามารถเติมเต็มทุกสิ่งทุกอย่าง…ทว่าความห่วงใยทั้งหมดของเผยตันนั้นเบาหวิวคล้ายฟองอากาศที่ลอยละล่องไม่แน่นอน ขณะเขามองเห็นฟองอากาศนั้นถึงขั้นผุดความคาดหวังอย่างไม่สบายใจขึ้นมา แต่เขาไม่รู้ว่าตนเองเป็นเพียงภาระอันไร้ค่า เป็นเครื่องสังเวยที่ถูกทิ้งขว้างก็เท่านั้น
เหมือนกับตนเองเมื่อห้าปีก่อน
เขายังจำคุกหลวงของกรมอาญาในรัชศกหย่งจื้อปีที่ยี่สิบแปดได้ดี นั่นคือห้องปิดทึบไร้หน้าต่างที่ชั้นใต้ดิน ผนังปูด้วยอิฐเปียกชื้นแต่ก็ไม่นับว่าสกปรกมากนัก บนเสื่อฟางยังปูด้วยฟูก ตอนแรกชุนสือถูกคุมขังอยู่ด้วยกันกับเขา ชีวิตจึงยังไม่ยากลำบากเพียงนั้น ชุนสือจะเหลือข้าวของตนไว้ให้เขากิน กลางคืนจะกุมมือของเขาแล้วพ่นลม ยับยั้งอาการสั่นจากความหนาวเย็นให้เขา ต่อมาผู้คุมปล่อยหนูเข้ามาในห้อง ชุนสือจึงตะโกนพลางไล่ตีไปทั่ว ตะลีตะลานจนเขาหัวเราะออกมา พวกเขาได้ยินเสียงนักโทษถูกพาไปคนแล้วคนเล่า มีไม่น้อยเป็นข้ารับใช้เก่าในคฤหาสน์ของเขา ชุนสือยังคงให้กำลังใจเขาอยู่ตลอด บอกว่าในเมื่อคุณชายเผยรับหน้าที่สืบคดี เช่นนั้นต้องช่วยท่านแน่นอน เป็นสามีภรรยาหนึ่งวันมีความผูกพันร้อยวัน นับประสาอะไรกับสามีภรรยาสามปี ไม่ว่าอย่างไรก็คงไม่ลงมือโหดเหี้ยมกระมัง
กระทั่งต่อมา แม้แต่ชุนสือก็ถูกพาตัวไปเช่นกัน เขาถึงขั้นไม่รู้ว่าชุนสือเป็นหรือตาย
ความจริงตอนนั้นเขาไม่เชื่อการให้กำลังใจของชุนสือแล้ว เขาคิดว่าหากตนตายไปในตอนนี้ ผ่านไปอีกหมื่นวันพันปี ใครจะยังจำเขาได้เล่า และเขาก็รู้ดีว่าตนเองไม่เคยทำเรื่องที่ควรค่าให้คนจดจำแต่อย่างใด
เขาไม่ควรค่าให้คนรัก ไม่ควรค่าให้คนแค้น และไม่ควรค่าให้คนจดจำ
เขาที่เป็นเช่นนี้กลับยังบังเกิดความคาดหวังอย่างไม่สบายใจต่อความห่วงใยอันเบาหวิวของเผยตันอีกด้วย
เฟิ่งปิงกัดฟันแน่นแล้วหลับตาลง ล้มตัวลงบนเตียงแรงๆ อีกครั้ง
คุณชายหลี่เจ็บป่วย จ้าวอ๋องมาเยี่ยมเยียนด้วยตัวเอง ยาล้ำค่าที่ฮ่องเต้พระราชทานถูกส่งไปยังจวนที่เฟิ่งปิงพักอยู่คันรถแล้วคันรถเล่า หลังลุงอู๋ได้ยินจึงกลับไปบอกเผยตัน
อู๋จื้อเหิงไม่กล้ายืนยันว่าอาการป่วยของคุณชายหลี่มีความเกี่ยวข้องกับการปากมากเกินขอบเขตของตนในคืนนั้นหรือไม่ จึงสารภาพกับนายท่านทั้งหมด คาดไม่ถึงว่านายท่านจะมิได้บันดาลโทสะ
ถึงแม้มีความประหลาดใจ แต่นายท่านก็เพียงเบิกตากว้าง ถามลุงอู๋ว่า “เขามีท่าทีอย่างไร”
ลุงอู๋เค้นสมองคิดอยู่ครึ่งวัน “เขาบอกว่าที่ผ่านมาเขาไม่รู้เลย ข้าบอกว่าตอนนั้นพวกท่านรักกันดี ดังนั้น…”
เผยตันหลุบตาลง
หลายวันมานี้เผยตันยุ่งจนขาไม่แตะพื้น การถวายพระพรเนื่องในวันขึ้นปีใหม่กำลังจะมาถึง เขาเป็นอัครมหาเสนาบดี ทั้งยังคุมกรมพิธีการ เรื่องใหญ่น้อยต่างต้องดูแลด้วยตัวเอง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนไปเขียนคำถวายพระพรที่เขาต้องอ่านในการประชุมต้นปีต่อ
อู๋จื้อเหิงเอ่ยด้วยความลังเล “แต่ว่าคุณชายหลี่เขาจะนึกย้อนถึงเรื่องห้าปีก่อนหรือไม่ อีกทั้งจ้าวอ๋องเองก็ทราบว่าห้าปีก่อนท่านได้รับราชโองการจากอดีตฮ่องเต้…”
“เขาต้องเดาได้แน่” เผยตันกัดด้ามพู่กันครุ่นคิด ทั้งยังยิ้มอย่างใจลอย เผยฟันอันขาวสะอาดออกมา “และต่อให้เจ้าไม่บอก ช้าเร็วฝ่าบาทก็ต้องบอกกับเขา เจ้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจ”
“เช่นนั้นจะได้อย่างไร!” อู๋จื้อเหิงร้อนรนแล้ว “หากให้ฝ่าบาทบอก เช่นนั้นคงกลับตาลปัตรแน่…”
เผยตันเอาด้ามพู่กันแตะริมฝีปาก “ระวังคำพูดหน่อย” จากนั้นก็จุ่มหมึก “ขอเพียงเขากลับไปที่เหลาโจวในเร็ววัน ความยุ่งยากก็จะจบลง ถึงแม้ปลุกปั่นมากเพียงใดก็ไม่มีผล”
“จะไม่มีผลได้อย่างไร ท่านไม่กลัวเขาเกลียดท่านหรือ”
เผยตันเบิกตาเล็กน้อย
ห้องโถงเงียบเหงา ลมพัดจนกระดาษส่งเสียงพึ่บพั่บดังระรัว เขาตกใจ รีบใช้ที่ทับกระดาษหยกขาวทับเอาไว้ ทั้งยังมองไปยังลุงอู๋ด้วยความงุนงง
“ข้ากลัวว่าเขาจะไม่เกลียดข้า” เขาเอ่ย
เผยตันยุ่งวุ่นวายเช่นนี้อยู่ตลอดจนถึงวันสุดท้ายของปี วันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสองเริ่มขึ้น ทั้งในและนอกฉางอันมีหิมะหนานุ่มราวขนห่านตกลงมา น้ำในสระและร่องน้ำจับตัวเป็นน้ำแข็งหนาๆ ทำให้นกกระเรียนสีเทาที่บินมาจากทางเหนือสามารถยืนอยู่บนผิวน้ำแข็งอย่างโดดเด่น ตรอกผิงคังทางใต้ของย่านฉงเหรินคือดินแดนแห่งสุรานารีและความเย้ายวนมาตลอด นักท่องเที่ยวชายหญิงที่เมามายพากันเข้าออกหอนางโลมด้วยความยินดี ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงจวนขุนนางชนชั้นสูงในย่านฉงเหรินที่มีการบรรเลงดนตรีเช้าค่ำไม่ว่างเว้น ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นของแป้งหอมและประทัด จวนสกุลเผยกินพื้นที่กว้างขวาง มีเด็กซนจุดประทัดใต้กำแพงดังเปรี้ยงปร้างเป็นระยะ แต่ก็ไม่มีผู้ใดสนใจ
เผยตันให้ข้ารับใช้ที่มีบ้านให้กลับไม่กี่คนในจวนกลับไปโส่วซุ่ย ตนเองฉลองปีใหม่กับลุงอู๋แค่สองคน รุ่งเช้าวันส่งท้ายปีเก่าเขาจึงตื่นขึ้นมาล้างหน้าบ้วนปาก ทำความสะอาดห้องนอนอันรกรุงรังของตนเองภายใต้การเร่งเร้าของลุงอู๋ ทั้งยังไปเขียนยันต์ไม้ท้อ* ปีนี้ไม่มีเวลาว่างมากนักจึงวาดเสื้อผ้าของเทพเสินถูและอวี้ลวี่** บนแผ่นไม้ท้อยาวหกชุ่นกว้างสามชุ่นได้ไม่ละเอียดนัก แต่อำนาจจากหน้าตาถมึงทึงของเทพทั้งสองแลดูเป็นธรรมชาติ ลุงอู๋นำไปแขวนไว้หน้าประตูจวน ซ้ำยังพิจารณาอยู่ครึ่งค่อนวัน บอกว่ายันต์ไม้ท้อแผ่นนี้ เด็กน้อยข้างถนนเห็นแล้วคงชอบจนอาจจะถูกขโมยไปกลางดึก
เผยตันยังเขียนกลอนปีใหม่แล้วนำออกมา บ้านของเขาใหญ่โต ประตูทุกบานต่างแปะกลอนห้าคำหนึ่งบท เขาจึงเขียนถึงยี่สิบสามสิบบท จากนั้นให้ลุงอู๋ไปแปะตามใจ ยามนี้มีคนจากสำนักการปกครองมาเร่งให้อัครมหาเสนาบดีไปประชุมยังที่ทำการสำนักการปกครองแล้ว
ขณะถวายพระพรปีใหม่ปีที่แล้วเป็นช่วงที่อดีตฮ่องเต้สวรรคตยังไม่ถึงปี ถึงแม้ฝ่าบาทนึกสนุกเผาไม้กฤษณาสองร้อยกว่าคันรถ แต่สุดท้ายในการประชุมราชสำนักวันขึ้นปีใหม่ก็ยังต้องไว้ทุกข์และประหยัดอดออม ทว่าปีนี้ไม่เหมือนเดิม ฝ่าบาทคล้ายมีพระประสงค์จะจัดให้ใหญ่โตยิ่งขึ้น ทำให้คำสั่งที่มอบให้สามฝ่ายยากขึ้นเรื่อยๆ
เผยตันล้างมือแล้วผลัดเปลี่ยนชุดขุนนาง ทั้งยังสวมเสื้อคลุมใหญ่ตัวหนึ่ง แล้วจึงนั่งรถของสำนักการปกครองไปทำงาน ลุงอู๋คาดว่าครั้งนี้คงยากที่เขาจะกลับมาเร็ว ตนจึงถือกลอนวันสิ้นปีที่เขียนบนกระดาษแดงทั้งยี่สิบสามสิบแผ่น ขมวดหัวคิ้วไปหาสถานที่แปะอย่างเชื่องช้า
ก่อนฝ่าบาทองค์ปัจจุบันพระราชทานคฤหาสน์หลังนี้ให้ นายท่านอาศัยอยู่ในเรือนเล็กด้านข้าง ต่อมาจึงเปลี่ยนชื่อเจ้าของเรือนเล็กเป็นชื่อของรองเสนาบดีหยาง…แต่รองเสนาบดีหยางเป็นคนระมัดระวัง นอกจากให้คนทำความสะอาดตามเวลาแล้ว ก็ไม่เคยเห็นเรือนเล็กหลังนั้นเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของตนเองจริงๆ…เมื่อก่อนตอนนายท่านเขียนกลอนปีใหม่ไม่ได้ใช้มากเพียงนี้ ขอเพียงสี่บทก็แปะได้เต็มเรือนแล้ว
ในตอนนั้นบางครั้งนายท่านยังเขียนจดหมายให้คุณชายหลี่ด้วย หนึ่งเดือนก่อนปีใหม่นายท่านจะเขียนอวยพรปีใหม่และวันเกิดให้คุณชายหลี่ ปิดผนึกในซองกระดาษแดงอย่างทะนุถนอม จากนั้นแทรกเข้าไปในหนังสือราชการที่ส่งให้เจ้าเมืองเหลาโจว จนถึงปลายปีก็ยังไม่ได้รับจดหมายตอบกลับ นายท่านมองกลอนปีใหม่ด้วยความขุ่นเคืองอันไร้เดียงสา แล้วจึงยกพู่กันเขียนว่า ‘เค้าวสันต์เปรียบดั่งจดหมายท่าน รอเนิ่นนานสุดท้ายยังไม่มา’ จากนั้นเงยหน้ามองเห็นกิ่งไม้แห้งหน้าเรือน สีหน้ากลับผ่อนคลายเล็กน้อย เขียนอีกว่า ‘เฝ้านับวันจดหมายส่งมาหา ยามสารมาบุปผาคงเบ่งบาน’
แต่อย่าว่าแต่บุปผาฤดูใบไม้ผลิเบ่งบาน กระทั่งบุปผาฤดูใบไม้ผลิเหี่ยวเฉาอีกครั้ง ทิวทัศน์ฤดูสารทมาเยือน นายท่านก็ยังไม่ได้รับจดหมายตอบกลับ ทางฝั่งเหลาโจวเคารพนอบน้อม คล้ายไม่ได้หน้าไหว้หลังหลอกแต่อย่างใด คงเป็นเพราะคุณชายหลี่ไม่อยากเปิดดูจริงๆ ถึงอย่างไรการลอบติดต่อกับคนที่ถูกเนรเทศก็มีความเสี่ยง ต่อมาอดีตฮ่องเต้สวรรคต ฝ่าบาทองค์ปัจจุบันสืบทอดบัลลังก์ นายท่านจำต้องสำรวมยิ่งขึ้นจึงไม่ได้เขียนจดหมายอีกแล้ว
นายท่านยังบอกกับอู๋จื้อเหิงว่า ‘ข้าทำให้เขาเดือดร้อนอีกแล้วใช่หรือไม่ ข้าเพียงอวยพรปีใหม่และวันเกิดให้เขาเท่านั้น’
สุ้มเสียงของนายท่านเบาลงด้วยความกดดัน ‘ข้าเพิ่งรู้จักกับเขาไม่กี่ปี แต่เหมือนว่าจะทำให้เขาเดือดร้อนอยู่ตลอด’
ก่อนรู้จักกับหลี่หลาง นายท่านของเขาไม่ใช่คนที่เอาแต่คิดหน้าคิดหลังลังเลใจเช่นนี้
ลุงอู๋แปะกลอนไปสิบกว่าแผ่นแล้ว จากนั้นเดินไปยังน้ำพุร้อนที่เรือนหลัง ไอน้ำอันอ่อนนุ่มทำให้จิตใจของเขาผ่อนคลายลงในที่สุด เขานวดเอวของตน พลันได้ยินเสียงใสแจ๋วเหมือนมีคนเทเมล็ดถั่วอยู่ด้านนอกกำแพง “ซื้อมาครบหมดแล้วกระมัง ให้ข้านับดูหน่อย ประทัด คบเพลิง ยันต์ไม้ท้อ กลอนปีใหม่ หุ่นไม้ท้อ หน้ากากผี…แล้วก็สุราฮวาเจียว! ดีเหลือเกิน นายท่านไม่ได้ฉลองปีใหม่เช่นนี้มานานมากแล้ว…”
นี่คงเป็นเด็กรับใช้ที่ซื่อสัตย์จนซื่อบื้อไปหน่อยของคุณชายหลี่กำลังพูดอยู่ ลุงอู๋ฟังเขาเหมือนนับสมบัติล้ำค่าของตระกูลก็อดมิได้ที่จะแย้มยิ้ม แล้วจึงก้าวเท้าจากไป
เขาไม่รู้ว่าชุนสือที่ ‘ซื่อสัตย์จนซื่อบื้อไปหน่อย’ นั้นหยุดอยู่ข้างกำแพงครู่หนึ่ง เอียงศีรษะคิดอยู่นานว่าหากจุดประทัดที่มากพอใต้กำแพงนี้ จะทำให้อัครมหาเสนาบดีเผยที่ทำให้นายท่านเขาป่วยตกใจตายหรือไม่
อาจเพราะบรรยากาศรื่นเริงของวันส่งท้ายปีเก่าช่วยให้อาการป่วยของเฟิ่งปิงดีขึ้นบ้าง ตอนที่ชุนสือกลับมาจากตลาดพร้อมข้าวของมากมายนั้นเขากำลังดื่มยาและอ่านหนังสืออยู่ข้างโต๊ะ ชุนสือไปแขวนยันต์ไม้ท้อและแปะกลอนปีใหม่ เฟิ่งปิงเองก็ติดตามอยู่ด้านข้างตลอด บางครั้งยังช่วยอีกฝ่ายจับบันได จวนหลังนี้มีข้อดีของการเป็นที่พักขนาดเล็ก เวลาปัดกวาดเช็ดถูล้วนไม่เปลืองแรง ก่อไฟก็อบอุ่นถ้วนทั่ว เมื่อพลบค่ำชุนสือไปจุดไฟรอบลานเรือน ทั้งยังลากนายท่านไปกินข้าวบนชั้นสูงสุดของหอสามชั้นที่หลังลานเรือน พอเปิดกล่องอาหารจากเหลาสุราออก กลิ่นหอมของอาหารชั้นเลิศจึงโชยออกมา ราวกับจะไต่ตามเสาคานไปยังมุมชายคาแหลมๆ ตรงขอบฟ้า
ทุกบ้านทุกครัวเรือนของเมืองฉางอันทยอยจุดกองไฟ แสงไฟทอดยาวจากตรงหน้าของเฟิ่งปิงออกไปจากเมืองจนถึงเขาจงหนานที่อยู่ใต้สุด ท่ามกลางฝุ่นควันสีเหลืองขมุกขมัว ขบวนขับไล่สิ่งอัปมงคลของหลายพันคนชูคบเพลิงเดินเข้ามาจากประตูหมิงเต๋อทางใต้ บริเวณที่ขบวนเคลื่อนผ่านล้วนแต่ผู้คนล้นหลาม บรรยากาศคึกคักเป็นพิเศษ พวกเขาเดินไปจนถึงย่านฉงเหริน เสียงอึกทึกแทบจะทะลวงแก้วหูของเฟิ่งปิง ถัดจากย่านฉงเหรินไปทางเหนือ ขบวนแห่ร้องรำทำเพลงอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร เคียงคู่กับเสียงประทัดไม่ขาดหู เคลื่อนตัวไปขับไล่สิ่งอัปมงคลในวังต้าหมิงแล้ว
สายตาของเฟิ่งปิงไล่ตามไป ยามนี้กลับพบว่าจวนของเผยตันยังไม่ได้จุดกองไฟ แม้แต่โคมไฟดวงเดียวก็ไม่ได้จุด มองไปแล้วที่นี่มืดสนิทจนสะดุดตาเป็นพิเศษอยู่ท่ามกลางแสงโชติช่วงทั่วเมือง
เขารั้งสายตากลับโดยไม่เอ่ยสักคำ
ชุนสือไม่รู้ว่าหลายวันมานี้เหตุใดเขาจึงเศร้าหมอง รู้เพียงต้องเกี่ยวข้องกับคุณชายเผยแน่นอน ตนเองทำได้เพียงอุ่นเตาใบเล็กและหยอกให้เขามีความสุขสุดความสามารถ ทิวทัศน์ยามค่ำคืนมืดมนอีกครั้ง ลมแรงกวาดม้วนหิมะตกหนัก แสงไฟในเมืองดับไปไม่น้อยแล้ว แต่ก็จุดขึ้นอย่างดื้อดึงอีกครั้งทันที ราวกับจะขอพรในคืนส่งท้ายปีเก่าจากพายุหิมะครั้งนี้ ชุนสือเอ่ยด้วยความเป็นห่วงอยู่บ้าง “ว่ากันว่าคืนนี้ในวังจะจุดประทัดยักษ์ ไม่รู้ยังจะจุดติดหรือไม่”
เฟิ่งปิงถามว่า “อะไรคือประทัดยักษ์”
“แบบที่ลอยขึ้นฟ้าได้!” ชุนสือโบกไม้โบกมือทำท่าทาง “ข้าได้ยินคนบอกว่าหนึ่งปีก่อนอดีตฮ่องเต้สวรรคตเคยทดลองครั้งหนึ่ง ประทัดยักษ์พุ่งไปบนฟ้า เบ่งบานเป็นบุปผายักษ์นับไม่ถ้วน จากนั้นกลายเป็นหมื่นอาชาวิ่งทะยาน สุดท้ายยังปรากฏตัวอักษรใหญ่เป็นคำว่าสิริมงคล…”
เฟิ่งปิงกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “เรื่องนี้เจ้าก็เชื่อหรือ”
“แต่ร้านขายประทัดในตลาดทุกคนต่างพูดเช่นนี้” ขนคิ้วและจมูกของชุนสือย่นเข้าหากัน อยากให้นายท่านเชื่อเขาอย่างมาก “บอกว่าสิ่งนั้นหายาก มีเพียงในวังที่เก็บไว้หลายชุด โดยทั่วไปพบเห็นไม่ได้จริงๆ ปีนี้ฝ่าบาทมีพระประสงค์ร่วมสนุกกับราษฎรจึงตั้งใจปล่อยมันออกมา!”
“เช่นนั้นต้องรอถึงเมื่อใด” เฟิ่งปิงมองไปนอกหอ “ในเมื่อหิมะตกหนักเช่นนี้”
ชุนสือใช้คีมคีบถ่านเขี่ยถ่านไฟเบาๆ เอ่ยอย่างเปี่ยมด้วยความคาดหวังว่า “คงกลางดึกกระมัง สรุปแล้วต้องอยู่โส่วซุ่ย รอดูกันดีกว่า!”
แม้ปากเฟิ่งปิงจะบอกว่าไม่เชื่อ แต่ความจริงกลับยังคงอยากดู เขาจึงกินถั่วลิสงแกล้มสุราฮวาเจียวอยู่บนหอพลางพูดคุยกับชุนสือรอคอยการมาถึงของกลางดึก
พายุหิมะรุนแรงกว่าเดิม
ในที่สุดเผยตันก็กลับบ้านในช่วงกลางดึก เสื้อคลุมใหญ่เต็มไปด้วยเศษหิมะ สภาพเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ลุงอู๋อยากไปต้มน้ำให้เขาอาบ แต่ถูกเขาเรียกเอาไว้แล้วบอกว่าไม่เป็นไร เคราะห์ดีที่ตอนเช้าอาบไปแล้วรอบหนึ่ง ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว พักผ่อนได้เพียงหนึ่งชั่วยามกว่าก็ต้องเข้าวังไปเตรียมการประชุมต้นปีอีก
ลุงอู๋ปวดใจอย่างยิ่ง เอ่ยเตือนเขาให้ไปนอน แต่เขากลับอารมณ์ดี กระชับเสื้อดูหิมะอยู่ในลานเรือน หันหน้ายิ้มพลางเอ่ยกับลุงอู๋ว่า “คืนนี้ฝ่าบาทจะจุดดอกไม้ไฟ เจ้ารู้หรือไม่ หากไม่ดูคงน่าเสียดายแย่”
ลุงอู๋เอ่ยว่า “สองปีก่อนก็เคยดูแล้วมิใช่หรือ”
เผยตันถูกอีกฝ่ายทำให้หมดอารมณ์จึงเบือนหน้าหนีไม่สนใจ ลุงอู๋จำต้องตามเขาไป ปูเบาะนุ่มบนที่โล่งกว้างริมสระน้ำซึ่งจับตัวเป็นน้ำแข็ง จากนั้นจุดเตาไฟ ให้เขากางร่มดื่มสุราพลางมองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย
คฤหาสน์ของอัครมหาเสนาบดีกว้างขวาง แต่กลางดึกกลับเงียบเหงาอย่างยิ่ง ลุงอู๋มองดูเงาหลังของนายท่าน คิดว่าถึงแม้คฤหาสน์สิบอ๋องในอดีตจะคับแคบแออัด แต่ขณะฉลองปีใหม่กลับจุดไฟโชติช่วง เหล่าราชนิกุลและองค์ชายโห่ร้องอย่างคึกคัก ตอนนั้นนายท่านจะจูงมือของคุณชายหลี่ทั้งวัน เดินไปที่ใดก็ไม่หลบผู้คน ราวกับกลัวคนนอกไม่รู้ว่าเขามีภรรยา คุณชายหลี่ใช้กิ่งท้อตีเขาก็ไม่ยอมปล่อยออก
ลุงอู๋คิดว่านายท่านพึ่งพาหลี่หลาง แต่คิดไม่ถึงว่าวันเวลาหลังหย่าร้างกลับใช้ชีวิตอย่างสงบเช่นนี้
เผยตันในยามนี้ คล้ายไม่มีอะไรแตกต่างกับเด็กที่ก้มหน้าเล่นเก้าห่วงปริศนาลำพังท่ามกลางเสียงเอะอะของญาติพี่น้องในคฤหาสน์สกุลเผยแห่งเหอตงผู้นั้น
เขาเหม่อลอยอยู่เนิ่นนานถึงอย่างไรก็ต้องหนาว เมื่อเวลาเกือบเที่ยงคืน ลุงอู๋เลยนำเสื้อนวมหนาๆ มาคลุมให้เขา ยังไม่ทันเอามือลงก็ได้ยินเสียงระเบิดสนั่นฟ้า
ดอกไม้ไฟพลันลอยขึ้นสู่ท้องนภา บังคับให้พายุหิมะสงบเงียบ แล้วสีสันหลากหลายก็ตกลงมาในชั่วพริบตา สะท้อนอยู่ในดวงตาของเผยตัน สุดท้ายเขาแย้มยิ้มอย่างใจลอย
เฟิ่งปิงเบิกตาโพลง มองดูบุปผาที่พลันเบ่งบานและเหี่ยวเฉากลางอากาศ แล้วจึงตอบสนองขึ้นมา เอ่ยกับชุนสือว่า “เจ้าหลอกลวง! มีคำว่าสิริมงคลที่ใดกัน…”
ชุนสือเองก็คาดไม่ถึงว่าจะถูกหลอกจริงๆ เขาอายจนหน้าแดง “แต่…แต่มันสวยมากจริงๆ!”
สวยจริงๆ ม่านวิกาลสว่างราวกับกลางวันในชั่วขณะ สีสันหลากหลายไร้ขอบเขตแต่ก็สั้นเหลือเกิน มันปรากฏขึ้นเพียงชั่วขณะ เฟิ่งปิงถึงขั้นไม่อาจมองเห็นรูปทรงของมันชัดเจนก็คืนสู่ความดับสูญเสียแล้ว
หลังผ่านชั่วขณะอันยิ่งใหญ่เช่นนั้น แสงไฟทั่วเมืองก็คล้ายจะให้ความรู้สึกธรรมดาสามัญไป ม่านเหล็กของอนธการกดทับลงมาอีกครั้งพร้อมกับพายุหิมะ เขาเองก็ไร้ซึ่งความรู้สึกอดทนอดกลั้นและความคิดที่จะรอคอยเงียบๆ เหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
“ไอ้หยา!” ชุนสือพลันตบศีรษะ “รีบอธิษฐาน! นายท่าน หลับตา อธิษฐานอะไรก็จะเป็นจริง…”
เฟิ่งปิงถูกเขาเร่งเร้าให้หลับตา ภายใต้สถานการณ์กะทันหันเช่นนี้กลับนึกไม่ออกว่าควรอธิษฐานอะไร จึงนึกถึงเพียงประโยคที่เผยตันพูดกับเขา ‘สมมาดปรารถนา ราบรื่นทุกเรื่อง’ เหมือนคำพูดคลุมเครือที่ใช้ได้ในทุกสถานการณ์
เช่นนั้นเผยตันเล่า ขณะนี้เผยตันคงจะมีแขกเหรื่อมาเยี่ยมเยือนอยู่เสมอ สุราในจอกไม่มีหมดใช่หรือไม่
ลมเย็นพัดเศษเถ้าดอกไม้ไฟไปในเมือง ย่านฉงเหรินอยู่ใกล้กับวังต้าหมิงเป็นพิเศษ จึงมีฝุ่นควันติดบนใบหน้าของเฟิ่งปิงเล็กน้อย
เขาจึงรู้ว่าดอกไม้ไฟที่ยิ่งใหญ่เพียงนั้น พอเหี่ยวเฉาแล้วกลับเหลือเพียงความเยียบเย็น
* โส่วซุ่ย หมายถึงการอยู่โต้รุ่งตลอดคืนสุดท้ายของปีเก่า
* ยันต์ไม้ท้อ เป็นยันต์ที่ทำจากไม้ท้อ ชาวบ้านจะวาดภาพมงคลหรือเทพเจ้าลงไป เชื่อกันว่าสามารถขับไล่สิ่งอัปมงคลได้ จากนั้นจะนำไปแขวนไว้หน้าประตูบ้าน มีการเปลี่ยนใหม่ทุกปี
** เสินถูและอวี้ลวี่ คือเทพทวารบาลของจีน
ติดตามเรื่องราวทั้งหมดได้ใน วสันต์หวนมา วาสนาหวนคืน
วางจำหน่ายแบบรูปเล่มที่เว็บไซต์ Jamsai Store, ร้าน Jamclub และร้านหนังสือทั่วไป
รวมถึงในรูปแบบอีบุ๊กที่
Meb / OOKBEE / Fictionlog / Naiin App / SE-ED / Hytexts / comico และ ARN
Comments
comments
No tags for this post.