ทดลองอ่าน ชายาประดุจอาหารเลิศรส บทที่ 3

ถึงจะรู้ว่าสกุลฉู่ไม่มีทางหาหยกมังกรครึ่งซีกนั้นพบ เซียวอวี้ก็ยังคงมารอที่หอจ้วนเซียนตั้งแต่เช้า เขาวางกระดานหมาก ก่อนจะลากเกาฉีมาดวลหมากด้วย ครั้นลู่ไป่จวิ้นปรากฏกายขึ้น ผู้ที่เดินหมากก็เปลี่ยนเป็นเขาทันที

สามตาสามเสมอ ลู่ไป่จวิ้นพลันรู้สึกว่าเจ้านี่จงใจให้ผลออกมาเป็นเช่นนี้แน่ เมื่อเจอยอดฝีมือที่แท้จริงอย่างเซียวอวี้ เทียบกับแพ้ชนะแล้ว การทำให้ผลออกมาเสมอกันในสายตาเขาจึงจะดูมีความท้าทายยิ่งกว่า เอาเป็นว่าคู่ต่อสู้เช่นนี้ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก มิสู้ดื่มชาขบเม็ดแตงชื่นชมทิวทัศน์ ลู่ไป่จวิ้นจึงลุกขึ้นเดินไปขบเม็ดแตงอีกด้านหนึ่ง

เกาฉีได้แต่กลับไปนั่งที่เดิมและเดินหมากเป็นเพื่อนเจ้านาย

ครู่หนึ่งลู่ไป่จวิ้นก็เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ “มีคนหมายหัวเจ้าแล้วหรือ”

“สองสามวันมานี้มีพวกน่ารำคาญสองสามกลุ่มตามข้าอยู่จริงๆ” สายตาของเซียวอวี้ยังคงจับจ้องอยู่ที่กระดานหมาก

เซียวอวี้รู้สึกว่าตนเองปากเสียโดยแท้ เพิ่งจะพูดว่าฐานะของเขาดึงดูดสายตา ถึงไม่ทำงานให้ฝ่าบาทก็มีคนสนใจ คิดไม่ถึงผ่านไปวันเดียวก็มีคนติดตามไล่หลังเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย…แม้มีหูตาของฝ่ายตรงข้ามเพิ่มไม่น้อย แต่คนเบื้องหลังคนเหล่านั้นล้วนเป็นคนเดียวกัน การกระทำนี้เพียงเพื่อให้เขาจับต้นชนปลายไม่ถูก สงสัยนี่สงสัยนั่นไปหมด

ลู่ไป่จวิ้นถอนสายตากลับมาจากด้านนอก “เจ้ามาเซียงโจวได้ระยะหนึ่งแล้ว เหตุใดจู่ๆ ถึงเพิ่งมาหมายหัวเจ้าเล่า”

“ข้าไปบ้านสกุลฉู่มา”

“เจ้าไปหาฉู่ซื่อเหยียมาแล้ว?”

เซียวอวี้พยักหน้า ก่อนเอ่ยราวกับพูดคุยเรื่องทั่วไป “พูดกันว่าฉู่ซื่อเหยียออกทะเลไปทำการค้า จวบจนบัดนี้ก็ยังไม่กลับ”

ลู่ไป่จวิ้นเลิกคิ้วสูงขึ้นอีก “พูดกันว่า?”

“เกาฉีไปตรวจสอบดูแล้ว เรือสินค้าที่ออกทะเลตอนนั้นไม่พบชื่อฉู่ซื่อเหยียเลย เขาน่าจะไปที่อื่นเพื่อทำภารกิจลับบางอย่าง”

ลู่ไป่จวิ้นคิดออกอย่างรวดเร็ว “หยกมังกรครึ่งซีกของฝ่าบาทอยู่ในตัวฉู่ซื่อเหยีย?”

“ฉู่ซื่อเหยียย่อมไม่มอบของแทนใจสูงค่าปานนี้ให้ผู้อื่นแน่ แต่ฉู่ซื่อเหยียอยู่ที่ใดนั้นก็ยังไม่แน่ชัด คนที่ลอบตรวจสอบหยกมังกรจึงได้แต่จับตาดูข้า หวังว่าข้าจะหาฉู่ซื่อเหยียออกมาให้พวกเขาแทน จากนั้นก็ค่อยแย่งของในมือข้าไปทำลายทิ้ง กล่องกลไกก็จะเปิดไม่ออกตลอดกาล และตราพยัคฆ์ของจริงก็จะไม่มีวันปรากฏขึ้น”

พอทบทวนอย่างละเอียดลู่ไป่จวิ้นก็เข้าใจกระจ่าง “พวกคนไม่รู้ที่ตายพวกนี้ถึงกับหาญกล้าหมายหัวเจ้าเชียวรึ”

เซียวอวี้โบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ “หากหยกมังกรตกอยู่ในมือข้า ไม่ว่าผู้ใดก็มาชิงไปไม่ได้ทั้งนั้น”

“เจ้าจะปล่อยพวกมันไว้เช่นนี้หรือ”

“เกาเยี่ยนจะคอยจับตาดู” เกาเยี่ยนคือองครักษ์ลับของเซียวอวี้

ลู่ไป่จวิ้นหันหน้ามองออกไปด้านนอกอีกครั้ง ครู่เดียวก็ได้ข้อสรุป “คนเหล่านี้คงเป็นพวกอันธพาลที่ใช้ชีวิตไปวันๆ ทำงานเป็นลูกสมุนของคุณชายคหบดีโดยเฉพาะ”