“จะกลับกันรึยังครับ นี่ก็ห้าทุ่มกว่าแล้ว”
“กลับก็ดีค่ะ”
ฉันหมดสนุกตั้งแต่เจอตาเสกสรรอีกครั้ง เราตามหาเจ๊กี้แล้วบอกลา จากนั้นก็ออกมาจากงาน เมื่อมาถึงรถ เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฉันขึ้นก่อน แล้วเดินไปนั่งประจำที่ของตัวเอง
“ขอโทษนะคะที่ต้องรบกวนให้คุณไปส่ง”
“ไม่เห็นต้องขอโทษเลย ห้องคุณอยู่ห่างจากห้องผมแค่สองชั้นเอง” เขาหัวเราะเบาๆ
“คุณอยู่ชั้นบนสุดเลยเหรอคะ”
“ครับ ห้องนั้นวิวสวยมาก”
เป็นที่รู้กันว่าชั้นสิบสองเป็นห้องสูทที่กว้างขวางและหรูหรามาก ห้องนั้นยังว่างอยู่ในขณะที่ฉันมาเลือกจองห้อง แต่ฉันก็ไม่สามารถซื้อได้เพราะราคามันแพงเกินไป และการอยู่ห้องใหญ่ๆ คนเดียวฉันว่ามันเหงามากกว่าจะมีความสุข ฉันไม่กล้าถามว่าเขาอยู่คนเดียวหรือเปล่า จึงได้แต่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
“ยังไม่หายโกรธเหรอครับ เงียบเชียว”
“คะ?” ฉันไม่เข้าใจคำถามของเขา
“ก็คุณเสกสรรไง ผมว่าคุณต้องโกรธเขาแน่”
“อ๋อ หายโกรธแล้วค่ะ แต่แค้นแทน” ฉันกัดฟันพูดแล้วหันไปสบตากับเขา
“อูย น่ากลัวจัง” เขาทำเสียงล้อ
ฉันหัวเราะกับน้ำเสียงนั้น “ล้อเล่นค่ะ เลิกคิดไปแล้ว เขาเป็นคนที่กวนประสาทอย่างนี้แหละค่ะ เอคโค่มีปัญหากับเขาพอสมควร หวังว่าคุณคงไม่เปลี่ยนใจไปหาเดอะ ช้อยส์ตามที่เขาบอกจริงๆ หรอกนะคะ”
ฉันมองเขาเพื่อรอคำตอบในขณะที่เขากำลังเพ่งสมาธิไปที่ท้องถนน
“ผมยืนยันตามที่บอกกับคุณเสกสรรครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
ฉันรู้สึกมั่นใจว่าอย่างน้อยโปรเจ็กต์กินรีจะสำเร็จในมือของเอคโค่แน่นอน แล้วรถออดี้สีดำก็ขับเข้ามาในลานจอดรถของคอนโดฯ ตอนเที่ยงคืนพอดี เราขึ้นลิฟต์ไปพร้อมกัน เขายืนยันว่าจะไปส่งฉันถึงหน้าประตูห้องตามที่บอกเจ๊กี้ไว้ แล้วเขาก็เดินตามฉันมาจนถึงหน้าห้องจริงๆ
“ถึงห้องดิฉันแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” ฉันหันหลังมาบอกเขา
“เดี๋ยวก่อนครับ”
“มีอะไรคะ”
ใจเต้นตูมตาม คิดเพ้อเจ้อไปว่าถ้าเขาขอเข้าไปในห้องฉันจะทำยังไงดีนะ
“ผมต้องโทรรายงานคุณกี้ก่อน”
แล้วเขาก็ยื่นโทรศัพท์มือถือออกมาให้ฉันกดไปหาเจ๊ ฉันถอนหายใจ บอกไม่ถูกว่าโล่งใจหรือเสียดายอะไรกันแน่ ในขณะที่รอสายอยู่นั้น เขาก็ไปยืนพิงกำแพงห้องของฉันอยู่
“เจ๊ขา หนูมาถึงคอนโดฯ แล้วนะคะ” เจ๊ถามว่าฉันใช้โทรศัพท์ของใคร “ของคุณณัฐค่ะ อยู่ตรงนี้ เจ๊จะคุยไหม”
ฉันยื่นมือถือไปให้เขา
“ครับ ผมมาส่งน้องสาวคุณกี้เรียบร้อยแล้วนะครับ ครับ สวัสดีครับ” แล้วเขาก็กดวางสาย
“เอ่อ…ราตรีสวัสดิ์ค่ะ” ฉันเบี่ยงตัวเพื่อจะเข้าห้อง แต่เขากลับยกแขนขึ้นมากั้นตัวฉันไว้
“เดี๋ยวครับคุณบัว คุณจะเข้าห้องยังไงถ้าไม่มีกุญแจ”
เขายื่นกระเป๋าถือที่อยู่ในเสื้อสูทมาให้ ฉันเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองยังไม่มีกุญแจเข้าห้อง
“อุ๊ย จริงด้วย ขอบคุณค่ะ”
“หลับฝันดีครับ”
ฉันกล่าวขอบคุณเบาๆ แล้วหยิบกุญแจห้องขึ้นมาไขก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง เมื่อหันกลับมาอีกครั้งก็เห็นเขาเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วยืนยิ้มมองมาที่ฉันอยู่หน้าห้อง ใจฉันสั่นเพราะรอยยิ้มของเขาอีกแล้ว
ในที่สุดประตูก็ปิดลง อาการใจสั่นโดยไม่มีกาเฟอีนในร่างกายยังมีอยู่ ฉันเปิดไฟในห้องแล้วเดินอย่างล่องลอยมายังโซฟาในห้องรับแขก ค่อยๆ แกะเชือกรองเท้า แล้วก็ยังนึกถึงรอยยิ้มของเขา
…ฉันท่าจะบ้าไปแล้ว อยากคุยกับเจ๊จัง แต่เจ๊คงยุ่ง เอาไว้พรุ่งนี้ดีกว่า…
จากนั้นฉันก็เดินเข้าห้องน้ำ นึกขึ้นมาได้ว่ามีนามบัตรหลายใบที่ได้มาจากงาน บางคนอาจจะมีประโยชน์สำหรับงานของฉัน จึงไปหยิบกระเป๋าถือที่วางไว้บนโซฟาเข้ามาในห้องนอน เมื่อเปิดกระเป๋าดูก็เห็นผ้าเช็ดหน้าสีม่วงพับอยู่ในกระเป๋าด้วย จำได้ว่ามันเป็นของคุณณัฐ
เอ…แล้วนี่มันหมายความว่ายังไงนะ เจ้าชายสมัยนี้เขาทิ้งผ้าเช็ดหน้าไว้ให้ดูต่างหน้ารึไง…
นี่เขากำลังคิดอะไรอยู่นะ ฉันไม่แน่ใจ แต่ที่มั่นใจได้คือคืนนี้ฉันคงนอนหลับฝันดีแน่ๆ
(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มเดือน พฤศจิกายน 64)
