ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 3-บทที่ 4

บทที่ 3

ชิงโม่เหยียนใบหน้าไร้ความรู้สึก น้ำเสียงเย็นชา ราวกับคนตรงหน้าเหล่านี้เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใดต่อกัน

พวกแม่นางเหลียนคุกเข่าลงบนพื้น ตกใจจนเหงื่อท่วมตัวแล้ว

น้อยครั้งที่ชิงโม่เหยียนจะกลับเข้าจวน แต่ปกติเขาจะใจดีกับพวกนางมาก สั่งลงโทษด้วยความโมโหโกรธาเช่นนี้เป็นครั้งแรก

แม่นางเหลียนร้องไห้เบาๆ สาวใช้ที่ติดตามด้านหลังนางเหล่านั้นล้วนร้องไห้ฟูมฟาย ทั้งสวนจมอยู่ในบรรยากาศเคร่งเครียด

“อาวู้!” คอของหมาเฝ้าบ้านถูกเชือกคล้องไว้ มันหางตกร้องคร่ำครวญไม่หยุด กรงเล็บตะกุยพื้นเป็นแนวยาวสองแนว

หรูเสี่ยวนันโผล่หัวออกมาจากอ้อมกอดของชิงโม่เหยียน “จี๊ดๆ” นางส่งเสียงร้องสองที

ชิงโม่เหยียนเหลือบมองนางด้วยสายตาเย็นชา

“จี๊ดๆๆ!” หรูเสี่ยวนันกลัวว่าเขาจะไม่เข้าใจความหมาย จึงพยายามตวัดขาหน้าสองข้างไปทางหมาตัวนั้น

“เจ้าจะให้ข้าปล่อยมันหรือ” แม้แต่ชิงโม่เหยียนเองก็รู้สึกไม่อยากเชื่อ เขาสามารถอ่านความคิดของเจ้าตัวเล็กตัวนี้ได้จริงๆ เสียด้วย

เจ้าก้อนฟูเล็กพยักหน้าโดยแรง

ชิงโม่เหยียนก้มหน้าลงมองหมาตัวนั้น

มันคือหมาเฝ้าบ้านธรรมดา ไม่นับว่าเป็นพันธุ์ดีเลิศอะไร พอมันเห็นสายตาของเขามองมา หมาตัวนั้นพยายามทำท่าทางประจบ ตื่นเต้นจนน้ำลายน้ำตาไหล

ชิงโม่เหยียนมีสีหน้ารังเกียจ

เจ้าตัวเล็กฉวยโอกาสตอนที่เขาอาบน้ำแอบหนีออกมาเที่ยวเล่น เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ยังกล้าลอยหน้าลอยตาอีก

เมื่อครู่อีกก้าวเดียวพิษกู่ของเขาใกล้จะกำเริบแล้ว ก่อนฟ้ามืดหากเขาหาตัวมันกลับมาไม่ได้ เขาคงต้องล้มลงพื้น สองตาเป็นสีเลือดอีกครั้ง…

“จี๊ดๆ” หรูเสี่ยวนันเห็นสีหน้าเขาไม่ดี จึงเงยหน้าขึ้นอย่างประจบพลางถูไถไปบนตัวเขา พอเห็นเขายังคงนิ่งเงียบไม่สนใจนาง นางจึงแลบลิ้นออกมา…เลียหน้าเขาหนึ่งที

ชิงโม่เหยียนตัวเกร็ง ก่อนจะค่อยๆ ก้มหน้าลงมา

หรูเสี่ยวนันหลับตา อย่างไรเสียนางก็ทำลงไปแล้วก็แค่ประจบเขาไม่ใช่หรือ วิธีการของสัตว์ทำตัวน่ารักนางพอรู้อยู่บ้าง

เลียอีกทีแล้วกัน

เอ๋? เหตุใดสัมผัสของลิ้นแปลกๆ

นางจึงลืมตาขึ้น แล้วก็ต้องตกใจที่เห็นชิงโม่เหยียนเบิกตามองนาง ปลายลิ้นของนางลากผ่านริมฝีปากกับจมูกของเขาอย่างแม่นยำ

ใบหน้าของเขาชื้นไปเป็นแถบเสียแล้ว

ถุยๆ แหวะๆๆ!

หรูเสี่ยวนันอยู่ในสภาพตกตะลึง

คิ้วของชิงโม่เหยียนเลิกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ เหมือนกำลังสะกดความร้อนรุ่มประหลาดบางอย่างในใจเอาไว้