เจ็ดสิบห้าวันนับแต่นั้น ชาวเมืองหนานจิงได้ข่าวลือใหม่ล่าสุดสองข่าวเอาไว้ซุบซิบหลังมื้ออาหาร…
หนึ่งคือนับจากนี้ สกุลซีเหมินคงไม่อาจเชิดใส่สกุลเนี่ยได้แล้ว
และสองคือคุณชายสิบ สือเอ๋อร์แห่งสกุลเนี่ย มีความลับอันน่าอดสูอยู่อย่างหนึ่ง ซึ่งมีแต่ภรรยาของเขาเท่านั้นที่จะล่วงรู้ และโดยทั่วไป ความลับน่าอายที่มิอาจแพร่งพราย รู้เฉพาะภรรยาของตนเองเช่นนี้นั้น…ย่อมมีเพียงเรื่องเดียว…
นั่นคือเนี่ยสือเอ๋อร์ความเป็นชายบกพร่อง หมดน้ำยาสืบวงศ์ตระกูล!
ฝ่ายเนี่ยสือเอ๋อร์ซึ่งอยู่แดนไกล ยังคงไม่รู้ว่าชื่อเสียงของตนได้ป่นปี้แหลกเหลวเพราะขี้ปากชาวบ้านหนานจิงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อีกทั้งเรื่องราวของเขายังได้กลายเป็น ‘ข่าวลือ’ อันน่าเชื่อถือที่สุดข่าวหนึ่งแห่งเมืองหนานจิงเสียด้วย
ในเมืองอื่น ณ สำนักส่งสารเหล่าซุ่นฟา
ฟ้าสางแล้ว ภายในเรือนพักคนงาน คนส่งสารคนหนึ่งลืมตาตื่น ก่อนจะบิดขี้เกียจ กระโดดลงจากเตียง และดึงผ้าแถบสีขาวกับเสื้อผ้ามาถือไว้
เพียงไม่นาน เขาก็แต่งตัวเรียบร้อยพลางเกล้าผมแล้วเดินไปล้างหน้าล้างตาที่อ่าง
ใบหน้าที่สะท้อนมาจากคันฉ่องทองเหลืองเป็นสีน้ำผึ้งนิดๆ คิ้วดำแต่โก่งบาง ดวงตากลมโต ริมฝีปากซีดเซียวไม่น่ามองนัก ขณะกำลังเช็ดหน้า เขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“อาถิง ตื่นแล้วเหรอ” เจ้าของเสียงตะโกนถาม
“ตื่นแล้วๆ” คนในห้องเปิดประตูออกทันใด “พี่เกา ขอบใจท่านมากที่มาปลุก ขาท่านหายดีแล้วหรือ”
เกาหลางเซ่าพยุงตัวกับไม้ค้ำยันพลางเอ่ยตอบคำด้วยรอยยิ้ม “หมอบอกว่าสภาพข้าตอนนี้ดีร้ายอย่างไร กว่าจะเดินได้ก็คงต้องรออีกเจ็ดแปดวันโน่น โชคดีที่เจ้าช่วยรับทำงานให้ เดี๋ยวพอเจ้ากลับมาแล้ว ข้าจะเลี้ยงอาหารแทนคำขอบคุณนะ”
“ไม่จำเป็นหรอก เป็นสหายย่อมต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว” ซีเหมินถิงยิ้มแย้มสดใส เกาหลางเซ่ายกมือขึ้นบังหน้าเหมือนแสงแดดแยงตา “พี่เกา เป็นอะไรหรือ”
“…อ๋อ มะ…ไม่มีอะไรหรอก ข้าคงนอนไม่พอ เมื่อครู่เลยวูบ” ชายหนุ่มตอบงึมงำ ไม่ยอมสบตาอีกฝ่าย เขาจะพูดได้อย่างไรล่ะว่าเมื่อครู่รอยยิ้มของอีกฝ่ายสดใสระยิบระยับจนแสบตา ดวงหน้าสีน้ำผึ้งเจิดจ้าจนดวงตาของเขาเจ็บ เกือบจะกลายเป็นปลาในน้ำหรือห่านป่าบนฟ้าที่ต้องสิ้นชีพเพราะความงามอยู่รอมร่อ ถึงแม้ว่า…อาถิงจะเป็นบุรุษก็ตาม
“เช่นนั้นท่านก็รีบกลับไปนอนให้พอเถิด ข้าจะนำห่อของกับจดหมายไปส่งแล้ว จำได้ว่าคราวนี้ต้องไปตำบลสี่เฝิงใช่หรือไม่”
เกาหลางเซ่าเลื่อนสายตาขึ้นมอง เมื่อเห็นซีเหมินถิงยิ้มแย้ม ก็อดเอ่ยเตือนไม่ได้
“อาถิง เจ้าเคยคิดว่าจะยิ้มให้สดใสน้อยลงกว่านี้สักหน่อยหรือไม่ อย่างน้อยก่อนที่เจ้าจะเป็นฝั่งเป็นฝา หาภรรยาไปดูแลที่บ้าน เจ้าไม่ควรยิ้มดึงดูดผู้คนถึงเพียงนี้นะ”
