ทดลองอ่าน คู่นิรันดร์พันภพ บทที่ 5 – บทที่ 6

เสียงนี้ดังเกินไป ไม่มีการปิดบังแม้แต่น้อย ชั่วขณะหนึ่งนางยังคิดว่าตัวเองเข้าใจผิด แต่อึดใจต่อมากลิ่นนั้นปะทะใบหน้า ทำให้นางถลึงตาใส่ชายหน้าไม่อายคนนั้นอย่างเหลือเชื่อ ใครจะไปคิดว่าเขายังจะฉีกยิ้มให้นาง

“ก็ผายลมน่ะสิ!” พูดจบเขาก็หัวเราะเบิกบานกว่าเดิม กินองุ่นแห้งต่อพลางยิ้มพูด “ขออภัย ตอนเช้ากินถั่วเยอะไปหน่อย”

นางตื่นตะลึง รีบมุ่นคิ้วกลั้นหายใจ แต่ยังคงอดตำหนิไม่ได้ “เสียดายหน้าตาเจ้าก็ดีอยู่หรอก ไฉนจึงไร้ยางอายเช่นนี้…”

คำตอบของเขาคือเสียงผายลมดังสนั่นอีกครั้ง

“มีวาจาต้องพูด มีลมต้องผาย เป็นคนต้องเช่นนี้ถึงจะมีความสุข”

เขาผายลมเสร็จแล้วยิ้มพูด ทั้งยังนั่งไขว่ห้างร้องเพลงอีกด้วย

ท่าทางไม่อินังขังขอบของเขาตอนนี้กับท่าทางเกรงใจและมีมารยาทที่แสดงต่อหน้าหลงจู๊เมื่อครู่ ช่างแตกต่างกันเหมือนเป็นคนละคน

นางทั้งโกรธทั้งโมโห ด้วยไม่อยากสูดกลิ่นเหม็นจากการผายลมของเขาอีกจึงได้แต่หุบปากกลั้นหายใจ ปล่อยให้ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเอากลิ่นเหม็นที่คลุ้งไปทั่วรถออกไป

หลายวันต่อจากนั้นคนแซ่ซ่งพานางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ไม่เพียงใช้เส้นทางสายหลักเดินทางบนถนนใหญ่อย่างเปิดเผย เวลาผ่านเมืองใหญ่น้อยยังตรงเข้าไปพักในโรงเตี๊ยม

นางใช้ชีวิตอย่างอกสั่นขวัญแขวนทุกวัน เขากลับไม่ตระหนกและไม่หวาดกลัว

ไม่นานนางก็พบว่าที่เขาไม่กังวลแม้แต่น้อย เป็นเพราะโรงเตี๊ยมและร้านค้าเหล่านั้นล้วนเป็นกิจการของหอหงส์ในเจียงหนาน

แม้นางจะไม่เคยพบเจอเจ้าของหอหงส์มาก่อน แต่ถึงอย่างไรนางก็มีกิจการอยู่ในเจียงหนาน แม้ส่วนใหญ่ล้วนมอบหมายให้ผู้ดูแลเป็นคนจัดการ แต่นางเคยได้ยินมาจริงๆ ว่าเจ้าของหอผู้นั้นหาใช่คนธรรมดา เขาปราบปีศาจได้ พอมีวิชาอยู่บ้าง แต่บางครั้งข่าวลือก็เป็นเพียงข่าวลือ ทว่าบัดนี้ดูแล้วเจ้าของหอหงส์ผู้นั้นมีความสามารถอยู่จริงๆ

ตลอดทางที่ผ่านมาโรงเตี๊ยมที่สองคนเข้าพักไม่เพียงมีการคำนวณฮวงจุ้ยและตำแหน่งทิศทางมาแล้ว ทั้งในและนอกห้องยังมีวัตถุปราบมารป้องกันสิ่งชั่วร้ายนานาชนิด ดังนั้นจึงไม่มีมารปีศาจที่ใดมารบกวนนางอีกเลยจริงๆ

นางรู้ว่าการที่เขาเอาเสื้อผ้าเปื้อนเลือดของนางไปเผาไกลถึงร้อยลี้ก็ได้ผลเช่นกัน

เจ้าของหอหงส์ที่กว้างขวางผู้นั้นเป็นอาจารย์อาของเขา อำนวยความสะดวกให้เขาได้มากจริงๆ

บางครั้งเขายังมาไม่ถึงด้วยซ้ำ ก็มีคนรอต้อนรับอยู่นอกเมืองแล้ว ไม่ว่าเรื่องใหญ่น้อยอะไรล้วนมีคนจัดการเตรียมพร้อมให้เขาทั้งหมด ทุกครั้งเมื่อขึ้นไปบนรถอีกครั้ง น้ำดื่ม ขนมเปี๊ยะ ขนมหวาน ของกินเล่นไม่ขาดไปสักอย่าง แม้แต่เสื้อผ้าและถุงเท้ารองเท้าที่สกปรกยังมีคนนำไปซักและเปลี่ยนเอาของใหม่มาให้