ทดลองอ่าน คู่นิรันดร์พันภพ บทที่ 7 – บทที่ 8

การอ่านใจเป็นความสามารถที่ติดตัวนางมาตั้งแต่เกิด พึงรู้ว่าเรื่องที่ผู้คนใฝ่ฝันปรารถนา สำหรับนางล้วนจัดการได้ง่ายดายเหลือเกิน

อันที่จริงนางเกลียดความสามารถนี้ยิ่งนัก หากไม่จำเป็นจริงๆ นางไม่เคยคิดอยากจะไปสัมผัสตัวใครเลย

นางไม่อยากเข้าใจเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของผู้คน รู้สึกเพียงว่านั่นเป็นสิ่งสกปรก

…สกปรกอย่างยิ่ง

อดีตอันมืดมิดห่างไกลออกไปจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง ทำเอาอาหลิงโมโหและเดือดดาลกว่าเดิม นางปัดมันทิ้งอย่างขุ่นใจ หันหลังออกเดินอีกครั้ง ทั้งที่รู้ดีว่าออกไปจากที่นี่ไม่ได้ แต่ยังคงอดไม่ได้ที่จะทดลองดู

ค่ายกลเปลี่ยนแปลงได้ ทว่าต่อให้ค่ายกลนี้เปลี่ยนรูปแบบได้เป็นพันเป็นหมื่น นางทดลองดูทั้งหมด ในที่สุดย่อมต้องได้คำตอบ

ฟ้าดินเฉียนคุน หยินหยางไร้จุดสิ้นสุด

ไร้จุดสิ้นสุด? ผายลมน่ะสิ!

นางไม่มีอะไร สิ่งที่มีมากที่สุดกลับเป็นเวลา

แค่มนุษย์คนหนึ่ง คิดจะกักขังนางเอาไว้หรือ

เขาน่ะรึ?

ถุย! เขาคิดว่าตัวเองเป็นตัวอะไร!

อาหลิงเดินตรงไปข้างหน้าตลอด เดินตรงต่อไป ครานี้ใช้ก้าวย่างเจ็ดดาราแต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวทิวทัศน์ของป่าข้างหน้าก็เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง กว่านางจะเดินออกมาจากป่าได้อย่างยากเย็นถึงพบว่าตัวเองกลับมาที่เดิมอีกแล้ว

เพียงแต่ครานี้นางอยู่นอกประตูใหญ่หน้าเรือน

นางพยายามครั้งแล้วครั้งเล่า ลองแล้วลองอีก เดินจนขาแทบหัก ทั่วทั้งป่าเต็มไปด้วยรอยเท้าของนาง แต่ก็ยังเดินออกไปจากที่นี่ไม่ได้

จวบจนฟ้ามืด แสงไฟสว่างขึ้น

เมื่อมองเห็นเรือนหลังเดิมอีกครั้ง อาหลิงก็โมโหจนแทบอยากจุดไฟเผาป่านี้ทิ้งเสียเลย แต่ความจริงเมื่อหนึ่งเดือนก่อนนางลองใช้วิธีวางเพลิงแล้ว

หลังจากวางเพลิง อากาศภายในค่ายกลก็กลับปรวนแปรทันที เกิดฝนตกหนัก ไม่เพียงดับไฟไปได้ ยังทำให้นางกลายเป็นลูกหมาตกน้ำอีกด้วย

คิดถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นแล้วนางยิ่งโมโห

ครั้นรู้ว่านางวางเพลิง เขาก็ใช้เข็มเงินควบคุมนางอีกครั้ง

การถูกผู้อื่นจำกัด ควบคุมซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ทำให้นางโมโหมากจริงๆ แต่เขาดันมีวิชายุทธ์แข็งแกร่ง นางพยายามโจมตีเขาหลายครั้งล้วนเป็นฝ่ายถูกควบคุมเสมอ สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นคือเข็มเงินบัดซบของเขา

แค่ถูกจำกัดการเคลื่อนไหวก็แล้วไปเถอะ ชายผู้นั้นยังจะปั้นยิ้มเต็มหน้า แสดงท่าทางมีความสุขบนความทุกข์ของนางอยู่ข้างๆ

‘บอกตามตรง ข้าทำเช่นนี้ก็เพราะหวังดีกับเจ้านะ’

เขานอนตะแคงอยู่ข้างฟูกนุ่มของนาง มือหนึ่งยันศีรษะ มือหนึ่งพลิกตำราด้วยท่าทีเบื่อหน่ายและบ่นนาง

‘ข้ายังคิดว่าเจ้าเฉลียวฉลาดทีเดียว น่าจะรู้ว่าต่อให้วางเพลิงเผาป่าก็มิอาจทำลายค่ายกลได้ แต่ในเมื่อเจ้าไม่รู้ ข้าย่อมได้แต่ชี้แจงให้เจ้าฟังด้วยความหวังดี เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเกาะนี้จึงมีชื่อว่าเกาะปีศาจ’

นางไม่สนใจ ขอร้องเถอะ ไม่ต้องมาอธิบายให้ฟังตั้งแต่ต้นหรอก