ทดลองอ่าน คู่นิรันดร์พันภพ บทที่ 9 – บทที่ 10

หัวคิ้วนางขมวดแน่นกว่าเดิม แต่เมื่อเห็นนางเหงื่อออกเต็มศีรษะ เขาก็หยิบผ้าด้านข้างมาซับเหงื่อให้ ทางหนึ่งเปลี่ยนความคิดตัวเองเป็นเต้าหู้ราดน้ำผึ้งเมื่อคืน

ข้าอุตส่าห์ยกเต้าหู้ราดน้ำผึ้งชามสุดท้ายให้เจ้าแล้วไม่ใช่หรือไร

เขามองดวงหน้าเล็กของนาง อมยิ้มพลางคิด

อย่าโมโหเลย แค่ความฝันน่ะ รีบกินอีกชามเถอะ

ดวงหน้าเล็กต่อสู้อยู่พักหนึ่ง หัวคิ้วคลายออกอีกครั้ง กระทั่งปากเนียนนุ่มจิ้มลิ้มยังเผยอออกนิดๆ

แปดส่วนคงกำลังกินเต้าหู้ราดน้ำผึ้งอยู่กระมัง

ให้เจ้าเป็นชามที่สองแล้ว พรุ่งนี้อย่าลืมดีกับข้าหน่อยล่ะ

อาหลิงย่นจมูกและแค่นเสียงเบาๆ ทีหนึ่ง ทำเอาเขาหัวเราะออกมา ปล่อยให้ตัวเองคิดถึงวันเวลาที่แสนดี คิดถึงตำราที่ท่านพ่ออ่านให้เขาฟัง คิดถึงเวลาที่ท่านแม่สอนเขาแยกแยะสมุนไพร

โดยไม่รู้ตัว ร่างกายที่แข็งเกร็ง ลมหายใจที่ถี่กระชั้นของนางบรรเทาลง

ซ่งอิ้งเทียนกุมมือเล็กของนางไว้ ฟังลมหายใจแผ่วช้าของนาง มองดวงหน้าเล็กที่สงบลงในที่สุด เขาปล่อยให้ตัวเองอยู่ที่นี่อีกสักพัก จวบจนราตรีสิ้นสุดลงจึงปล่อยมือนาง

ก่อนจากไปเขาดึงผ้าห่มมาคลุมร่างนางให้ดี เพิ่มถ่านอีกหลายก้อนลงไปในเตาฝังพื้นก่อนจะลุกขึ้นเปิดประตู

นอกประตูฟ้ายังไม่สว่าง แต่ลมหิมะหยุดพัดแล้ว

เขาเลื่อนประตูให้ปิดลงอีกครั้งอย่างระมัดระวัง ก้าวไปบนชานเรือนและเดินกลับห้องของตัวเอง

ซ่งอิ้งเทียนนั่งลงบนฟูก ถอดเสื้อคลุมออก หยิบผ้าแห้งมาเช็ดเท้า หางตากลับเหลือบเห็นตำราเล่มนั้น

เขาไม่ได้ยื่นมือไปหยิบมาพลิกดู เขาจดจำทุกถ้อยทุกคำที่เขียนอยู่ในนั้นได้แล้ว ตำราเล่มนี้เขาตั้งใจขอให้อาจารย์อาส่งมาให้ เป็น ‘บันทึกเรื่องพิสดารมารปีศาจ’ ที่อาจารย์ปู่เขียนขึ้นเอง และเป็นหนึ่งในตำราที่เขาชอบเปิดอ่านมากที่สุดในวัยเยาว์

ใต้หล้ากว้างใหญ่ ที่แท้กว้างใหญ่ถึงเพียงนั้น

เขายังจำได้ถึงความตื่นตะลึงของตัวเองยามเปิดอ่านตำราเล่มนี้เป็นครั้งแรก จำได้ถึงความดีใจของตัวเองเมื่อได้เจอบุคคลและสิ่งของที่บันทึกอยู่ในตำรากับตาตัวเองเป็นครั้งแรก

จนกระทั่งมาพบนาง

…หลิง

เขาคิดไม่ถึงว่านางจะบอกชื่อจริงของนางกับเขา

วันนั้นตอนเขาได้รับตำราที่อาจารย์อาส่งมาให้เล่มนี้และพลิกไปดูหน้านั้นอีกครั้ง เขาก็รู้ว่าบุคคลที่ตำราบรรยายถึงคือนาง

‘แม่มดหอคอยขาวแห่งดินแดนโบราณทางตะวันตกเฉียงใต้ นางหายไปจากดินแดนแห่งนั้นโดยไม่พบร่องรอย

รู้ภาษาโบราณและมีความสามารถในการบังคับควบคุมสัตว์

เล่าลือว่าเหตุเพราะมีสายเลือดแห่งเทพ จึงถูกปีศาจสาปแช่งเพื่อแบ่งปันเป็นอาหาร ทำให้มีร่างเป็นอมตะนิรันดร์

ว่ากันว่านางมีอายุกว่าพันปีแล้ว แต่ไม่มีผู้ใดเคยพบตัว’