ทดลองอ่าน ชาตินี้ข้าจะรักท่านให้มาก บทที่ 138-140

เช้าวันรุ่งขึ้นเฉินจิ้งจงควบม้าวิเศษอย่างไป๋เสวี่ยถ่ามาที่กององครักษ์ฝ่ายซ้ายต้าซิงเร็วปานสายฟ้าแลบ น่าสงสารก็แต่ฟู่กุ้ยที่ถูกทิ้งไว้ไกลลิบ มองไม่เห็นแม้แต่เงา

พอทหารที่เฝ้าอยู่หน้าค่ายเห็นม้าของราชบุตรเขยก็ต่างสองตาลุกวาว และเพราะรู้ว่าราชบุตรเขยเข้าถึงได้ง่าย หนึ่งในนั้นก็เอ่ยปากพูดอย่างอิจฉาขึ้นมา

“ใต้เท้าซื้อม้าตัวใหม่มาหรือขอรับ”

เฉินจิ้งจงยิ้มพลางลูบคอม้า พูดอย่างไม่อินังขังขอบ “ฝ่าบาทพระราชทานให้จ่างกงจู่ จ่างกงจู่ส่งต่อให้ข้า”

บรรดาทหารเฝ้าค่าย “…”

ครั้นเฉินจิ้งจงเข้าไปในกององครักษ์ เพียงไม่นานทหารใหม่ทหารเก่าทั้งห้าพันกว่านายในกององครักษ์ก็ต่างพากันกรูไปที่คอกม้า หมายดูให้เห็นกับตาถึงท่วงทีงามสง่าของม้าวิเศษนั่น

ฟู่กุ้ยเฝ้าอยู่นอกรั้ว เขาตวาดเสียงดัง “ดูน่ะได้ แต่ห้ามลูบจับเด็ดขาด ราชบุตรเขยบอกแล้ว ใครกล้าลูบแม้แต่ขนของมัน เขาจะลงมือโบยคนผู้นั้นด้วยตนเอง!”

บรรดาทหารแม่ทัพนายกองต่างหัวเราะเสียงดังลั่น

หัวเราะก็ส่วนหัวเราะ พวกเขารู้ดีว่าผู้บัญชาการของตนเองนั้นให้ความสำคัญกับจ่างกงจู่ที่สุด รวมถึงม้าวิเศษที่จ่างกงจู่ประทานให้ ดังนั้นพวกเขาจึงทำตามกฎอย่างว่าง่าย

เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงวันที่สิบสามเดือนแปดแล้ว ในวังเปิดประชุมราชกิจอีกครั้ง

ฟ้ายังคงมืดมิด เฉินจิ้งจงขี่ไป๋เสวี่ยถ่ามุ่งหน้ามาที่เขตพระราชฐาน เลี้ยวผ่านตรอกตรอกหนึ่งก่อนจะพบกับม้าอีกตัว คนที่นั่งตัวตรงอยู่บนหลังม้าคือชีจิ่น

เฉินจิ้งจงทำเหมือนไม่เห็น ยังคงขึ้นหน้าไปด้วยความเร็วดังเก่า

ชีจิ่นถูกอีกฝ่ายทิ้งห่างไปราวๆ สองช่วงตัวม้า ที่เขามองเห็นคือแผ่นหลังเหยียดตรงของเฉินจิ้งจงรวมถึงบั้นท้ายกลมๆ กำยำของม้าวิเศษตัวนั้นที่ขยับซ้ายขวาไปมาเป็นจังหวะ

เห็นอยู่ชัดๆ ว่าท่าทางการเคลื่อนไหวของม้าทุกตัวล้วนเป็นเช่นนี้ แต่ไม่รู้เหตุใดม้าที่เฉินจิ้งจงขี่ถึงได้ดูคล้ายกำลังหยันเย้ยดูแคลนเขาอยู่ตลอดเวลา

ชีจิ่นกุมสายบังเหียนม้าแน่น

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนธันวาคม 2568)