ทดลองอ่าน ชาตินี้ข้าจะรักท่านให้มาก บทที่ 71-72

เฉินจิ้งจงไม่รู้ว่าสาวใช้เหล่านั้นกำลังพูดถึงตนเองเรื่องอะไร แต่ต่อให้รู้เขาก็ไม่นึกใส่ใจ

บางทีอาจเพราะอากาศร้อนเป็นเหตุ หลังเที่ยงหวาหยางยังคงนอนพัก เฉินจิ้งจงไปดูอ่างดอกบัว ลองใช้มือสัมผัสก็ดูเหมือนของสิ่งนั้นจะใช้การได้แล้ว

เขาเดินไปปิดประตูห้องนอน ปิดหน้าต่างทางทิศใต้ ในห้องมีน้ำเตรียมไว้อ่างหนึ่ง เฉินจิ้งจงจุ่มผ้าลงไปในน้ำ ลงมือเช็ดเนื้อเช็ดตัว

อันที่จริงหวาหยางนอนกลางวันนานพอสมควรแล้ว พอได้ยินเสียงน้ำนางก็สะลึมสะลือลืมตา มองผ่านม่านโปร่งที่ห้อยอยู่ครึ่งหนึ่งกับฉากบังลมปักลายดอกโบตั๋นและผีเสื้อ เห็นเฉินจิ้งจงกำลังยืนอยู่ข้างชั้นล้างหน้า

ไม่ว่าจะเพราะเพิ่งตื่นนอนหรือเพราะมีของบังขวางอยู่สองชั้น สายตาของนางยังคงพร่ามัว นางขยี้ตาอีกครั้งเพื่อดูให้ชัด ในที่สุดนางก็มั่นใจ เฉินจิ้งจงไม่ได้สวมเสื้อผ้าจริงๆ!

เขาคิดจะทำอะไรหลังจากนี้ นี่มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัดอีก

เพียงแต่พอนึกได้ขึ้นมา เรี่ยวแรงบนตัวของหวาหยางก็ลับหายไปหมดสิ้น หลังจากตื่นตระหนกสับสนอยู่ครู่หนึ่งนางก็หลับตา แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น

หลังจากนั้นไม่นานเสียงฝีเท้านอกม่านก็ดังลอยเข้ามา ตามติดด้วยเสียงเฉินจิ้งจงช้อนของสิ่งนั้นออกมาจากอ่างดอกบัว

ครั้นเฉินจิ้งจงเลิกม่านโปร่งเดินเข้ามา เห็นหญิงสาวนอนตะแคงอยู่บนเตียง ท่าทางคล้ายกำลังหลับสนิท เว้นก็แต่ใบหน้าที่แดงระเรื่อ คล้ายกำลังเมาสุราอยู่ในฝัน เขาก็ยกยิ้ม พลิกร่างองค์หญิงที่กำลัง ‘หลับสบาย’ ให้กลับมานอนหงายก่อนจะค้อมตัวลงไป

หวาหยางแสร้งหลับอยู่เป็นนาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหวเปล่งเสียงออกมา

เฉินจิ้งจงเงยหน้า เห็นนางยังคงหลับตา ทว่าขนตาเรียวยาวกลับเปียกชื้น ปลายจมูกเองก็มีเม็ดเหงื่อเล็กละเอียดผุดพราย

เขาสอดแขนข้างหนึ่งเข้าไปใต้หลังคอหญิงสาว ให้นางอิงแอบอยู่กับท่อนแขนของเขา มือข้างหนึ่งแหวกเส้นผมยาวสยายที่ระอยู่ข้างหูออก ก่อนจะขยับเข้าไปจุมพิตติ่งหูของนาง

หวาหยางครางออกมาอีกสองคราว

เฉินจิ้งจงยกยิ้มอีกครั้ง พ่นลมหายใจร้อนผ่าวลงที่ข้างหูนาง “ยอมตื่นแล้วหรือ บรรพบุรุษตัวน้อยของข้า”

หวาหยางกัดริมฝีปาก ยื่นมือมาปิดปากเขาไว้

เฉินจิ้งจงตรึงข้อมือนางไว้ “จานชามอะไรก็ไม่น่าฟังไม่สูงส่งเท่าบรรพบุรุษตัวน้อยอีกแล้ว จริงหรือไม่ แต่ถ้าองค์หญิงไม่ชอบ เรียกว่าเทพธิดายังจะดีกว่าชื่อนั้นอีก”

หวาหยางใบหน้าราวกับถูกไฟเผา

คืนแรกของการแต่งงาน เฉินจิ้งจงก็ปลอบให้นางร่วมมือด้วยด้วยคำว่า ‘บรรพบุรุษ’ ‘บรรพบุรุษตัวน้อย’ ‘บรรพบุรุษที่แสนดี’ เรียกออกมารวดเดียวถึงเจ็ดแปดครั้ง!

ไม่ว่าบุตรกตัญญูหลานผู้มีคุณธรรมบ้านอื่นจะแสดงความเคารพเลื่อมใสต่อบรรพบุรุษเช่นไร สิ่งที่เฉินจิ้งจงทำกับบรรพบุรุษต่างแซ่อย่างหวาหยางกลับเป็นการรังแกกันไม่มียั้ง ราวกับมีความแค้นใหญ่หลวงหมายเอาชีวิตนางให้ได้ก็ไม่ปาน!

เฉินจิ้งจงชอบเรียกนางเช่นนั้น

“ตาเฒ่านี่มองการณ์ไกลจริงๆ ถึงได้ตั้งชื่อข้าให้เหมาะสมกับองค์หญิงเช่นนี้ จิ้งจง^*ๆ คนที่ข้าเคารพก็คือท่านนี่ล่ะ บรรพบุรุษที่แสนดีของข้า!”