ทดลองอ่าน ชายาพกดาบเข้าห้องหอ บทที่ 5

เจ้าพิธีตกใจจนแทบกระโดด นึกอยากเข้าไปแย่งจอกน้ำเต้าในมือของฟู่จิ่นซีใจแทบขาด

อึกๆๆๆ…อึกๆๆๆ…

สายไปแล้ว เพราะสุราในน้ำเต้าครึ่งซีกเข้าไปอยู่ในท้องเจ้าบ่าวผู้ฝืนกำลังตัวเองเรียบร้อย

“ข้าดื่มหมดแล้ว ดูสิ!” ฟู่จิ่นซียื่นจอกน้ำเต้าที่มองเห็นก้นมาตรงหน้าเหมือนกำลังอวดของล้ำค่า น้ำเสียงของเขากลั้วเสียงหัวเราะก่อนมีอาการเซและเรอออกมาเบาๆ

คราวนี้ เปลี่ยนเป็นมู่ไคเวยตะลึงบ้างแล้ว

เพราะรีบเร่งดื่มสุราที่เหลือทำให้พวงแก้มขาวซีดของคังอ๋องมีสีแดงจัดจ้าขึ้นมาทันตา

เนตรหงส์ของเขามองจ้องนางตาเป็นประกายชนิดไม่ยอมกะพริบ คล้ายอยากประจบเอาใจและอยากได้รับคำชมจากนาง แต่ที่มากยิ่งไปกว่านั้นคือ…อยากปกป้องนาง?

เขาดื่มสุรามงคลหมดเกลี้ยงเช่นเดียวกับมู่ไคเวย เพราะไม่อยากให้นางรู้สึกว่าทำตัวผิดระเบียบ และกลัวว่านางจะรู้สึกไม่ดีที่ทำเรื่องน่าอายต่อหน้าเหล่าพระญาติหญิงทั้งที่เพิ่งแต่งเข้าจวนคังอ๋องใช่หรือไม่

นี่เป็นเรื่องใหม่ที่นางเป็นฝ่ายถูกบุรุษผู้มีกิริยามารยาทสุภาพเรียบร้อยแต่สุขภาพอ่อนแอปกป้อง แม้มู่ไคเวยจะรู้สึกว่าไม่จำเป็น แต่มันก็ทำให้นางรู้สึกว่าเขามีแง่มุมที่น่าสนใจอยู่ลึกๆ เพราะในสายตานาง คังอ๋องเป็นคนดีมาก อะไรควรทำก็ทำ แต่พอได้ยินเจ้าพิธีบอกให้นางนั่งอยู่บนเตียง ห้ามพูดคุย ห้ามลงจากเตียง ต้องนั่งอย่างสงบเสงี่ยมเป็นเวลาหลายชั่วยาม ท่านอ๋องก็เกิด ‘ฝืนสังขารไม่ไหว’ ต้องพูดขอให้เจ้าพิธียอมผ่อนปรนให้อย่างได้จังหวะ ทำให้เจ้าสาวไม่ต้องนั่งเบื่ออยู่ในห้องและลัดขั้นตอนไปยังพิธีคล้องแขนดื่มสุรามงคลตอนสุดท้ายกันได้เลย

สิ่งที่เขาทำเพื่อนาง นางย่อมรับรู้ทั้งหมด

และไม่เพียงรู้อย่างเดียว แต่ยังจะตอบแทนเขาเป็นเท่าทวีด้วย

หลังจากต้องนิ่งงันเพราะเรื่องคังอ๋องดื่มสุราจนหมดจอก ในที่สุดใครคนหนึ่งในกลุ่มพระญาติหญิงก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้