ทดลองอ่าน ณ ภวังค์สุดฝั่งฟ้า บทที่ 2

คนในเงาค้อนขวับปะหลับปะเหลือก และเพียงชั่วขณะที่ความเงียบใบ้โรยตัวลงมาจนหญิงสาวคิดว่าเขาจากไปแล้ว กลิ่นควันจากบุหรี่ราคาแพงก็ขดม้วนผ่านอากาศแล้วสยายม่านอ่อนจางเข้ามากระทบจมูก…อันที่จริงก็ไม่ยังไงนักหรอก ปกติแล้วการสูบบุหรี่ในเมลเบิร์นไม่ว่าจะชายหรือหญิงล้วนไม่ใช่เรื่องแปลกและมาลารินก็ไม่เคยคิดวิพากษ์สิทธิ์ของใคร แต่เมื่อดูจากวุฒิภาวะทางอารมณ์อันน้อยนิดของเด็กหนุ่มตัวปัญหา เธอก็ชักไม่แน่ใจว่าอายุของเขาผ่านเกณฑ์กฎหมายกำหนดหรือยัง…ความจริงไอ้เรื่องที่มาเตร็ดเตร่แถวคลับนี่ก็ด้วย นี่มันพฤติกรรมของตัวปัญหาขนานแท้เลยนี่นา

ขณะกำลังสับสนระหว่างแสร้งเดินหน้านิ่งออกไปฉะกันสักตั้งหรือนั่งหลบดมกลิ่นควันอยู่นั้น เสียงอึกทึกด้านนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้จับคำได้ว่าเป็นกลุ่มวัยรุ่นชาวออสซี่สามสี่คนพร้อมกลิ่นแอลกอฮอล์เหม็นฉึ่ง ดันให้หญิงสาวต้องตัดสินใจซ่อนอยู่หลังถังขยะเพื่อสังเกตการณ์ต่อไปแต่โดยดี

“เฮ้ย นึกว่ากลับไปแล้ว มาหลบอยู่ตรงนี้นี่เองว่ะ”

“ฉันไม่รู้จักพวกแก” เด็กจองหองเอ่ยกลับเสียงเย็น

“พวกฉันก็ไม่รู้จักแกเหมือนกันแหละน่า!” หนึ่งในนั้นว่าพลางย่างสามขุมเข้าใกล้ร่างสูง “แต่หน้าแกในคลับเมื่อกี้แม่งโคตรกวนตีนเลย”

“เหรอ แต่ฉันไม่เห็นจะจำพวกแกได้สักคน แม่งไม่ได้อยู่ในสายตาเลยว่ะ”

“ไอ้เวรนี่…”

พลั่ก!

บทสนทนาถูกตัดลงเพียงเท่านั้น เมื่อถังขยะของมาลารินถูกกระแทกอย่างแรงจนหญิงสาวสะดุ้งโหยง ลอบโผล่หน้าออกไปก็เห็นเพียงร่างเมาๆ แปลกหน้าที่ถูกชกจนล้ม ขณะที่เด็กหนุ่มนัยน์ตาสีประหลาดยืนแค่นยิ้มครู่สั้นๆ ก่อนหันกลับไปรับหมัดจากคนที่เหลือต่อทันที เหมือนใช้สัญชาตญาณนำทางโดยไม่ลังเลสักนิด

ทว่าสถานการณ์ซึ่งดูคล้ายบทพระเอกหนังนักสู้กลับต้องกลับตาลปัตรเมื่อชายคนแรกที่ถูกชกพลันถลาเข้าไปล็อกตัวร่างสูงไว้ ต่อด้วยการรุมเตะต่อยจากคนที่เหลือเท่าที่สมองมึนเมาจะสั่งการได้ กลายเป็นภาพชุลมุนสุดแสนทันที

มาลารินพลันตื่นตะลึงกับการอยู่ในสถานการณ์วิวาทแบบ ‘แค่มองหน้าก็กะฆ่าให้ตาย’ ตรงหน้า หากก็ไม่อาจตัดใจเอาตัวรอดในมุมเงาลับซ่อนเช่นนี้ได้ อาจเป็นจิตใต้สำนึกรักความถูกต้อง…อาจเป็นเช่นนั้นกระมัง ที่ผลักดันให้หญิงสาวกระถดตัวเร้นเข้าไปข้างหลัง หลับตาปี๋ สูดลมเข้าปอดจนอัดแน่น ก่อนจะตะเบ็งเสียงทั้งหมดที่มีกรีดร้องจนก้องตรอก โหยหวนเสียจนตัวเองยังขนลุกพรึบ

“กรี๊ด!!!”

…เสียงกรี๊ดอย่างกับอยู่ในหนังฆาตกรรม แบบที่ต่อให้รอบกายวุ่นวายแค่ไหนก็ต้องชะงัก

“เฮ้ย เกิดอะไรขึ้นตรงนั้นน่ะ!”

เสียงตะโกนจากที่ไกลๆ ทำให้กลุ่มคนซึ่งทะเลาะกันเมื่อครู่แตกฮืออย่างรวดเร็ว เด็กวัยรุ่นชาวออสซี่กระจายกันออกคนละทิศละทาง ขณะที่คนโดนชกถูกผลักลงกับพื้นตรงหน้ามาลารินพอดีราวการจับวางของโชคชะตา และก็เป็นตอนนั้นเองที่ดวงตาสีเทาสาดสะท้อนแสงไฟบังเอิญสบมองก่อนฉายประกายประหลาดใจชั่วขณะ

เป็นการประสานเนิ่นนานแม้เกิดเพียงเสี้ยววินาที