ทดลองอ่าน ดวงใจกลางสายลม

บทที่ 1

เจ็บ!

หลิ่วมู่ชิงลูบคลำท้ายทอย รู้สึกเหมือนเจ็บแปลบขึ้นมาชั่วขณะ

บ้าจริง! ไฉนจู่ๆ ก็ฝันเห็นเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อหกปีก่อนขึ้นมาได้นะ เขาส่ายหน้าพลางหัวเราะกับตัวเองแล้วคว้าเสื้อคลุมข้างเตียงขึ้นมาคลุมตัว ก้าวลงจากเตียงไปเปิดหน้าต่าง

ฟ้าเริ่มสว่างเรืองรอง ถึงเวลาที่เขาควรลุกไปฝึกกระบี่แล้ว

ในฐานะบุตรชายเพียงคนเดียวของหัวหน้าสำนักหลิ่วเยวี่ย หลิ่วมู่ชิงตระหนักถึงภาระหน้าที่ของตัวเองเสมอมา ตั้งแต่เขาจำความได้ก็เริ่มร่ำเรียนวิชากับอาจารย์หลายคนทุกวัน ตื่นมาฝึกกระบี่และหมัดมวยช่วงรุ่งสาง กินข้าวเช้าเสร็จก็อ่านตำราเขียนบทความกับอาจารย์ ตอนบ่ายบางวันเรียนขี่ม้ายิงธนู บางวันก็พิจารณาศิลปะทั้งสี่ฉินฉีซูฮว่า* และโบราณวัตถุล้ำค่าต่างๆ ช่วงเย็นก็ทบทวนบทเรียนของตอนเช้า ทั้งวิชาบุ๋นและวิชาบู๊ล้วนทบทวนหลายต่อหลายรอบ หากวันใดบิดาอยู่บ้านก็จะร่วมฝึกกระบี่กับเขาสักพักหนึ่ง หรือไม่ก็เรียกเขาไปถามบทเรียนที่ห้องหนังสือ

เมื่อโตขึ้นอีกหน่อย มารดาก็เริ่มสอนเขาทำบัญชี พาไปเข้าร่วมประชุมของสาขาอาชีพต่างๆ ที่อยู่ภายใต้สังกัดสำนักหลิ่วเยวี่ย หรือไม่เช่นนั้นก็ติดสอยห้อยตามบิดามารดาไปตรวจดูกิจการของสำนักหลิ่วเยวี่ยตามที่ต่างๆ

“นายน้อยตื่นเร็วนักขอรับ”

“วันไหนๆ นายน้อยก็ตื่นเร็วกว่าเจ้าอยู่แล้ว”

บ่าวรับใช้ชายสองคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเดินเข้ามาในห้อง คนหนึ่งยกอ่างล้างหน้า อีกคนหนึ่งประคองชามเล็กๆ มา

หลิ่วมู่ชิงยิ้มฟังพวกเขาต่อปากต่อคำกัน แล้วล้างหน้าบ้วนปากอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยกชามเล็กขึ้นดื่ม ในนั้นคือรังนกที่ต้มจนเปื่อย หัวหน้าสำนักหลิ่วเยวี่ยสั่งเอาไว้ เขาไม่กล้าอิดออดไม่ดื่มได้

หัวหน้าสำนักหลิ่วเยวี่ยคือมารดาของเขาเอง บุคคลสำคัญผู้ดูแลทรัพย์สินมหาศาลทั้งหมดของครอบครัว ในสำนักหลิ่วเยวี่ย ไม่ว่าใครก็ต้องฟังคำสั่งของหัวหน้าสำนักทั้งสิ้น

ทว่าท่านแม่กลับเชื่อฟังท่านพ่อเป็นอย่างดี

เขาดื่มรังนกชามนั้นจนหมด แล้วเปลี่ยนมาใส่เสื้อสีฟ้าแบบสบายภายใต้การดูแลปรนนิบัติของบ่าวรับใช้

“ไปกันเถอะ” หลิ่วมู่ชิงเดินนำบ่าวรับใช้สองคนที่ชื่อว่าอู่เอ๋อร์กับลิ่วเอ๋อร์ออกไปทางเรือนด้านข้าง

หลิ่วมู่ชิงอายุสิบหกปี รูปหน้ายาว ผิวค่อนไปทางขาว จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากสีชมพู เส้นคิ้วเรียวคม พร้อมด้วยรูปร่างสูงโปร่งราวกับหลุดมาจากพิมพ์เดียวกับบิดามารดา น่าจะสูงกว่าเด็กหนุ่มรุ่นเดียวกัน ประกอบกับการไปเยี่ยมเยียนผู้คนมากมายมาตั้งแต่เด็กจนชิน ทำให้อากัปกิริยาการเคลื่อนไหวของเขาดูหนักแน่นและใจเย็นกว่าคนอื่น

“เหตุใดเรือนปีกทิศใต้มีคนเข้าๆ ออกๆ ตั้งแต่เช้าเลยล่ะ” หลิ่วมู่ชิงถามคนที่อยู่ด้านหลัง

อู่เอ๋อร์รีบตอบว่า “ได้ยินว่านายท่านเป็นคนสั่งไว้ บอกว่าจะมีแขกสำคัญมาพำนักหลายวันขอรับ”

หลิ่วมู่ชิงพยักหน้ารับรู้

“แขกที่ไหนรู้หรือไม่” เขาถามไปตามเรื่องโดยไม่ได้หยุดฝีเท้า การฝึกวรยุทธ์ในช่วงเช้าเป็นงานสำคัญของวัน จะล่าช้าไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

ลิ่วเอ๋อร์ตอบทันควัน “เหมือนว่าจะเป็นแขกแซ่เฟิ่งนะขอรับ”

หลิ่วมู่ชิงชะงักทันที หันกลับไปมองพวกเขาแล้วทวนคำว่า “แซ่เฟิ่ง?”

“ขอรับ” ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน

อู่เอ๋อร์พูดต่อว่า “แซ่นี้หาได้ยากยิ่ง พวกข้าฟังครั้งแรกก็จดจำได้ ได้ยินว่านายท่านสกุลเฟิ่งพาบุตรสาวมาด้วยกัน มีอะไรหรือขอรับนายน้อย”

“ไม่มี” เขาส่ายหน้าเบาๆ แล้วหันตัวเดินต่อ

เป็นท่านลุงเฟิ่งแน่ๆ เขาเพิ่งจะฝันถึงเรื่องเก่าเมื่อหกปีก่อนมาหยกๆ ครอบครัวของท่านลุงเฟิ่งก็มาเยี่ยมที่บ้านเสียนี่ นี่เรียกว่าใจสื่อถึงกันหรือว่ามีนิมิตล่วงหน้ากันแน่นะ

พอคิดถึงการพบกับครอบครัวท่านลุงเฟิ่งเมื่อครั้งก่อน เขาก็ถอนใจเฮือกใหญ่