ทดลองอ่าน ดุจรักดั่งห้วงดาราพร่างพราย บทที่ 132

“เจ้าอยากกินลูกหม่อน ข้าจะไปเด็ดนะ จะไปเด็ดให้ เจ้าวางใจได้…” ชุยโย่วพูดย้ำติดๆ กัน

“อาหยวน อาหยวน หากข้าแต่งให้ท่านก็คงจะดี!” ฮั่วจวินหวาพลันตะเบ็งเสียงอันแหลมสูงโศกสลด เบื้องนอกสายฝนกระหน่ำหนัก จู่ๆ อสนีฤดูวสันต์สายหนึ่งก็ดังขึ้นสะท้านจิตวิญญาณ

“จวินหวา!” ชุยโย่วตะลึงค้างชั่วอึดใจ ก่อนโผตรงไปกอดสตรีในดวงใจไว้แนบแน่น

ฮั่วจวินหวายื่นสองแขนอันซูบผอมซีดขาวไปโอบรั้งลำคอของบุรุษตรงหน้า

“หากข้าแต่งให้ท่านก็คงดี ข้าเป็นคนตาบอด เป็นตัวโง่งม ข้าควรจะแต่งให้ท่านตั้งแต่แรก…อาหยวน หากข้าแต่งให้ท่านก็ดีสิ แต่งให้ท่านก็ดีไปแล้ว อาหยวน ข้าผิดต่อท่าน น้ำใจไมตรีที่ท่านมีต่อข้า ข้าได้แต่คืนให้ชาติหน้าแล้ว…” ทั่วดวงหน้านางอาบด้วยน้ำตา ร่ำร้องปานหัวใจจะฉีกขาด คล้ายหมายจะรำพันเอาความขื่นขมเสียใจภายหลังทั้งชีวิตออกมาจนสิ้น

ครั้นร่ำไห้จนเสียงแหบพร่าสิ้นแรง ฮั่วจวินหวาก็คลายวงแขนออกช้าๆ เพียรหยัดกายขึ้น สองตาที่ไร้ประกายแลหาไปทั่ว

ชุยโย่วเข้าใจความนัย รีบร้องเรียกเสียงก้อง “จื่อเซิ่ง มานี่เร็ว มานี่เร็วเข้า!”

หลิงปู้อี๋เดินปราดมาคุกเข่าเบื้องหน้าเตียง ยื่นสองมือที่สั่นเทานิดๆ ออกไปหา

ฮั่วจวินหวาคว้าจับไว้ทันที จดจ้องเขาเขม็ง สิ่งที่สาดฉายจากในดวงตามิใช่ความปวดร้าวเศร้าใจกับความรู้สึกอันลึกซึ้งเฉกเช่นยามที่มองชุยโย่ว หากแต่เป็นอารมณ์อันพลุ่งพล่าน รุนแรง และแผดเผาชนิดหนึ่ง “อาหลี…อาหลีของแม่ แม่คิดถึงเจ้ามาโดยตลอด เจ้า…เจ้าเองก็ห้ามลืมนะ…”

นี่คือถ้อยคำสุดท้ายที่ฮั่วจวินหวาเอ่ย จากนั้นนางก็ทรุดฮวบกลับลงไปบนเตียง ลมหายใจเหือดหาย

ชุยโย่วยังคงไม่อาจเชื่อ เขาตรวจซ้ำแล้วซ้ำอีก สุดท้ายโอบกอดร่างที่เย็นลงทีละนิดของนางผู้เป็นที่รักยิ่งตั้งแต่เล็กเอาไว้ เปล่งเสียงร่ำไห้อย่างหนัก พาให้เหล่าบ่าวรับใช้ทั้งในนอกห้องล้วนร่ำไห้ตาม

สายฝนปานฟ้ารั่วตลอดคืน ดอกซิ่งที่เพิ่งผลิบานถูกกระหน่ำตีจนโรยเกลื่อน รอจนแสงตะวันส่อง ลมภูเขาพัด กลีบดอกเล็กสีขาวหมดจดนั้นแลคล้ายหิมะดอกอ้อปลิวโปรย ห่มคลุมชุดไว้ทุกข์จนทั่วภูเขา

* ล้างหู เปรียบเปรยว่าไม่ไต่ถามเรื่องทางโลก มีที่มาจากเหยา (เหยาตี้) กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ของจีนในยุคก่อนประวัติศาสตร์หมายจะสละตำแหน่งให้ผู้มีความสามารถเช่นสวี่โหยว แต่สวี่โหยวเห็นว่าการเมืองเป็นเรื่องสกปรกจึงเร้นกายไปอาศัยในป่าเขา เหยาเข้าใจว่าอีกฝ่ายถ่อมตนจึงส่งคนไปเชื้อเชิญอีกครั้ง สวี่โหยวฟังแล้วถึงกับไปวักน้ำในแม่น้ำมาล้างหูทันที เพราะรู้สึกว่าได้ยินสิ่งที่สกปรกหู

* ซั่นฉีต้าฟู (ซั่นฉีฉังซื่อ) เป็นชื่อตำแหน่งขุนนาง ในสมัยฉินและฮั่นเป็นผู้รับใช้ใกล้ชิดฮ่องเต้ คอยถวายคำปรึกษาและคำทัดทาน

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 18 พ.ค. 66 เวลา 12.00 น.