ทดลองอ่าน ตัวเอกหญิงอย่างข้าขอทวงชะตากลับคืน บทที่ 1

เนื่องจากสกุลอวี๋ถูกหลางหยาอ๋องมู่หรงเหยียนสั่งฆ่าล้างตระกูล ไม่มีผู้ใดรอดสักคน ยกเว้นเพียงอวี๋เหวินจวิ้นบิดาของอวี๋ชิงจยา

หลังจากที่หลางหยาอ๋องรวมราชวงศ์เหนือใต้เป็นปึกแผ่น ฮ่องเต้น้อยที่ครองราชย์ได้ไม่นานก็ ‘เสนอตัว’ สละบัลลังก์ให้เสด็จอามู่หรงเหยียนดังคาด ใต้หล้ารวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน แผ่นดินสงบสุข สิ่งที่เหล่าวีรบุรุษนับไม่ถ้วนทุ่มเททั้งกายใจกว่าสามร้อยปีก็ยังทำไม่สำเร็จ กลับทำสำเร็จได้โดยคนหนุ่มอย่างเขาที่อายุไม่ถึงยี่สิบปี ทว่าหลังจากที่มู่หรงเหยียนขึ้นครองราชย์ เขาไม่ได้เป็นฮ่องเต้ผู้ปราดเปรื่องอย่างที่ทุกคนคาดหวัง กลับบ้าอำนาจและกระหายสงคราม ฆ่าคนเป็นผักปลา ปกครองใต้หล้าด้วยความหวาดกลัวของผู้คน

เขาไม่ใช่ฮ่องเต้ผู้โง่เขลา แต่เป็นทรราชจอมเผด็จการที่น่ากลัวยิ่งกว่า

อวี๋ชิงจยามองไปยังแสงสุกสกาวเบื้องนอกหน้าต่าง จ้องมองไปยังดวงจันทร์ที่สว่างไสวบนฟากฟ้าอย่างไร้กังวล ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา

นางเริ่มฝันเช่นนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน ในตอนแรกนางคิดว่ามันเป็นเพียงความคิดเพ้อฝัน แต่เมื่อฝันไปเรื่อยๆ รายละเอียดในความฝันก็ยิ่งสมจริงมากขึ้น อวี๋ชิงจยาจึงรู้สึกถึงความผิดปกติ นี่ดูเหมือนเป็นฝันบอกเหตุ และฝันบอกเหตุนี้คือเรื่องที่จะเกิดขึ้นกับนาง

อวี๋ชิงจยาแบมือ แสงจันทร์ส่องผ่านระหว่างนิ้วของนาง นางลองกำมือแน่นคล้ายอยากคว้าจับแสงจันทร์ไว้แต่ก็ไร้ผล นางกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา “ที่แท้แล้วนางเอกมีบาปติดตัวมาแต่กำเนิดอย่างนั้นหรือ ข้าไม่คิดว่าตนเองเป็นนางเอกสักนิด และไม่คิดว่าโชคชะตาจะถูกกำหนดด้วยหนังสือเพียงเล่มหนึ่ง ชาติที่แล้วเจ้ามีชีวิตเลวร้าย นั่นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้าเลย ซึ่งข้าเองก็ไม่ได้อยากจะเป็นหินให้เจ้าเหยียบขึ้นไปบนเส้นทางไต่เต้าของเจ้าด้วย”

เมื่อคืนอวี๋ชิงจยาตากลมเป็นเวลานาน ตื่นขึ้นมาวันรุ่งขึ้นก็รู้สึกวิงเวียนอย่างที่คิดไว้ เมื่อนางคิดทบทวนอย่างละเอียดอีกครั้ง ทุกสิ่งที่อยู่ในความฝันเริ่มเลือนรางราวกับมีม่านหมอกบดบัง เหตุการณ์หลายอย่างและผู้คนจำนวนมากเริ่มมองเห็นไม่ชัดเจนแล้ว

เป็นดังคาด การล่วงรู้อนาคตถือเป็นสิ่งต้องห้ามของสวรรค์ ตอนนี้มันกำลังซ่อมแซมรูรั่ว เกรงว่ามีเพียงญาติผู้พี่ที่ถูกระบบสิงร่างเท่านั้นที่สามารถหลีกหนีความสมดุลของกฎสวรรค์ไปได้ และกลายเป็นผู้ไร้เทียมทานโดยอาศัยการรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าและมีดรรชนีทองคำ

อวี๋ชิงจยากลัวว่าในอีกไม่กี่วันนางจะลืมเรื่องเหล่านี้ไปโดยสิ้นเชิง ถึงเวลานั้นนางจะไม่ถูกระบบกับญาติผู้พี่หญิงออกอุบายฆ่าโดยไม่รู้ตัวหรอกหรือ ร่างกายมนุษย์จะเอาชนะปัญญาประดิษฐ์ที่มาจากอนาคต และยังเป็นศาสตร์ขั้นสูงข้ามมิติที่ล้ำสมัยที่สุดเช่นนั้นได้อย่างไร

นางเอาแต่พูดชื่อสำคัญเหล่านั้นในใจซ้ำๆ ต่อมาการลบความทรงจำของสวรรค์ก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ อวี๋ชิงจยาตัดสินใจทิ้งชื่อของพระเอก ขอทาน รวมถึงแม่ทัพใหญ่และอัครมหาเสนาบดีไป แล้วท่องเพียงคำไม่กี่คำนี้ในใจไม่หยุด

อวี๋ชิงหย่า ระบบ

ระบบ อวี๋ชิงหย่า

อวี๋ชิงหย่า…ญาติผู้พี่หญิงของข้า บุตรีของบ้านใหญ่

‘ระบบ’ มาจากศาสตร์ขั้นสูงและไม่ใช่สิ่งที่มาจากโลกใบนี้