ทดลองอ่าน ตัวเอกหญิงอย่างข้าขอทวงชะตากลับคืน บทที่ 63

อวี๋ชิงหย่ากลอกตาและตัดสินใจทันที นางกล่าวกับระบบ ‘ครั้งนี้เป็นโอกาสดีที่สวรรค์ประทานลงมา ต้องสำเร็จเท่านั้น ห้ามล้มเหลว กุญแจสำคัญของเรื่องนี้อยู่ที่ตัวจิ่งหวนผู้นี้ ระบบ เจ้ามีวิธีที่ทำให้แน่ใจว่านางจะเชื่อฟังข้าบ้างหรือไม่’

‘โฮสต์วางแผนจะทำอย่างไร’

‘ข้าจะใช้งานนาง ทำให้อวี๋ชิงจยาก่อเรื่องอื้อฉาวจนชื่อเสียงป่นปี้ ครั้งนี้สำคัญมาก อาศัยเพียงนำชาติกำเนิดของจิ่งหวนมาข่มขู่ เกรงว่าจะยังวางใจไม่ได้’

‘ร้านค้าระบบสามารถให้ความช่วยเหลือแก่โฮสต์ได้ พวกเราสามารถแลกเปลี่ยนอุปกรณ์สมมติให้ท่านได้ อย่างเช่นเสน่ห์ของต๋าจี่’

‘มันคืออะไร’

‘เครื่องมือพิเศษที่สร้างขึ้นจากภัยพิบัติของนารีอันเลื่องชื่อในประวัติศาสตร์ สามารถเพิ่มเสน่ห์และพลังในการปลุกปั่นของโฮสต์ได้ ทำให้คนที่ท่านต้องการควบคุมเชื่อฟังคำสั่งของท่านแต่โดยดี’

อวี๋ชิงหย่าดีใจอย่างยิ่ง นางรีบถาม ‘เช่นนั้นก็หมายความว่าหลังจากใช้วิชาเสน่ห์ต๋าจี่แล้ว ไม่ว่าข้าใช้เสน่ห์กับใครก็ล้วนสำเร็จหรือ’

‘ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ หากบุคคลที่เป็นเป้าหมายมีความตระหนักรู้ในตนเองมาก ความระมัดระวังตัวก็จะยิ่งสูง โอกาสในการต้องเสน่ห์จะยิ่งน้อยลง อีกทั้งยังขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมโดยรอบ ที่มีทั้งฝูงชนและเหตุอื่นๆ ขอแนะนำให้โฮสต์ใช้เสน่ห์นี้เป็นเพียงตัวช่วยเท่านั้น ไม่ควรใช้เพื่อการหาเลี้ยงชีพ’

อวี๋ชิงหย่าผิดหวังเล็กน้อย นางคิดว่าจะสามารถใช้วิชาเสน่ห์เพื่อสะกดจิตหลางหยาอ๋อง สะกดจิตฮ่องเต้ได้โดยตรง แล้วไต่เต้าขึ้นสูงไปตลอดทางได้เสียอีก หากนางสามารถล่อลวงเชื้อพระวงศ์ได้ ทำให้บุรุษที่ดีเลิศที่สุดในใต้หล้ามาพิชิตใต้หล้าเพื่อนาง เช่นนั้นนางในตอนนี้จะมัวมาเปลืองแรงกายและแรงใจไปทำอันใด ช่างน่าเสียดาย วิธีการนี้ทำได้เพียงเป็นตัวช่วยเท่านั้น ไม่สามารถใช้เป็นไพ่ตายได้

ดูเหมือนสุดท้ายระบบก็เป็นแค่สิ่งไม่มีชีวิต มันสามารถจัดหาเครื่องมือต่างๆ ได้ แต่สิทธิ์ในการตัดสินใจยังคงอยู่ในกำมือคน อวี๋ชิงหย่าใจเต้นเล็กน้อย ทันใดนั้นนางก็เหมือนจะคว้าโอกาสบางอย่างที่ใช้ควบคุมระบบได้แล้ว

ลมในศาลาส่งเสียงดังซู่ซ่า มองออกไปเห็นเพียงฝักบัวแห้งเหี่ยวในสระน้ำ ยามลมหนาวพัด ต้นไม้ก็ส่งเสียงกรอบแกรบ

เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอมเทามองเห็นร่างหนึ่งที่สวมชุดสีขาว สวมหมวกม่านแพรคลุมยาวถึงเข่ากำลังเดินเข้ามาใกล้อย่างเชื่องช้า อวี๋ชิงหย่าให้คนวางเตาอุ่นเต็มศาลากลางน้ำ สายลมหนาวพัดอยู่ภายนอก แต่ภายในม่านกลับมีกลิ่นหอมอบอุ่นปะทะหน้า วันนี้ตอนที่นางมา เดิมทีมีความรู้สึกเหนือกว่าและควบคุมทุกอย่างได้ แต่เมื่อนางมองดูเงาร่างที่เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ม่านตาก็อดขยายออกไม่ได้ นางจ้องมองการเคลื่อนไหวของผู้มาเยือนอย่างหวาดกลัว นอกจากมองการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายแล้ว นางก็ไม่ได้คิดถึงสิ่งใดเลย จนกระทั่งอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ อวี๋ชิงหย่าพลันตกใจ และรู้สึกตัวว่าตนเหม่อลอยไป

อวี๋ชิงหย่าระมัดระวังตัวขึ้นมา ยังไม่ทันให้นางได้หายตกใจ มู่หรงเหยียนก็หยุดอยู่นอกม่านแล้ว เขาไม่เข้ามา อาภรณ์สีขาวสะบัดพลิ้วไปตามสายลมหนาว เสียงของเขากลืนไปกับสายลม คาดไม่ถึงว่าแลดูเยือกเย็นกว่าอากาศในเวลานี้หลายส่วน “มีอะไรก็รีบพูดมา ข้ามีธุระอื่นที่สำคัญ”