ทดลองอ่าน ตัวเอกหญิงอย่างข้าขอทวงชะตากลับคืน บทที่ 95

ไป๋จื่อหอบเครื่องนอนออกมาจากเรือน พอได้ยินคำพูดนี้ก็เข้ามาคุยด้วย “ใช่เจ้าค่ะ แม้เจ้าบ้านจะบอกว่าตั้งแต่สร้างที่นี่ก็ไม่เคยมาใช้เลย แต่บ่าวเห็นเครื่องเรือนภายในเรือนนั้นสะอาดสะอ้านมาก ไม่เหมือนถูกทิ้งว่างมานานเลยเจ้าค่ะ รอบเรือนหลังนี้มีต้นไม้เยอะ ทีแรกบ่าวกังวลว่าเครื่องนอนจะชื้นจึงเข้าไปจับดู พบว่าเนื้อผ้าของผ้าห่มยังใหม่เอี่ยม สำลีข้างในก็ฟูและนุ่ม บ่าวนำออกมาตากสักหน่อย กลางคืนคุณหนูก็ใช้ได้แล้วเจ้าค่ะ”

ไป๋จื่อเริ่มดูแลเรือนใหม่ด้วยท่าทางกระตือรือร้น ส่วนสาวใช้คนอื่นๆ ก็งานยุ่งเช่นกัน พากันยกเตากำยาน หยกแกะสลัก และอื่นๆ ออกมาจัดวางทีละชิ้น ไป๋จื่อทำงานด้วยอารมณ์ฮึกเหิมตลอดช่วงบ่าย เมื่อหันกลับมาก็เห็นอวี๋ชิงจยานั่งตัวตรงอยู่ริมหน้าต่าง กำลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย การเคลื่อนไหวที่มือของไป๋จื่อช้าลง นางวางของลงแล้วเดินย่องเข้าไปใกล้ “คุณหนูเป็นอะไรหรือเจ้าคะ ท่านไม่ชอบที่นี่หรือ”

อวี๋ชิงจยาได้สติคืนมาก็ส่ายหน้าพลางหัวเราะเบาๆ “เปล่า ที่นี่สงบเงียบและสวยงามมาก ข้าย่อมพอใจมาก”

ไป๋จื่อคุกเข่าอยู่ข้างๆ อวี๋ชิงจยา แล้วมองนางด้วยสายตาห่วงใย “เช่นนั้นคุณหนูเป็นอะไรหรือ บ่าวเห็นคุณหนูเหมือนมีเรื่องในใจนะเจ้าคะ”

ไป๋จื่ออยู่กับอวี๋ชิงจยามาหลายปี นางเข้าใจกิริยาท่าทางอันละเอียดอ่อนของอวี๋ชิงจยา อาจจะมากกว่าที่อวี๋เหวินจวิ้นเข้าใจเสียด้วยซ้ำ อวี๋ชิงจยารู้ว่าตนเองไม่อาจปิดบังไป๋จื่อได้จึงก้มหน้ากล่าว “ไม่มีอะไร แค่ข้ารู้สึกแปลกนิดหน่อย”

ไป๋จื่อคาดไม่ถึง เอ่ยปากถามขึ้น “แปลกตรงที่ใดหรือเจ้าคะ”

“ข้าเองก็บอกไม่ถูก” สายตาของอวี๋ชิงจยามองไปยังแสงสีเขียวเข้มๆ อ่อนๆ ที่ส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่างพลางทำสีหน้าครุ่นคิด “ข้ามักรู้สึกเหมือนตนเองละเลยสิ่งสำคัญไปอย่างหนึ่ง ที่จริงก็รู้สึกเช่นนี้มานานแล้ว แต่ชัดเจนที่สุดตอนมาอยู่ที่แห่งนี้”

ไป๋จื่อไม่เข้าใจคำพูดของอวี๋ชิงจยา นางนั่งเป็นเพื่อนอีกฝ่ายครู่หนึ่ง มืออันอบอุ่นกำนิ้วมือของอวี๋ชิงจยาหลวมๆ “คุณหนู หากท่านมีเรื่องกลุ้มใจอะไร ท่านเล่าให้บ่าวฟังได้นะเจ้าคะ แม้ว่าบ่าวจะไม่เคยเรียนหนังสือและไม่รู้ตัวอักษร แต่อย่างน้อยก็ช่วยออกความคิดให้ท่านได้ ท่านอย่าได้เก็บทุกอย่างไว้ในใจตนเองเลยนะเจ้าคะ”

อวี๋ชิงจยายิ้มให้ไป๋จื่อแล้วกล่าว “ข้ารู้ คงเพราะวันนี้เกิดเรื่องขึ้นมากเกินไป ข้าถึงรู้สึกปลงตกไปชั่วขณะ ตอนท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่ต้องใช้ชีวิตอย่างหดหู่ใจอยู่ที่จวนสกุลอวี๋ ยามนี้ในที่สุดพวกเราก็ย้ายออกมาแล้ว แต่กลับไม่ได้พบนางอีกต่อไป”

ไป๋จื่อฟังแล้วก็ถอนหายใจ “ฮูหยินรูปโฉมงดงาม ดวงชะตาอาภัพ ถ้าดวงวิญญาณของฮูหยินอยู่บนสวรรค์ จะต้องไม่อยากให้คุณหนูกลัดกลุ้มทุกข์ใจแน่นอนเจ้าค่ะ”

อวี๋ชิงจยามีชีวิตชีวาขึ้นมา ยิ้มพลางกล่าวเห็นด้วย ตอบรับไป๋จื่อไปอย่างส่งๆ

ในวันนั้นอวี๋ชิงจยาไม่พบมู่หรงเหยียน สิ่งที่แปลกคือหลังจากนั้นหลายวันนางพบหน้ามู่หรงเหยียนน้อยมาก

ฝนเพิ่งตกในช่วงเช้าตรู่ มีเสียงนกร้องและในสายลมมีไอน้ำปะปนเล็กน้อย อวี๋ชิงจยานั่งหวีผมประทินโฉมอยู่หน้าคันฉ่อง ไป๋จื่อนั่งคุกเข่าข้างหลังอวี๋ชิงจยา ค่อยๆ หวีผมให้คุณหนูของตนอย่างพิถีพิถัน ซี่หวีไม้จมลงไปในเส้นผมและเลื่อนผ่านเส้นผมที่ราวกับม่านน้ำตกสีดำไปจนสุดปลาย

ไป๋จื่อหวีผมให้อวี๋ชิงจยาอย่างนุ่มนวล อิ๋นจูนั่งคุกเข่าแล้วบิดผ้าเช็ดหน้าอยู่อีกฝั่งหนึ่งพลางพูดสัพเพเหระ “คุณหนู ได้ยินคนเฝ้าประตูบอกว่าไม่กี่วันก่อนอวี๋เหล่าจวินส่งคนมาอีกแล้วเจ้าค่ะ ผู้ที่มาครั้งนี้เป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งในสกุลอวี๋ คุยกับนายท่านอยู่พักใหญ่ เห็นว่ามาเกลี้ยกล่อมให้นายท่านกลับไปเจ้าค่ะ”

ต่อให้อวี๋เหวินจวิ้นจงใจปิดบัง อวี๋ชิงจยาก็รู้ถึงผลที่ตามมามากมายหลังจากแยกจากตระกูลอยู่ดี อีกทั้งอวี๋เหวินจวิ้นยังนำรถม้าออกจากสกุลอวี๋ต่อหน้าสายตาผู้คน การตัดขาดนั้นเด็ดเดี่ยวมาก ไม่ถึงวันเรื่องของสกุลอวี๋ก็แพร่สะพัดไปทั่ว