ทดลองอ่าน ตื่นเสียทีจะไม่มีทายาทแล้ว! บทที่ 1

หลังตัดผ่านช่องเขาแคบช่องหนึ่ง จนกระทั่งอ้อมมาถึงด้านข้างของหน้าผา เซวียนชิงก็เห็นเถาวัลย์เส้นหนึ่งห้อยคาอยู่ตรงนั้น สาวน้อยผูกเขาเข้ากับเถาวัลย์ ส่วนนางก็ใช้ทั้งมือและเท้าปีนป่ายตามเถาวัลย์เส้นนั้นขึ้นไปข้างบนก่อน จากนั้นจึงค่อยดึงเขาตามขึ้นไป ที่แท้ข้างบนนี้ก็ยังมีถ้ำอยู่อีกแห่งหนึ่ง

ขณะถูกดึงตัวขึ้นมา ร่างของเซวียนชิงก็กระแทกครูดกับหินไปหลายหน ร่างกายที่เพิ่งจะดีขึ้นเล็กน้อยจึงเริ่มเจ็บปวดขึ้นมาอีก เขานอนอยู่ที่หน้าปากถ้ำโดยไม่อาจเคลื่อนไหว ครั้นกลอกลูกตาไปมองสาวน้อยนางนั้น ก็เห็นนางนอนหมดเรี่ยวสิ้นแรงอยู่บนพื้น กำลังหอบหายใจไม่หยุด ที่แท้นางก็รู้จักเหนื่อยเป็นเช่นกัน

กระทั่งเสียงสัตว์คำรามที่เบื้องล่างดังประชิดเข้ามาทุกที สาวน้อยถึงค่อยลุกขึ้นไปที่หน้าปากถ้ำ เก็บเถาวัลย์เส้นนั้นกลับมาอย่างคล่องแคล่วแล้วถือโอกาสมองสำรวจไปเบื้องล่างปราดหนึ่ง

เซวียนชิงเอียงศีรษะมองไปเบื้องล่างบ้าง บริเวณเมื่อครู่ที่พวกเขาอยู่นั้นยังเหลือคราบโลหิตกองโตซึ่งแห้งกรังเป็นสีน้ำตาลไปนานแล้ว สัตว์อสูรขนาดมหึมาหลายตัวกำลังกลุ้มรุมเลียพื้นบริเวณนั้นอยู่ ลักษณะของแต่ละตัวล้วนพิสดารยิ่ง

เซวียนชิงหลับตาลงด้วยฤทธิ์ของตะปูตรึงวิญญาณกำเริบขึ้นอีกครา เขาประคองร่างต่อไปไม่ไหวแล้ว

“เฮ้อ เป็นมนุษย์นี่ช่างน่าหงุดหงิดยิ่งนัก ในยามเช้าไม่อาจคาดเดาถึงความเป็นไปในยามค่ำจริงๆ” สาวน้อยบ่นเสียงค่อยหนึ่งประโยค ก่อนจะหันมาเห็นเซวียนชิงที่มีสีหน้าเขียวคล้ำ นางจึงรีบขยับเข้ามาใกล้ ประคองใบหน้าของเขามาสังเกตอย่างละเอียด ก่อนจะออกแรงจิกเล็บไปที่ปลายนิ้วหนึ่งหน ครั้นจุดที่ก่อนหน้านี้ถูกกัดเป็นแผลค่อยๆ มีเลือดซึมออกมาอีก นางก็ยกมือข้างนั้นขึ้นวาดขีดหลายขีดไปบนหน้าผากเซวียนชิงอย่างว่องไว

รอยเลือดหลายขีดนั้นสลับซับซ้อน ประกอบขึ้นกลายเป็นรูปอันแปลกประหลาด ก่อนจะเร้นหายไปในหน้าผากอย่างรวดเร็ว

เซวียนชิงลืมตาขึ้นมองนางพร้อมหัวคิ้วที่กระตุก

สาวน้อยดูดปลายนิ้วหนึ่งหนแล้วยิ้มเล็กน้อย “เจ้าหนู อาการบาดเจ็บของเจ้าช่างแปลกประหลาดจริงๆ ข้าจึงต้องใช้วิชาหุ่นเวทเพื่อช่วยเหลือเจ้า ข้าชื่อว่าเฟิงจง เจ้าจำไว้ให้ดีล่ะ นับแต่นี้ไปข้าจะช่วยต่อชีวิตให้เจ้า ถือเสียว่าเป็นการแลกเปลี่ยน ส่วนเจ้าก็มาเป็นหุ่นเวทของข้าแล้วกัน”

หืม? เซวียนชิงนึกว่าตนเองฟังผิดไป สาวน้อยที่เป็นมนุษย์เดินดินคนหนึ่งถึงกับประกาศว่าจะให้เทพสวรรค์เช่นข้ามาเป็นหุ่นเวทเชียวหรือ นี่เจ้านึกว่ามนุษย์สามารถบงการเทพได้จริงหรือไร

“ไม่ส่งเสียงก็ถือว่าเจ้าเห็นด้วยแล้วนะ”

เลิกก่อกวนได้แล้ว ตอนนี้ข้ายังพูดไม่ได้ต่างหาก

“อืม เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้!”

“…”

มนุษย์ล้วนยำเกรงเทพเซียนเสมอมา แต่เห็นได้ชัดว่าเฟิงจงผู้นี้ไม่จัดอยู่ในกลุ่มนี้แต่อย่างใด

ประเสริฐนัก! มนุษย์เอ๋ย เจ้าดึงดูดความสนใจของเทพเช่นข้าสำเร็จแล้ว!