ทดลองอ่าน ตื่นเสียทีจะไม่มีทายาทแล้ว! บทที่ 10

รูปโฉมของอวี้ถูเปลี่ยนไปแล้ว เรือนผมสีดำกลายเป็นขาวโพลน สีหน้าซีดขาวราวกระดาษ ในดวงตาวูบวาบด้วยแสงสีฟ้าดุจเพลิงภูต ครั้นเข้ามาใกล้นางอีกนิดเขาก็ต้องมุ่นคิ้วพลางถอยออกไปไกล เพียงแตะสัมผัสนางเล็กน้อยก็ถูกปราณชีวิตแผดเผาจนบาดเจ็บแล้ว

พลังความสามารถของเทพนั้นติดตัวมาแต่กำเนิด หน้าที่รับผิดชอบก็ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว เฟิงจงรู้แต่แรกแล้วว่าเขากับนางจะต้องยืนอยู่ตรงข้ามกัน นางจึงไม่แปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนี้แต่อย่างใด ทว่าท่าทีของอวี้ถูกลับไม่เป็นมิตรเช่นกาลก่อน วาจาก็ทั้งเยียบเย็นทั้งยากจะหยั่งถึง

เฟิงจงรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไป เขาเองก็รู้สึกว่าเฟิงจงเปลี่ยนไปเช่นกัน

เฟิงจงจำไม่ได้แล้วว่าต่อจากนั้นเกิดการต่อสู้ขึ้นมาได้อย่างไร เขากับนางต่อสู้กันบนทุ่งร้างอยู่สิบกว่าวันเต็มๆ อวี้ถูปราชัยย่อยยับ จำต้องถอยร่นกลับพิภพวิญญาณไป พลังของนางเองก็บอบช้ำอย่างหนัก

นางจึงไม่ได้เดินทางไปพิภพสวรรค์ ทว่าให้เสี่ยวเฮยแบกนางไปยังภูเขาลึกที่อยู่ตอนกลางของพิภพมนุษย์ นางตัดสินใจแล้วที่จะนิทราพักฟื้นอยู่ในพิภพมนุษย์นี้

เสี่ยวเฮยเอ่ยกับนางระหว่างทาง ‘เสี่ยวจง หมิงเสินต้องมีจิตปฏิพัทธ์ต่อเจ้าอยู่เป็นแน่’

เฟิงจงถาม ‘อะไรคือ ‘มีจิตปฏิพัทธ์’ ’

‘ก็คงหมายถึงการมีความคิดอยากอยู่ด้วยกันเฉกเช่นมนุษย์ชายหญิง’

‘มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่ผู้สร้างชีวิตจะมีจิตปฏิพัทธ์ต่อผู้ควบคุมความตาย ข้าเองก็ไม่มีวันจะมีจิตปฏิพัทธ์ต่อผู้ใดได้ มหาเทพหนี่ว์วาบอกว่าผู้ที่ข้าพึงจะรักได้ก็คือสรรพสิ่งในใต้หล้า’

‘อืม!’ เสี่ยวเฮยผงกศีรษะแรงๆ ไม่ว่านางจะพูดอะไรก็ล้วนแต่ทำให้เขาเชื่อถือเลื่อมใสเช่นเดียวกับมหาเทพหนี่ว์วา

ในที่สุดทั้งสองก็เข้ามาในภูเขาลึก เฟิงจงกำชับเขาก่อนที่จะนิทรา ‘วันหน้าเจ้าเองก็นิทราเถอะ รอให้ข้าตื่นมาแล้ว เจ้าจะได้ติดตามข้าปกปักรักษาใต้หล้าต่อไป’

‘อืมๆ!’ เสี่ยวเฮยมองส่งนางหลับตาแล้วจมลงสู่ใต้ภูเขาด้วยตาของเขาเอง

นั่นเป็นความทรงจำสุดท้ายที่เฟิงจงมีเกี่ยวกับเสี่ยวเฮย ที่ผ่านมานางจึงเข้าใจว่าเสี่ยวเฮยจะนิทราเช่นเดียวกัน ไม่เคยนึกมาก่อนว่าเขาจะตายจากไปแล้ว

ดวงตะวันขึ้นสูงมากแล้ว คนตระกูลถูซานไม่ได้ติดตามมา ที่นี่มีพวกเฟิงจงเพียงสามคน เหมาะจะใช้หนอนอาคมนำฝันพอดี

ชิงเสวียนเตรียมการพร้อมแล้วก็กดตัวเฟิงจงให้นั่งลง จากนั้นเอ่ยกับซีกวงว่า “ฐานรากดวงจิตของนางเพิ่งจะมั่นคง ยังต้องขอให้ตงจวินอยู่ด้านข้างเป็นผู้พิทักษ์อาคมด้วย”

ซีกวงเลิกชายเสื้อแล้วนั่งลงด้านข้างเฟิงจง “ได้”