ทดลองอ่าน ตื่นเสียทีจะไม่มีทายาทแล้ว! บทที่ 10

เฟิงจงไม่มีวี่แววจะรู้สึกตัวแม้แต่น้อย

เสี่ยวเฮยทอดถอนใจ ได้แต่ปรากฏตัวครั้งแล้วครั้งเล่า และจากไปซ้ำแล้วซ้ำอีก ร่างกายมีแต่ยิ่งผ่ายผอม พลังใจเริ่มจะห่อเหี่ยวขึ้นทุกที

‘เสี่ยวจง พิภพมนุษย์ไม่เหลือผู้คนแล้ว เผ่ายักษ์ก็เหลือข้าอยู่เพียงคนเดียว ไฉนเจ้ายังไม่ตื่นอีกเล่า’

‘เสี่ยวจง ได้ยินว่าตระกูลถูซานเร้นกายไปแล้ว เหล่าสัตว์วิเศษก็อำลาพิภพมนุษย์ไปกันหมด เหตุใดข้าถึงยังปลุกเจ้าไม่ตื่นเสียที’

‘เสี่ยวจง เทพเซียนทั้งหลายในพิภพสวรรค์ก็อับจนหนทางกันแล้วนะ พวกเขาจะทอดทิ้งพิภพมนุษย์ไปแล้ว เจ้าเองก็จะทอดทิ้งด้วยหรือ’

‘เสี่ยวจง เจ้ารีบตื่นเร็วเข้าสิ’

ในที่สุดก็มีอยู่วันหนึ่ง เมื่อเสี่ยวเฮยมาถึงก็ล้มคะมำลงกับพื้น ‘เสี่ยวจง ข้าเองก็กำลังจะตายแล้ว เผ่ายักษ์ต้องสูญสิ้นลง เผ่ามนุษย์ก็เช่นเดียวกัน นี่เจ้าจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแล้วใช่หรือไม่’

เขาไม่ได้พูดจาและไม่ได้ขยับตัวอีก เพียงฟุบอยู่เคียงข้างเฟิงจงเช่นนั้นแล้วสิ้นลมไป ร่างกายของเขาหลอมรวมเข้าสู่พื้นพิภพอันกว้างใหญ่ เมื่อพื้นพิภพแตกระแหงป่นเป็นฝุ่นดิน ใบไม้เหี่ยวเฉาที่ปกคลุมอยู่โดยรอบก็กลบกลืนร่างของเฟิงจงไว้

ดวงดาราเคลื่อนคล้อยพากาลเวลาให้หมุนเวียนเปลี่ยนผัน กระทั่งผืนสมุทรและท้องทุ่งก็ล้วนเปลี่ยนแปลงไปจนสิ้น

ในที่สุดท่ามกลางกองใบเหี่ยวเฉากองนั้นก็มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมา เฟิงจงเห็นตนเองลุกขึ้นนั่งช้าๆ ด้วยรูปโฉมที่ย้อนวัยกลับไปเป็นสาวน้อย อาภรณ์สวรรค์บนร่างก็สูญสิ้นปราณวิเศษไปแล้ว ดูหลวมโพรกราวกับเป็นเพียงแค่เศษผ้า

นี่เป็นภาพจากความทรงจำของตัวนางที่ผสานเข้าไปในอำพันชิ้นนั้น

เฟิงจงมองดูตนเองในเวลานั้นยืนขึ้นอย่างงุนงง เหลียวมองดูรอบทิศอย่างงงงวย โดยที่ไม่รู้เลยสักนิดว่าคู่หูผู้ภักดีที่สุดนั้นได้สลายเป็นธุลีดินอยู่แทบเท้าของนางแล้ว

เพียงก้าวแรกที่ย่างเท้าเดินออกมา นางก็ได้เหยียบผ่านไปบนธุลีดินกองนั้น ดุจเดียวกับเมื่อแรกที่นางเหยียบยืนอยู่บนบ่าของเขาเพื่อทอดตามองดูพิภพมนุษย์

นางตื่นแล้ว…

แต่ก็สายไปเสียแล้ว…

(ติดตามต่อได้ในฉบับรูปเล่ม)