ทดลองอ่าน ตื่นเสียทีจะไม่มีทายาทแล้ว! บทที่ 7

เฟิงจงเองก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติแล้วเช่นกัน ละแวกทางเข้ามีกลิ่นอายของเทพเซียนแผ่ซ่านอบอวลผืนฟ้า ทั้งยังใกล้จะเข้าสู่แดนฮุ่นตุ้นทุกขณะแล้ว

“ขอเตือนให้เจ้ารามือเสียดีกว่า เหล่าเทพเซียนในพิภพสวรรค์กำลังมาถึงที่นี่กันแล้ว” ถูซานสือฟางถึงกับอยู่ด้านหลังฟางจวินเยี่ย เขายืนอยู่บนก้อนเมฆโดยอุ้มฉยงฉีไว้ในอ้อมอก “หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ มีหรือที่อวี้ถูจะยอมจากไปโดยง่ายเพียงนั้น”

ฟางจวินเยี่ยชักกระบี่ออกมาพาดบนไหล่เฟิงจง “ข้าไม่เหมือนกับอวี้ถู เวลาของข้ามีไม่มากแล้ว ข้าไม่อาจรามือได้”

เฟิงจงปรายตามองไปที่ม้วนภาพบนแผ่นหลังของฟางจวินเยี่ย “เจ้าพูดถึงการเกิดใหม่ของคนในภาพกระมัง”

“ไม่ผิด”

“เป็นคนรักของเจ้าหรือ”

ฟางจวินเยี่ยเอ่ยเสียงเย็น “ไม่ใช่…เป็นศัตรูของข้าต่างหาก”

เฟิงจงตะลึงงัน “เจ้าว่าอะไรนะ”

“เจ้าไม่มีทางเข้าใจหรอก ข้ารอคอยมาพันปีแล้วกว่าจะพบเจอมนุษย์เช่นเจ้าสักคน หากศัตรูผู้นี้ยังไม่ได้เกิดใหม่ ข้าก็ต้องแตกดับด้วยฤทธิ์ของคำสาป หากจะโทษก็ต้องโทษตัวเจ้าเอง ทั้งที่เป็นจ่งเสินแท้ๆ เหตุใดไม่ปรากฏตัวมากอบกู้พิภพมนุษย์ให้เร็วกว่านี้เล่า”

เพียงฟางจวินเยี่ยพลิกข้อมือ คมกระบี่ก็ปาดลงไปแล้ว โลหิตสดๆ สาดกระเซ็นออกจากข้างลำคอของเฟิงจง สองตาของนางเบิกกว้าง ร่างอ่อนระทวยทรุดลงไปช้าๆ กระทั่งสิ้นลมหายใจไปแล้ว

ฟางจวินเยี่ยประชิดมาตรวจสอบ ดวงวิญญาณของนางน่าจะเข้าสู่ตำหนักยมโลกไปแล้ว อวี้ถูคงรับนางไว้แล้วกระมัง ในที่สุดก็สามารถหลุดพ้นจากคำสาปที่รังควานข้ามาพันปีได้เสียที

ทว่านี่เป็นเพียงภาพเหตุการณ์ที่อยู่ในสายตาของฟางจวินเยี่ยคนเดียวเท่านั้น

คทาหม่อนมังกรในมือของเฟิงจงต้านคมกระบี่ของฟางจวินเยี่ยเอาไว้ได้ จู่ๆ พลังบนตัวกระบี่ก็ขาดหายไปเฉยๆ รอจนนางเอียงคอไปมองจึงพบว่าสองตาของเขาดูเลื่อนลอย ประหนึ่งดำดิ่งสู่ห้วงฝันไปแล้ว

ยามนี้ก็มีมือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของนาง เป็นถูซานสือฟางที่อุ้มฉยงฉีโผล่หน้ามาจากด้านข้างนั่นเอง

“ที่แท้ก็เป็นอาคมมายาของเจ้า”

ถูซานสือฟางตั้งนิ้วชี้ขึ้นนาบกับริมฝีปาก ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ฟางจวินเยี่ย “เขาอาจจะตื่นในไม่ช้านี้ รีบไปกันเถอะ” เขาพูดพลางพยุงเฟิงจงแล้วพากระโดดขึ้นไปบนก้อนเมฆของตน

ยังดีที่ระหว่างหุ่นเวทกับผู้เป็นนายสื่อจิตถึงกันได้ เป็นเพราะฉยงฉีแท้ๆ เขาถึงรุดตามมาได้รวดเร็วเช่นนี้ ก่อนจากไปเขายังหันไปมองดูทางเข้าระหว่างพิภพสวรรค์อีกหน นึกฉงนใจว่าเหตุใดกลิ่นอายของเทพเซียนที่ด้านนอกถึงไม่ได้มุ่งมาทางพวกเขาแล้ว