ทดลองอ่าน ตื่นเสียทีจะไม่มีทายาทแล้ว! บทที่ 7

แดนฮุ่นตุ้นชุลมุนวุ่นวายเสมอมา ทว่าก็ไม่เคยเป็นเช่นวันนี้มาก่อน ทางตะวันออกเฉียงใต้เต็มไปด้วยเทพเซียนจากพิภพสวรรค์จำนวนมหาศาล เหล่ามารทั้งหลายจึงนึกว่าพวกเขาลงมาเพื่อขจัดอธรรมผดุงธรรมะ เหตุการณ์จึงแทบจะดำเนินไปเป็นสงครามอันยิ่งใหญ่ระหว่างเทพและมารอยู่แล้ว

ส่วนเหตุที่ชิงหลีกับฉีอวิ๋นทางนี้กำจัดเหล่าปีศาจมารที่อยู่เบื้องหน้าสายตาทิ้งในทันทีนั้น ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ปีศาจมารส่งเสียงดังจนชักนำเทพเซียนอื่นๆ ให้มาเพิ่มอีก รอจนหมดสิ้นอุปสรรคแล้ว ทั้งสองจึงตามรอยต่อไปเบื้องหน้าก็พบเห็นเมฆก้อนหนึ่งพุ่งฉิวไปยังทางเข้าระหว่างพิภพมนุษย์

เฟิงจงเพิ่งจะลงมาจากก้อนเมฆ กลิ่นอายของเทพเซียนที่เบื้องหลังก็ตามมาอย่างกระชั้นชิดแล้ว นางกังวลว่าถูซานสือฟางจะตกเป็นเป้าหมายอีกครา จึงผลักตัวเขาไปข้างทาง “เจ้าหลบเลี่ยงสักหน่อย ข้าจะรับมือพวกเขาเอง”

ถูซานสือฟางจำใจถอยหลบไปหลังก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง จากนั้นจึงสะบัดมือร่ายวิชาอำพรางกาย

ชิงหลีย่างเท้าลงจากก้อนเมฆมาก่อน แต่ละก้าวล้วนหนักแน่นเปี่ยมด้วยความน่ายำเกรง บนร่างสวมชุดสีคราม มวยผมครอบเกี้ยวทรงสูง เหนือคิ้วฉายความเคร่งขรึมแข็งกร้าว ทว่าเมื่อมาถึงเบื้องหน้าเฟิงจง ใบหน้าของเขากลับเหลือเพียงความฉงนงุนงง

แม่นางน้อยเยาว์วัยผู้นี้…ดูปวกเปียกอ่อนแอเหลือเกิน ไม่คล้ายจ่งเสินที่เล่าลือกันว่าทั้งสาวสะพรั่งทั้งงามหยาดเยิ้มอย่างมองมิรู้หน่ายผู้นั้นเลยสักนิด อีกทั้งแม่นางน้อยผู้นี้ยังเป็นมนุษย์เสียด้วย ทว่า…บนร่างนางก็สวมด้วยอาภรณ์สวรรค์ ข้างเท้ายังมีฉยงฉีตัวเล็กคอยติดตาม ไม่มีทางจะเป็นมนุษย์ธรรมดาแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นในมือนางยังกุมคทาหม่อนมังกรอยู่ด้วย จุดนี้ไม่อาจหลอกลวงได้เด็ดขาด

ฉีอวิ๋นประชิดตามมากระซิบถามที่หลังคอของเขา “เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ผิดตัวจริงๆ”

ชิงหลีรังเกียจที่ฉีอวิ๋นเข้ามาใกล้เกินพอดี จึงจงใจสืบเท้าไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว ก่อนคารวะเฟิงจง “ข้าน้อยเทพชิงหลี ไม่ทราบเหตุใดจ่งเสินจึงปรากฏกายที่แดนฮุ่นตุ้นแห่งนี้ ทั้งยังกลายเป็น…เช่นนี้ไปได้”

เฟิงจงใช้มือหนึ่งจับคทาหม่อนมังกรพยุงกาย ทั้งยังต้องแข็งใจฝืนครองสติเอาไว้ นางไม่ได้ตอบคำถามของชิงหลี เพียงรู้สึกว่านามของเขาฟังคุ้นหูอยู่บ้าง หลังจากนึกทบทวนอย่างละเอียดอยู่นาน ในที่สุดก็จำได้ว่าวันนั้นเคยได้ยินเซี่ยจื้อเอ่ยถึง เป็นเขานี่เองที่ไปฟ้องต่อหน้าเทพผู้คุมกฎให้เอาผิดซีกวงโทษฐานลักลอบโปรยฝน

“อ้อ ที่แท้เจ้าก็คือชิงหลี”

ชิงหลีตกตะลึง ใบหน้าผุดความยินดีปรีดาขึ้นรางๆ “จ่งเสินรู้จักข้าน้อย?”

“รู้จักสิ” สีหน้าของเฟิงจงพลันเย็นเยียบ “เจ้าออกไปไกลๆ ข้าหน่อย”

ชิงหลีร่างแข็งทื่อในทันใด เขามีนิสัยเย่อหยิ่งถือดี ในพิภพสวรรค์มีเทพธิดากับเซียนหญิงมาเอาใจเขามากมาย นานวันก็ทำให้เขามองไม่เห็นหัวใคร นี่นับเป็นครั้งแรกที่เขาปฏิบัติต่อสตรีผู้หนึ่งอย่างนบนอบเพียงนี้ ทว่ากลับแลกมาซึ่งผลตอบสนองเช่นนี้ไปเสียได้…หรือข้าจะเคยล่วงเกินนาง