ทดลองอ่าน ยั่วเย้าแม่ทัพให้เผลอกาย ชุด กระตุกหนวดแม่ทัพ

ครั้นเห็นว่าข้างในไม่มีอะไรน่าดูต่อแล้ว นางอดไม่ได้ที่จะลอบด่าตนเองว่าอับโชคยิ่งนัก ไฉนคืนนี้ห้องแรกที่เลือกถึงไม่ได้เรื่องเช่นนี้ เปลืองเงินหนึ่งตำลึงที่นางยัดให้ผู้คุมหอไปเปล่าๆ

“ตอนนี้ยังมีเวลา น่าจะไปดูได้อีกสักสองยก” นางพูดกับตนเอง พลางเก็บแท่งถ่านกับสมุดบันทึกอย่างเงียบเชียบ ค่อยๆ ไต่ลงจากหน้าต่างยาวจรดพื้น หมุนตัวเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็พลันรู้สึกประหลาด จึงอดหันกลับไปมองไม่ได้

อืม ปกติมากนี่นา แขกเหรื่อที่มาหาความสำราญโอบแม่นางหัวเราะเดินแยกย้ายเข้าไปในห้อง ยังมีอีกคนที่อดใจไม่อยู่จูบกันนัวเนียตรงระเบียงทางเดิน มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปในเสื้อของหญิงสาว แม่นางผู้นั้นร้องเสียงหวานอย่างมืออาชีพว่า ‘อย่านะ อย่า…’ ขณะเดียวกันก็แอ่นเอวเข้าหา

“น่าเสียดายจริง” นางอิจฉาเหลือเกิน “แต่ให้ยืนจดอยู่บนระเบียงทางเดินเช่นนี้ออกจะโจ่งแจ้งไปหน่อย…”

หากให้แม่เล้ากับแขกเหรื่อที่มาหาความสำราญรู้เข้าว่านางติดสินบนผู้คุม มา ‘เก็บข้อมูล’ จากที่นี่ทุกสองสามวัน เกรงว่าฐานะที่แท้จริงของอาจารย์ฮวาชุนซินของนางจะต้องเปิดเผยแน่ มิเช่นนั้นก็ต้องถูกลากเข้าไปซ้อมในตรอกมืดเพราะคิดว่านางเป็นพวกวิตถารอีก

ใคร่ครวญดูแล้ว สุดท้ายฮวาชุนซินในชุดหญิงรับใช้ขั้นต่ำของหอนกขมิ้นขับขานจึงได้แต่ข่มความปวดใจและย่องเข้าห้องต่อไป

ห้องต่อไป ข้างในเป็นถิ่นของแม่นางซานไชจากสิบเอ็ดนางคณิกาเลื่องชื่อของสถานเริงรมย์ในดินแดนทางใต้

ฮวาชุนซินผลักหน้าต่างออกเป็นช่องเล็กเบาๆ ก่อนจะลอบมองเข้าไปข้างใน เห็นดวงหน้าเล็กนวลเนียนประหนึ่งพระจันทร์เต็มดวงของแม่นางซานไชดูอ่อนหวานเอียงอาย มือกอดพิณผีผา* ไว้ แต่กลับถูกบุรุษกำยำคนหนึ่งโอบกอดจากข้างหลัง นางบรรเลงพิณผีผาเสียงเบาขาดห้วงพลางหอบกระชั้น ใต้กระโปรงผ้าโปร่งสีชมพูเป็นสะโพกเปลือยกลมกลึง นั่งทับอยู่บนความใหญ่โตของบุรุษด้านหลังพลางโยกขึ้นลงไปมา

“ซานเอ๋อร์สบายตัวหรือไม่ ข้ายิ่งใหญ่หรือเปล่า ยิ่งใหญ่หรือเปล่า”

“นายท่านยิ่งใหญ่เหลือเกิน…ข้าอึดอัดไปหมด…”

ฮวาชุนซินปากคอแห้งผาก ทว่าตากลับเป็นประกาย

ท่าใหม่ของแม่นางซานไช ทั้งสร้างสรรค์และแปลกใหม่ยิ่งนัก!

นางตื่นเต้นจนมือสั่น กำลังจะยื่นมือเข้าไปในอกเสื้อหยิบแท่งถ่านกับสมุดบันทึกเล่มเล็ก คิดไม่ถึงว่าคอเสื้อด้านหลังจะถูกผู้อื่นหิ้วขึ้นสูง

“อ๊ะ…อื้อ…”

พริบตาต่อมานางก็ถูกเงาร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวหิ้วตัวไป