ทดลองอ่าน ยั่วเย้าแม่ทัพให้เผลอกาย ชุด กระตุกหนวดแม่ทัพ

เห็นเขาชะงักการกระทำ นางก็ฝืนข่มความปรารถนาของร่างกายทันที อารมณ์ที่วูบขึ้นในใจไม่รู้เป็นความรู้สึกดีใจหรือเสียใจภายหลังกันแน่

ใจหนึ่งหากถูกแรงปรารถนาชักนำไป นางเองก็อยากทำเหมือนนางเอกในภาพวังวสันต์พวกนั้นเหลือเกิน พูดออกไปอย่างใจกล้าหน้าไม่อายว่า ‘พี่ชาย ข้าต้องการท่าน’

แต่การมาพลีกายให้ชายหนุ่มในหอนางโลมอย่างไร้ชื่อไร้ฐานะ ต่อให้นางใจกล้าบ้าบิ่นไม่เห็นขนบธรรมเนียมอยู่ในสายตาก็ยังต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้บ้าง เห็นแก่หน้าบรรพบุรุษของตนสักเล็กน้อย…แม้นางจะสงสัยเหลือเกินว่าบรรพบุรุษของตนจะหมกมุ่นในโลกีย์ไม่สิ้นสุด อ่ะแฮ่ม หมายถึงเปิดเผยเร่าร้อนไม่แพ้ตนเลยต่างหากเล่า!

“ข้าก็แค่จุดประทัดล้อเล่นเท่านั้น ท่านเป็นถึงแม่ทัพใหญ่กลับ ‘ถือทวนเข้าสู่สมรภูมิ’ จริงๆ” นางรีบระงับอารมณ์หวั่นไหวหน้าไม่อายของตนเอง ทำปากยื่นบ่นเขา

“ฮวา…” เขาโมโหจนแทบสำลัก อยากคำรามเสียงดังแต่พลันตระหนักว่าตนรู้เพียงว่านางแซ่ฮวา กระทั่งชื่อเสียงเรียงนามของนางก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำ

ชื่อของผู้อื่นยังไม่รู้ เขากลับเกือบจะจับผู้อื่น…กินเสียแล้ว?!

สติสัมปชัญญะของกวนหยางกลับคืนมาทันใด เขาสั่นสะท้าน ผลักนางออกโดยเร็วปานสายฟ้า มือใหญ่คว้าผ้าห่มบนเตียงโยนใส่ร่างนาง

ตาเหยี่ยวคมกริบกวาดมองรอบหนึ่ง คล้ายสังเกตเห็นบางอย่าง แขนเสื้อกว้างสะบัดไปยังเตากำยานทองลายซวนหนี* ทันที ควันจากการเผาไหม้เครื่องหอมที่ม้วนตัวเป็นเกลียวพลันสลายหายไป

กวนหยางรู้ดีว่าเครื่องหอมธรรมดาพวกนี้ไม่เพียงพอที่จะสั่นคลอนความสามารถในการควบคุมตนเองอันแข็งแกร่งของเขาได้ ที่เขาสูญเสียการควบคุมเมื่อครู่นี้ สาเหตุเป็นเพราะหญิงสาวบนเตียงที่งามหยาดเยิ้มดุจผลท้อที่สุกงอม

เขามุ่นคิ้ว ฝ่ามือกำแน่นกว่าเดิม

“เอ๊ะ เบาๆ หน่อยสิ รุนแรงเช่นนี้ ผู้อื่นร่างกายบอบบาง มันเจ็บนะ!” เรือนร่างกึ่งเปลือยของนางถูกผ้าห่มแพรคลุมไว้ ทั้งโล่งอกและรู้สึกปลอดภัย ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่างโหวงและผิดหวังแปลกๆ อดไม่ได้ที่จะจงใจว่าเขาเสียงอ่อน

“ข้าจะให้คนนำเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้” หัวใจเขาหดเกร็งก่อนที่ใบหน้าจะบึ้งตึงอีกครั้ง เอ่ยอย่างเย็นชา

อา หากไม่เห็นว่าท่อนล่างของเรือนร่างกำยำมี ‘กระโจมหลังใหญ่’ ที่ถูกบางสิ่งใต้กางเกงดุนดันออกมาจนสูงชัน สีหน้าเย็นชาของเขาก็ทำให้คนหวาดกลัวจนหนาวสั่นได้จริงๆ แต่ยามนี้ฮวาชุนซินไหนเลยจะยังสนใจสีหน้าเย็นชาของเขาอีกเล่า

ด้วยธรรมชาติของมนุษย์ที่หนีไม่พ้นเรื่องกินและเรื่องเพศ รวมทั้งสัญชาตญาณที่เกิดจากอาชีพ นางไม่มองยังพอทน แต่พอได้มอง ลูกตาก็เบิกกว้างอย่างตื่นตระหนกและประหลาดใจยิ่ง จับจ้อง ‘อาวุธ’ ที่ไม่ธรรมดาของเขาเขม็ง…จนถึงขั้นตะลึงงันไป

ผิดแล้วๆ ผิดมหันต์โดยแท้…