ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 1

“เภาอยู่ไหนปู่ เภาตายแล้วเหรอ”

ชายชรายิ้มบางๆ ค้างมือไว้กลางอากาศ ผู้เป็นหลานยกมือขึ้นเตรียมจะยื่นไปหาผู้เป็นปู่ แต่เสียงทุ้มนุ่มลอยละล่องก้องสะท้อนท่ามกลางความเวิ้งว้างเงียบงัน

คุณคะ!

เภาลดมือลงข้างตัว หันกลับไปทางต้นเสียง แต่กลับไม่พบใคร มีเพียงเสียงหวานใสที่ยังดังต่อเนื่อง

อย่าเป็นอะไรไปนะคุณ

“เสียงใครน่ะ!”

เภาตะโกนกลับไป แต่เสียงหวานละมุนกลับสวนมาราวไม่ได้ยินคำถามของเขา

เข้มแข็งไว้นะคะคุณ

เรียวคิ้วหนาย่นเข้าหากันด้วยความฉุน ก้มสำรวจสภาพตัวเองที่แข็งแรงขนาดนี้ จะเป็นอะไรไปได้ แม้ไม่เห็นหน้าค่าตา แต่รับรู้จากน้ำเสียงว่าเจ้าของเสียงเป็นหญิงสาว ไม่ใช่คนสูงวัย

ฟื้นขึ้นมานะคะคุณ ฉันจะรอ

น้ำเสียงของเธอเรียบเย็นเหมือนสายน้ำไหลเอื่อยในลำธาร ฟังแล้วชุ่มชื่นหัวใจ เขารีบหันไปจะชวนปู่คุยถึงเจ้าของเสียง แต่ร่างของชายชรากลับลับหายไป เหลือแต่เขายืนอยู่เพียงลำพัง

“ปู่…ปู่!”

ชายแปลกหน้าที่เธอช่วยชีวิตไว้ถูกย้ายออกจากห้องฉุกเฉินมาอยู่ห้องไอซียูได้สามวันแล้ว ทุกครั้งที่เนตรอัปสรแวะมาจะได้คำตอบเหมือนเดิมว่าเขายังไม่ฟื้น เธอจึงใช้เวลาหลังเลิกงานแวะมาเยี่ยมมาพูดคุยให้กำลังใจ แม้จะเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน แต่เขาก็คือมนุษย์คนหนึ่งที่เธออยากกระชากลมหายใจคืนจากพญามัจจุราช

เธอยืนมองใบหน้าขาวซีด รอยฟกช้ำสีม่วงคล้ำตรงหางคิ้ว แก้ม และมุมปาก ตามร่างกายจัดว่าน่วม แขนขายาวเก้งก้างสวมเฝือกแข็ง

หากมองข้ามรอยฟกช้ำตามใบหน้า เธอคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนรูปร่างหน้าตาดีทีเดียว ไม่รู้ว่าบาดแผลที่เกิดขึ้นเหล่านี้จะทำให้เขาเสียโฉมหรือไม่

“ฉันกลับก่อนนะคุณ”

เธอก้าวเท้าห่างจากเตียงเพียงไม่กี่ก้าว จู่ๆ เสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดก็ดังมาจากเตียงคนไข้ เนตรอัปสรหันขวับก่อนสาวเท้ากลับมายืนข้างเตียง ทอดตามองศีรษะทุยสวยขยับไปมา คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เปลือกตาเรียวยาวกะพริบถี่

“ฟื้นแล้วเหรอคุณ”

เสียงหวานใสดังลอดโสตประสาทเข้ามาปลุกคนป่วยที่ยังสะลึมสะลือ เปลือกตาซึ่งมีขนตายาวราวกันสาดหนักอึ้ง ใช้เวลาอยู่ชั่วอึดใจเขาก็เปิดเปลือกตาขึ้นมาพบกับดวงหน้าสวยหวานที่ไม่คุ้นตา