ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 1

หญิงสาวกวาดมองสภาพฟกช้ำของคนไข้ด้วยความสงสารแกมเห็นใจ นอกจากถูกทำร้ายแล้วยังความจำเสื่อมอีก ไม่รู้จะหวาดกลัวสักแค่ไหน ความสงสารเห็นใจในชะตากรรมของเพื่อนมนุษย์ทำให้เธอเลื่อนมือออกมาวางบนหลังมือหนาข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกอย่างนุ่มนวลแล้วปลุกปลอบด้วยเสียงอ่อนโยน

“ไม่ต้องกังวลนะคะคุณ อีกไม่นานก็ดีขึ้น”

ไออุ่นที่หญิงสาวส่งผ่านมือบางสู่คนไข้ด้วยความเห็นใจเพื่อนมนุษย์กลับถูกอีกฝ่ายแปรเปลี่ยนเจตนาเป็นความหวานซึ้งของหญิงสาวที่มีต่อชายหนุ่ม เพราะเคยชินกับการมีหญิงสาวมากมายทอดไมตรีให้ มือหนาจึงรวบมือบางไว้ในอุ้งมือแล้วจงใจหลับตาปิดการรับรู้เสียดื้อๆ

เนตรอัปสรเบิกตาโพลง รีบชักมือออกจากการเกาะกุม ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว ไอร้อนผ่าวจากมือหนายังทิ้งรอยอยู่บนหลังมือเธอ ดวงตากลมโตจ้องอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง ขณะที่เขาลืมตาขึ้นมองเธอด้วยแววตัดพ้อแกมไม่ได้ดังใจ

โชคดีที่น้าสาวและคุณหมอหนุ่มใส่แว่นกรอบบางเดินเข้ามาพอดี ความกระอักกระอ่วนระหว่างเราจึงยุติลงกะทันหัน

“อาการเป็นยังไงบ้างครับ”

“เจ็บ จำไม่ได้”

คนไข้ตอบเสียงเย็น ปิดเปลือกตา ไม่รับรู้สถานการณ์ตรงหน้า ทิ้งให้หญิงสาวต้องรับหน้าตามลำพัง

“ทำไมเขาถึงจำไม่ได้ล่ะคะคุณหมอ”

“จากที่ทำซีทีสแกนแล้วไม่พบความผิดปกตินะครับ เป็นไปได้ว่าสมองคนไข้อาจกระทบกระเทือน มีคนไข้บางรายที่ความจำเสื่อมจากอุบัติเหตุหรือการถูกทำร้าย แต่ความทรงจำจะหายไปแค่ช่วงระยะเวลาสั้นๆ ไม่กี่วันความทรงจำก็กลับมา คงต้องให้เวลาคนไข้พักฟื้นอีกสักสองสามวัน อาการน่าจะดีขึ้นครับ”

คุณหมอเอ่ยจบก็ขอตัวไปดูแลคนไข้อื่น เธอเลยหันมาปรึกษาญาติฝั่งแม่แทน

“แล้วถ้าเขาจำไม่ได้เลยล่ะคะน้าแก้ว”

“คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง น้าว่าอย่าเพิ่งมองโลกในแง่ร้ายเลย ให้เขาพักฟื้นอีกสักสองสามวัน ไม่แน่ความทรงจำอาจจะกลับมาอย่างที่คุณหมอบอกก็ได้”

หญิงสาวพยักหน้าคล้อยตาม “ขอบคุณน้าแก้วมากนะคะที่เป็นธุระให้”

“ไม่เป็นไรหรอก รอให้อาการทรงตัวแล้วค่อยว่ากันอีกที”

“ค่ะน้าแก้ว”

เนตรอัปสรลอบถอนหายใจ หวนนึกถึงเหตุการณ์ช็อกโลกแล้วยังตกใจไม่หาย หลังจากมีสติรับรู้ว่าคนที่จับข้อเท้าตนไว้ไม่ใช่ผี เธอก็ลนลานกดโทรศัพท์หาน้าสาว ยังดีที่ผู้เป็นน้าอยู่เวรห้องฉุกเฉินพอดี จึงช่วยจัดแจงให้ทุกอย่าง ไม่อย่างนั้นเธอคงทำอะไรไม่ถูก

“ได้คุยกับพ่อเราบ้างรึเปล่าเนตร”