ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 3

จังหวะที่กำลังจะกดโทรศัพท์ไปต่อว่าต่อขานผู้บอกทาง น้าสาวตัวดีก็ติดต่อมาพอดี

“ค่ะน้าแก้ว”

“นายคนนั้นถามที่อยู่เนตรจากน้า เขาไปหาเนตรรึเปล่า”

“อยู่หน้าบ้านนี่เองค่ะ ทำไมน้าแก้วถึงให้ที่อยู่เนตรไปล่ะคะ”

“ก็หมอนี่กวนน้าไม่เลิก ตื๊อให้น้าบอกที่อยู่เนตรให้ได้ แถมขู่ว่าถ้าไม่บอกจะป่วนห้องฉุกเฉิน น้าไม่มีทางเลือกจริงๆ ไหนๆ เนตรก็ช่วยเขาไว้แล้ว ก็น่าจะช่วยให้สุดสิ”

“…”

“เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว น้าวางก่อนนะ”

เนตรอัปสรทำหน้ายุ่งหลังจากวางสาย มองประเมินคนตัวใหญ่ที่กำลังยืนจ๋องเหมือนหมาหงอย ระหว่างที่ยืนลังเลว่าควรปฏิเสธอย่างไรอยู่นั้น ประตูรั้วก็เปิดออก ตามด้วยร่างเล็กของหญิงชราที่ก้าวออกมาจากบ้าน

“เนตรยืนทำอะไรนอกบ้านลูก แล้วนั่นคุยกับใครอยู่”

“คือ…” ผู้เป็นหลานอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะนิยามหมอนี่ว่าเป็นใครดี “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คุณยายเข้าบ้านก่อนนะคะ เดี๋ยวเนตรตามไป”

ทว่าคุณยายกลับจ้องชายแปลกหน้าราวกับจะขุดค้นลงไปในความทรงจำ อึดใจต่อมาประกายบางอย่างก็วาบขึ้นในดวงตาแล้วจางหายไปอย่างรวดเร็ว แววตาประหลาดใจถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนแกมเห็นใจยามทอดมองเฝือกอ่อนที่แขนและรอยฟกช้ำตามใบหน้า

“คงจะเจ็บมากล่ะสิพ่อหนุ่ม”

“เจ็บครับ”

อย่ามาอ้อนยายฉันนะ

เนตรอัปสรถลึงตาใส่คนแปลกหน้าพลางขบฟันอย่างขุ่นเคือง

“เพื่อนของเนตรเหรอลูก”

“ไม่ใช่นะคะคุณยาย คือเนตรบังเอิญช่วยชีวิตเขาไว้ เขาบอกว่าความจำเสื่อม จำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร แต่เนตรไม่เชื่อหรอก คุณยายเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวเนตรไล่เขาไปเองค่ะ”

“ผมจำไม่ได้จริงๆ ครับคุณยาย คุณเนตรช่วยผมไว้ แต่กลับทิ้งผมไว้ที่ร้านก๋วยเตี๋ยว ผมไม่มีที่ไปจริงๆ ครับ เลยต้องมาขอพึ่งคุณยายกับคุณเนตร”

บอกว่าอย่ามาอ้อนยายฉันยังไงล่ะ!

เนตรอัปสรถลึงตาใส่อีกรอบ อีกฝ่ายกลับปั้นหน้าหมองเศร้า บีบเสียงอ่อนให้คุณยายเห็นใจ แต่เธอเชื่อว่าคุณยายคงใจแข็งพอจะปฏิเสธ

“งั้นพักที่นี่เสียสิลูก”

“คุณยาย!”