ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 3

หากวันไหนเนตรอัปสรเข้างานกะเช้าคุณยายจะเตรียมมื้อเย็นแสนอร่อยรอเธอกลับมากินข้าวด้วยกัน แต่ถ้าเลิกดึกท่านจะเตรียมอาหารไว้ให้บนโต๊ะแล้วเธอค่อยเอาไปอุ่นเอง ยังดีที่วันนี้กลับไม่ดึกมาก อาหารแสนอร่อยของคุณยายจึงยังร้อนอยู่ แต่แทนที่เธอจะได้กินเต็มเม็ดเต็มหน่วยกลับถูกแขกแปลกหน้าชิงตักใส่จานไปเสียมาก

“หิวมากล่ะสิพ่อหนุ่ม”

“ครับคุณยาย”

“หิวอะไรกัน เมื่อกี้ฉันเลี้ยงบะหมี่คุณตั้งหลายชามนะ”

“ชามนึงนิดเดียวเอง คีบสองสามคำก็หมดแล้ว แถมไม่อร่อย สู้ฝีมือคุณยายไม่ได้เลยครับ”

หญิงสาวบิดปากรู้ทันคนเจ้าเล่ห์ แต่คุณยายกลับหลงคารม ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่รับคำชม เรียกความหมั่นไส้ขึ้นมากองบนดวงหน้าหวานซึ้ง

ยายฉันนะ ฉันอ้อนได้คนเดียว

“อร่อยก็กินเยอะๆ นะลูก”

“เนตรก็หิวค่ะคุณยาย แต่หมอนี่แย่งเนตรกินหมด”

“ของสดในตู้เย็นเยอะแยะ เดี๋ยวยายไปทำให้ใหม่ อย่าเขียมนักเลยลูก คนเดือดร้อนมาขอพักด้วย ต้องมีน้ำใจ ต้อนรับขับสู้”

หลานสาวพองแก้มงอน ตัดพ้อเสียงเครือเหมือนเด็กขี้งอน ร้อยวันพันปีคุณยายไม่เคยดุเธอเลย ยิ่งดุต่อหน้าตายักษ์ปักหลั่นแล้วเธอยิ่งหงุดหงิด

“คุณยายไม่รักเนตรแล้ว”

“งอนเป็นเด็กๆ ไปได้ลูก”

“งั้นผมยกไข่เจียวที่เหลือให้หมดเลย”

“คุณกินแต่หมูสับแล้วยกส่วนที่เป็นไข่ให้ฉันล่ะสิ ดูออกหรอก”

ชายหนุ่มกระตุกยิ้ม เอนหลังกับพนักพิง ยกมือขึ้นกอดอก

“แสนรู้นะคุณเนี่ย”

หลานสาวขบฟันกรอดพลางหันไปฟ้องคุณยาย

“คุณยายดูสิคะ หมอนี่ว่าเนตรเป็นหมาค่ะ คนไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ ให้อยู่บ้านเราไม่ได้นะคะ ต้องไล่ไปให้พ้นค่ะ”

“พ่อหนุ่มแกล้งยั่วเนตรเท่านั้นเอง เนตรจะถือสาอะไรล่ะลูก”

“คุณยายเข้าข้างคนอื่น ไม่รักเนตรแล้ว”