ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 3

“ผมแค่ความจำเสื่อม แต่ไม่ได้โง่ เรื่องเบสิกพวกนี้ไม่เห็นจะเข้าใจยากตรงไหน” เห็นหญิงสาวหรี่ตามองไม่เลิก ชายหนุ่มจึงสำทับเพิ่ม “ถ้าผมจำได้ จะทนให้คุณโขกสับอยู่แบบนี้เหรอ อย่ารังแกลูกนกลูกกาตาดำๆ เลยคุณ ผมยิ่งบอบบางอยู่”

“ฉันเนี่ยนะโขกสับคุณ”

เนตรอัปสรแค่นเสียงฮึ ถ้าตายักษ์ปักหลั่นบอบบาง แล้วผู้หญิงร่างเล็กอย่างเธอเรียกว่าอะไร

“คุยอะไรกันอยู่สองคน กินเฉาก๊วยก่อนลูก ยายเติมน้ำแข็งบดให้แล้ว จะได้ซดคล่องคอ”

หญิงชราเดินถือถาดที่มีชามเฉาก๊วยเย็นฉ่ำสองใบมาให้ ชายหนุ่มจึงกุลีกุจอลุกขึ้นแจกจ่าย โดยวางตรงหน้าหญิงชรากับตัวเขาเอง

“แล้วชามของฉันล่ะ”

ชายหนุ่มแกล้งยักไหล่ หยิบช้อนตักซดน้ำหวานเสียงดังจนเจ้าบ้านสาวถลึงตาใส่ด้วยความหมั่นไส้

“นั่นมันชามของฉันนะ เอาคืนมา”

“คุณยายให้ผม”

“ให้ฉันต่างหาก คุณยายขา” เนตรอัปสรหันมาอ้อนคุณยาย ทำให้หญิงชราอมยิ้มกับความไม่รู้จักโตของสองหนุ่มสาว

“มื้อเย็นยายไม่กินของหวานอยู่แล้ว ยายตักมาให้เนตรกับพ่อหนุ่มน่ะลูก”

เธอถลึงตาใส่ยักษ์หน้าขาวผ่อง ก่อนตักเฉาก๊วยเด้งนุ่มเข้าปาก

หลังจากนั้นสองหนุ่มสาวต่างผลัดกันแย่งความสนใจจากหญิงชราละม้ายจะเอาชนะคะคานให้รู้แพ้รู้ชนะกันไปข้าง คนหนึ่งก็หลานสาว อีกคนก็ชายแปลกหน้าที่ดูแล้วน่าจะเป็นไฮโซตกยากเสียมากกว่า

“คืนนี้นอนตั่งไม้นี่ได้ใช่ไหมคุณ”

ชายหนุ่มเหลือบมองตั่งไม้ขนาดกะทัดรัดเมื่อเทียบกับความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรด้วยความละเหี่ยใจ แต่เขายังไม่อยากนอนตากน้ำค้างนอกบ้านจึงรับปากอย่างเสียไม่ได้

“ได้ครับคุณยาย”

“งั้นเดี๋ยวยายให้เนตรเอาหมอนกับผ้าห่มลงมาให้นะลูก คืนนี้ทนนอนไม้กระดานแข็งๆ ไปก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยหาเบาะมารองแล้วกันนะลูกนะ”

เนตรอัปสรรู้สึกว่าประโยคเมื่อครู่มีอะไรผิดปกติ ฟังแล้วแปร่งหูชอบกล