ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 3

เนตรอัปสรกลับขึ้นห้องนอนอย่างหมดสภาพหลังจากปากเปียกปากแฉะกับคนบวมๆ อยู่นานสองนาน คงเห็นว่าคุณยายให้ท้ายล่ะสิเลยกล้ากวนประสาท คอยดูเถอะ ฉันต้องหาทางไล่หมอนี่ออกจากบ้านให้ได้

คิดแล้วก็คันปากจึงวิดีโอคอลล์เท้าความเรื่องที่เกิดขึ้นให้สองเพื่อนซี้ฟัง คนแรกที่เปรยขึ้นก่อนคือสาวแรงอย่างพัทธมน

“เดี๋ยวนี้หิ้วผู้ชายเข้าบ้านนะยะ”

ตามมาด้วยคุณแม่ลูกสองอย่างปาณิศา*

“หล่อไหม เอาตรงๆ”

“งั้นๆ แหละ บอกเลยว่าโคตรซวย นึกว่าช่วยแล้วจบ ที่ไหนได้ฟื้นขึ้นมาดันเกาะฉันเป็นปลิง ทิ้งไว้ข้างทางแล้วยังตามมาถึงบ้านจนได้”

“แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหน”

“นอนอยู่ข้างล่าง”

“ให้เข้าบ้านเลยเหรอ”

“แกก็รู้ว่าคุณยายขี้สงสาร เห็นหมอนั่นบาดเจ็บมาก็เลยยอมให้เข้าบ้านได้”

“แล้วคุณยายไม่กลัวหมอนั่นเป็นโจร เป็นพวกสิบแปดมงกุฎเหรอ”

คนมองโลกแง่ร้ายอย่างพัทธมนเปรยด้วยความเป็นห่วง แต่ปาณิศากลับเห็นแย้ง

“แกก็รู้ว่าคุณยายของเนตรใจดีจะตาย หมาแมวป่วยไข้ น่าสงสารหน่อยก็เก็บมาเลี้ยง”

“แต่นี่มันคนนะแก ถึงกับให้เข้าบ้านเลยนะ แล้วลุคเขาเป็นแบบไหน ดูล่อกแล่กแบบโจรห้าร้อยไหม”

“ก็…แค่…ขาวๆ ตี๋ๆ พอดูได้น่ะ”

“ถ้าเนตรบอกพอดูได้ แกคูณสิบเข้าไปเลย หมอนี่หล่อชัวร์”

พัทธมนรู้ว่ามาตรฐานความหล่อของเนตรอัปสรนั้นสูงลิ่วกว่าคนทั่วไป เวลาเห็นดาราในทีวี ถ้าหน้าตาหล่อคือบอกงั้นๆ แต่ถ้าโคตรหล่อคือพอใช้ได้

“เว่อร์ไป แค่หน้าตาพอใช้ได้ หล่งหล่อที่ไหน เฮอะ”

“ดูท่าแกจะไม่ค่อยชอบหมอนี่เท่าไรนะ”

“แน่นอน ขนาดเดี้ยงยังปากร้าย กวนประสาทขนาดนี้ ถ้าหายดีจะขนาดไหน”