ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 6

เขาตอบเสียงห้วน ก่อนหันไปวุ่นวายกับการเด็ดใบกะเพราต่อ หวานใจจึงดึงแขนหญิงชราให้ออกห่างจากคนหน้าดุ

“หยิ่งน่าดูนะคุณยาย”

“ยักษ์ไม่ค่อยสบายน่ะ”

“ตกลงเขาเป็นอะไรกับคุณยายเหรอจ๊ะ”

“ไม่ได้เป็นอะไร เนตรช่วยยักษ์ไว้ แต่เขาจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร ยายเลยให้พักที่นี่ชั่วคราวไปก่อน”

“พักบ้านหวานก็ได้นะจ๊ะ”

“ยายเด็กคนนี้ทะเล้นนักเชียว ขืนยักษ์ไปอยู่บ้านหวานใจ แม่เราไม่ได้อยู่แผงหรอก คงนั่งเฝ้าเราทั้งวัน”

“แหม หล่อกล้ามแน่นขนาดนี้ หวานอดมองไม่ได้นี่จ๊ะ”

“เป็นสาวเป็นนาง พูดจาให้มันเรียบร้อยหน่อยหวานใจ ใครได้ยินเข้ามันไม่งาม”

“หวานพูดเฉพาะคนรู้จักหรอกน่า ว่าแต่คุณยายให้เขามาอยู่ด้วย ไม่กลัวเขาเข้าหาพี่เนตรเหรอ พี่เนตรสวยจะตาย”

“ยักษ์เจ็บหนักขนาดนี้จะไปทำอะไรยายเนตรได้ อย่าลืมสิว่ายายเนตรเป็นยูโดสายดำ”

“จริงด้วย นักเลงแถวนี้ยังไม่กล้าแซวพี่เนตรเลย เอาเป็นว่าหวานไปบอกแม่ก่อนนะจ๊ะ แล้วเดี๋ยวตอนเย็นหวานเอาปลามาให้”

ก่อนกลับเด็กสาวยังไม่วายโน้มหน้าเข้าหาหญิงชราแล้วกระซิบกระซาบเสียงแผ่ว

“ถ้าหมอนี่มีอะไรไม่น่าไว้ใจ คุณยายโทรหานะ หวานจะรีบแว้นมาช่วย”

“ไม่มีอะไรหรอกน่า ไปเถอะไป”

หลังจากเก็บใบกะเพราเสร็จแล้ว ชายหนุ่มก็ถือกะละมังสแตนเลสเดินตามหญิงชราเข้าบ้าน พอเห็นเจ้าของบ้านชะงักฝีเท้า คนที่เดินตามมาเลยอดแปลกใจไม่ได้

“มีอะไรรึเปล่าครับคุณยาย”

“ยายยังไม่ได้ตากผ้าเลยลูก มัวทำโน่นทำนี่จนลืม เดี๋ยวยายไปตากผ้าก่อนนะลูก”