ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 7

บทที่ 7 คุณชายจ่ายตลาด

“เป็นผู้ชายได้ไง ทำไมขี่จักรยานไม่เป็น”

“ตรรกะอะไรของคุณเนี่ย เป็นผู้ชายกับขี่จักรยาน มันเกี่ยวกันตรงไหน”

“ทำไมจะไม่เกี่ยว แค่ขี่จักรยานยังทำไม่ได้ แล้วจะทำอะไรเป็น”

ชายหนุ่มมองคนพูดตาคว่ำ

ยายแคระตกวิชา Gat/Pat เชื่อมโยงชัวร์

“เยอะแยะ บางทีผมอาจนั่งเสลี่ยงมาตั้งแต่เกิด ถนัดชี้นิ้วสั่งงาน หน้าตาผิวพรรณแบบนี้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดแน่ๆ”

ยิ่งฟังยิ่งหมั่นไส้ เกิดมาเนตรอัปสรไม่เคยเจอใครมั่นหน้าขนาดนี้มาก่อน

“ถ้าคุณรวยขนาดนั้น ทำไมไม่มีใครตามหาคุณ ในข่าวก็ไม่มี เดี๋ยวนี้แค่จะหาคนง่ายยังกะอะไร ถ้าไม่ออกข่าวทีวีก็ฝากเพจที่มียอดฟอลโลเวอร์สูงๆ ช่วยตามหา นักสืบโซเชียลเยอะแยะ”

“บางทีทางบ้านอาจไม่อยากให้เอิกเกริก เพราะกลัวผมเป็นอันตราย”

“หรือไม่ก็อยากให้คุณตายๆ ไปซะ”

คำตอบของเธอทำเอาจอมกวนประสาทเม้มปาก คนพูดเลยรู้สึกผิดเสียเอง

“ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

แต่จอมกวนประสาทยังคงนั่งซ้อนอยู่หลังจักรยาน ไม่ยอมต่อปากต่อคำ เธอไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไรเลยตัดบทด้วยการออกแรงถีบจักรยานไปข้างหน้า แต่เพราะคนซ้อนตัวใหญ่ แถมจู่ๆ ก็ยกแขนขึ้นเกาะเอวตนไว้ เล่นเอาหญิงสาวเบิกตาโพลง หยุดถีบจักรยานกะทันหัน

“ปล่อยเอวฉันนะ!”

“เก๊าะ…ผมกลัวล้ม”

“กลัวนักก็เดินตามมา”

“มันร้อนแล้วก็ไกลด้วย ผมเป็นคนป่วยนะคุณ สภาพยังไม่สมประกอบ ไม่สงสารบ้างรึไง”