ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 7

“ของแพงมันก็ต้องดีกว่าอยู่แล้วสิคุณ แล้วอีกอย่างปลาพวกนี้ผมไม่ได้กินคนเดียว คุณกับคุณยายก็กินด้วย เอางี้มื้อเย็นผมปรุงเอง ฝีมืออย่างผมรับรองว่าเชฟโรงแรมยังอาย”

เอาอะไรมามั่นหน้ามั่นโหนก ขอโทษสักคำน่ะมีไหม

“ฉันกับคุณยายไม่กินของแพงแบบนี้ แค่ปลาทู ปลานิลก็กลืนลงท้องได้เหมือนกัน”

“นานๆ กินที ให้รางวัลตัวเองไงคุณ”

ไม่ว่าหมอนี่จะแก้ตัวอะไร เธอก็ฟังไม่เข้าหู เพราะโกรธจนหูอื้อตาลายเสียแล้ว

“คุณอาศัยฉันอยู่ แบมือขอเงินฉันกิน สะกดคำว่า ‘เกรงใจ’ เป็นไหม”

“แรง!”

ชายหนุ่มแสร้งสูดปาก แต่น้ำเสียงและแววตายั่วล้อบ่งบอกว่าเขาไม่ได้สลดเลยสักนิด

“ผมก็บอกแล้วไงว่าจำได้เมื่อไร ผมคืนคุณสิบเท่า ไม่เอาๆ ยี่สิบเท่าเลยเอ้า”

“ฉันไม่อยากได้เงินคุณ แค่คุณไม่ก่อเรื่องสร้างความเดือดร้อนให้ฉันก็พอแล้ว”

พูดจบก็สะบัดหน้า เดินตึงตังจากไป ทิ้งให้เขามองตาม รอยขบขันเกลื่อนอยู่ในดวงตาคมกริบ

แกล้งยายแคระต่อดีไหมนะ

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มเดือน ธันวาคม 64)