“ถ้ามีอะไรให้พวกเราช่วยบอกได้เลยนะคะ ยินดีช่วยอย่างเต็มใจค่ะ” ทาเอโกะไม่ยอมน้อยหน้าเพื่อนสาวบอกเสียงหวานอีกคน โดยมีเสียงสนับสนุนจากเพื่อนๆ อีกสองคนไม่ขาดปาก ยกเว้นชาคริยาที่เหมือนทำปากหล่นหายไปในทะเลตั้งแต่ที่เขาเริ่มพูด มาร์คยิ้ม พยายามไม่ใส่ใจคนที่มักจะดึงความสนใจเขาให้พุ่งตรงไปหาทุกครั้ง
“ช่วยดูดีกว่าครับ งานไม่มีอะไรมาก เจ้าหน้าที่บนเรือก็คอยช่วยอยู่แล้ว”
“ช่วยเป็นกำลังใจก็ดีครับ” ยามาดะคนที่ถูกลืมส่งเสียงหวานตาปรอยมาให้ แต่เสียงนั้นก็ลอยผ่านหูสาวๆ ไปเกือบหมดเหมือนเคย มาร์คจบการอธิบายของเขาด้วยการเดินกลับมานั่งที่ตามเดิม อาจารย์ทามุระลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมอธิบายกฎระเบียบต่างๆ บนเรือให้นักศึกษาทราบ
“ข้าวเช้าจะทานตอนเวลาเจ็ดโมงเช้า ข้าวกลางวันตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง และข้าวเย็นตอนเวลาห้าโมงเย็น จะมีเสียงเคาะระฆังบอกเมื่อถึงเวลาอาหาร ขอให้มาทานอย่างตรงเวลาด้วยนะทุกคน ถ้าใครไม่อยากทาน ทานไม่ลงเพราะเมาเรือหรืออิ่มแล้วหรืออะไรก็ตามที กรุณาเขียนชื่อบอกไว้ที่กระดานนี่ด้วย ทางเรือจะได้ไม่เตรียมส่วนของคนที่ไม่ทานไว้ ส่วนเวลาในการเก็บตัวอย่างครั้งต่อไปที่จะมาถึง ผมจะเขียนบอกไว้บนกระดานนี้เช่นกัน ยังไงก็ขอให้หมั่นมาดู”
อาจารย์สั่งเป็นชุด มีนักศึกษานั่งพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจกันเป็นแถว เมื่ออาจารย์กวาดสายตามาถึงหน้าใสของลูกศิษย์สาวชาวต่างชาติ ก็อดสั่งสำทับออกมาไม่ได้
“ตอนกลางคืนห้ามออกไปนอกตัวเรือคนเดียวเด็ดขาด ห้าม…เพราะไม่รู้ว่าคลื่นลูกโตจะโถมเข้ามาพัดพวกคุณหายไปตอนไหน หรือถ้าจำเป็นต้องออกไปจริงๆ ก็ต้องหาคนออกไปเป็นเพื่อน จำเอาไว้ให้ดีนะ”
เสียงเข้มๆ สำทับมาอีกทีและสายตาก็ทิ้งมาที่ลูกศิษย์ตัวดีราวกับบอกว่าจงใจจะสั่งใคร ชาคริยายิ้มกว้างทั้งยังทำท่าตะเบ๊ะรับคำ อาจารย์ส่ายหน้าอย่างระอา แต่ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ มาร์คมองแล้วลอบยิ้มตาม
…ดูท่าอาจารย์ทามุระจะรู้ฤทธิ์ลูกศิษย์สาวของตัวเองดีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว
หลังเสร็จจากการประชุม กลุ่มสาวๆ สี่คนก็ตกลงกันเรื่องเวรเก็บตัวอย่างน้ำทุกสี่ชั่วโมง เริ่มต้นด้วยมาริโกะ ตามด้วยทาเอโกะ อาเคมิ และสุดท้ายคือชาคริยา ตกลงกันเรียบร้อยแล้วก็พากันยกขบวนไปล้อมรอบหน้าจอเรดาร์ที่บ่งบอกตำแหน่งของเรือที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วแปดน็อตหรือแปดไมล์ทะเลต่อชั่วโมง มาริโกะชี้ตำแหน่งของจุดเก็บตัวอย่างจุดแรกที่จะเก็บซึ่งเป็นสถานีเก็บตัวอย่างของมาร์คให้ชาคริยาดู พร้อมกับสอนว่าตำแหน่งเก็บตัวอย่างจะถูกทำเครื่องหมายเอาไว้ในจอเรดาร์เรียบร้อยหมดแล้ว อีกทั้งยังสามารถเช็กดูได้ตลอดเวลาว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่กว่าที่เรือจะแล่นไปถึงจุดเก็บตัวอย่างที่เป็นเป้าหมายล่าสุด สอนจนหมดไส้หมดพุงกับความรู้ที่สามสาวได้รับมาในการออกเรือครั้งแรก ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำในสิ่งที่อยากทำ เพราะยังมีเวลาอีกนานกว่าจะไปถึงจุดหมายแรก และยังมีเวลาอีกราวหนึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาอาหารกลางวันซึ่งเป็นอาหารมื้อแรกบนเรือ หลังอาหารกลางวันถึงจะเป็นเวลาเริ่มเก็บตัวอย่างน้ำทะเลครั้งแรกที่ทุกคนตกลงใจว่าจะเริ่มดูพร้อมๆ กันก่อนว่าจะทำอะไรบ้าง แล้วค่อยผลัดเวรกันเก็บ
ชาคริยาและอาเคมิพร้อมใจกันลงไปนอนพักเอาแรงในห้องพักขนาดหกคนที่มีเตียงสองชั้นสามเตียงตั้งอยู่อย่างประหยัดเนื้อที่ในห้องนอนที่กว้างที่สุดในเรือ ห้องนอนของลูกเรือและนักศึกษาจะตั้งอยู่ชั้นใต้ดิน…หรือที่จริงต้องเรียกว่าเป็นชั้นท้องเรือถึงจะถูกที่สุด ซึ่งเป็นชั้นเดียวกับห้องเครื่องกับห้องเย็นที่ใช้เก็บตัวอย่างและวัตถุดิบทำอาหารต่างๆ ที่นอกเหนือจากตู้เย็นขนาดใหญ่สองตู้ที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ ห้องครัวด้านบนด้วย ในขณะที่ห้องครัว ห้องอาหาร ห้องน้ำ ห้องอาบน้ำ และห้องทำวิจัยจะอยู่ชั้นด้านบนของเรือ และชั้นบนสุดที่ต้องขึ้นบันไดไปจะเป็นห้องบังคับการเรือนั่นเอง
ส่วนสองสาวทาเอโกะและมาริโกะต่างตกลงใจไปนั่งดูทีวีในห้องสังสรรค์แทน เพราะว่าเป้าหมายที่จะทำให้เรือสำรวจลำนี้กลายเป็นสวรรค์กลางน้ำ กำลังนั่งเตรียมอุปกรณ์เก็บตัวอย่างคืนนี้ในห้องนั้นเช่นกัน
