ทดลองอ่าน หมอของฉันเหมือนจะชอบฉันนะ บทที่ 2-บทที่ 3

บทที่สอง

หลังจากพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลนานกว่าครึ่งเดือน ลู่จยาก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ก่อนกำหนดหนึ่งอาทิตย์

เหตุที่เธอสามารถออกจากโรงพยาบาลได้ล่วงหน้าหนึ่งอาทิตย์นั้นไม่ใช่เพราะร่างกายของลู่จยาดีขึ้นหรือฟื้นฟูได้รวดเร็วกว่าคนอื่น แต่เป็นเพราะเธอไม่มีเงินจะจ่ายค่ารักษาในโรงพยาบาลแล้ว หลังจากเกิดอุบัติเหตุสื่อจากหลายๆ ที่ต่างก็รุมโจมตีเธอ มีคำพูดกล่าวหาว่าเธอคือสาเหตุที่ทำให้ฮว่าถิงเสียชีวิตทำให้เพื่อนกินมากมายที่เคยมีก็พากันหายตัวไปหมด หรือแม้กระทั่งพวกแฟนคลับก็ถูกบีบให้สลายตัว ลู่จยาคิดจะยืมเงินก็หาที่ยืมไม่ได้

โลกก็เป็นเช่นนี้

มีเรื่องดีใครๆ ก็ชอบ แต่พอเป็นเรื่องขอความช่วยเหลือกลับหาใครไม่เจอ

ก่อนจะออกจากโรงพยาบาลลู่จยาได้มาหาเฉิงอี้เหิงที่ห้องทำงานของเขาเพื่อจะบอกลาเขา “คุณหมอเฉิงคะ ฉันกำลังเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาลแล้ว ที่ผ่านมาต้องขอบคุณมากๆ ที่คุณช่วยดูแลฉันมาตลอด”

เฉิงอี้เหิงกำลังออกจากแผนกเพื่อไปตรวจคนไข้ เมื่อเห็นลู่จยาเข้าเขาก็พูดขึ้นว่า “คุณรอผมสักครู่นะ”

ลู่จยาจึงรอเฉิงอี้เหิงที่ออกไปตรวจคนไข้อย่างเชื่อฟัง

หลังจากรู้จักกันมาระยะหนึ่งปฏิกิริยาของลู่จยาที่มีต่อเฉิงอี้เหิงก็ดีขึ้นมาก หรืออาจเป็นเพราะกระทู้นั่นที่ทำให้ปฏิกิริยาของเธอเปลี่ยนไปก็เป็นได้ ในกระทู้มีชาวเน็ตเข้ามาสอบถามความคืบหน้าราวกับว่ากำลังตามเรื่องราวในนิยายอย่างไรอย่างนั้น พวกเขาต่างเรียกร้องให้อัพเดตกิจวัตรประจำวันของเธอกับเฉิงอี้เหิง ชาวเน็ตจะชอบมากเวลาที่เธอหยอกเย้า ฉ.

‘ฉ. เป็นคนอบอุ่นจังเลย ดูนุ่มนิ่มๆ ด้วย’

‘ก่อนหน้านี้เจ้าของกระทู้แสดงออกว่าเป็นผู้หญิงที่ดูเป็นผู้ใหญ่มาก ไม่เปิดโอกาสให้ ฉ. ได้แสดงออกเลย’