ทดลองอ่าน เจ้าสาวสโลว์ไลฟ์ บทที่ 4

“ขอบคุณมากนะจ๊ะลุง”

“มีอะไรให้ลุงช่วยก็โทรมานะเอ๋ย”

“จ้ะลุง”

“ผมไปก่อนนะหมอ”

“ครับ”

ปาลยิ้มให้ก่อนหยิบตำราแพทย์ขึ้นมาอ่าน ไม่ได้สนใจคำถามในดวงตาของชายสูงวัยว่าเขามาหาอิศยาด้วยธุระอันใด

หลังจากนั้นเกือบสิบนาทีอิศยาก็เดินออกมาจากครัว สายตาสบกับแผ่นหลังกว้างในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนที่กำลังพิงโซฟาพลาสติกตัวเล็ก ช่วงขายาวเก้งก้างไขว้ซ้อนกัน บนตักมีตำราแพทย์เล่มโตวางอยู่ เขาขยับตัวเปลี่ยนอิริยาบถ เผยให้เห็นเสี้ยวหน้าด้านข้าง สีหน้าของเขาดูคร่ำเคร่งภายใต้แว่นกรอบบางดูราวกับอาจารย์แพทย์ผู้ทรงภูมิ

เมื่อครู่ตอนยืนนวดเนื้อปลากรายอยู่ในครัวเธอคิดแล้วคิดอีกก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าคุณหมอสุดหล่อแห่งโคกเสือเผ่นมาหาเธอด้วยเหตุใดในเมื่ออัฐิของพ่อก็กลืนหายไปกับแม่น้ำหลายวันแล้ว

ทุกอย่างระหว่างเราจบไปแล้ว เราไม่มีอะไรต้องข้องเกี่ยวกันอีก…ไม่ใช่เหรอ!

“หมอปาลมีธุระอะไรจะคุยกับเอ๋ยเหรอคะ”

อิศยาถามพลางนั่งลงที่โซฟาตัวตรงข้าม ดวงตากลมโตช้อนมองดวงหน้าหล่อเหลาด้วยเครื่องหมายคำถามตัวโตๆ

“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ”

“ก็อย่างที่เห็นแหละค่ะ บ้านกำลังจะโดนยึด เอ๋ยก็แค่ขายของในอู่ อย่างน้อยให้พอได้เงินสักก้อนหนึ่ง ดีกว่าโละเป็นเศษเหล็กไว้ชั่งกิโล”

“แล้วหนี้ส่วนที่เหลือล่ะ เธอหาเงินมาใช้หนี้ได้แล้วเหรอ”

“ยังไม่ได้ค่ะ เอ๋ยคงปล่อยให้บ้านถูกยึดไป”

“เธอเสียดายบ้านหลังนี้รึเปล่า”

“มันก็แค่เศษอิฐเศษไม้เอามาก่อรวมกัน พ่อไม่อยู่แล้ว เอ๋ยก็ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไม”

“แล้วถ้าปล่อยบ้านไป เธอยังเหลือหนี้อีกรึเปล่า”

“เหลืออีกล้านกว่าบาทค่ะ เอ๋ยจะลองคุยกับป้านงอีกที เผื่อแกยอมผ่อนผัน”

ปาลย่นคิ้วมองหญิงสาวหน้าใส เอ่ยถามตามตรง

“เธอรู้ใช่ไหมว่าผู้หญิงคนนั้นคิดจะขายเธอให้เสี่ยซ้ง”

แววตาหม่นหมองของอิศยาสร้างความปวดแปลบให้ปาลราวกับมีหอกแหลมๆ พุ่งทะลุเข้ากลางใจ เขาอยากยื่นมือออกไปกุมมือเล็กจ้อยนั้นไว้ แต่รู้ดีว่าไม่อาจทำตามใจปรารถนา

“เธอยังโกรธฉันอยู่ไหมเอ๋ย”

เขาแข็งใจถามออกไปทั้งที่หวาดกลัวคำตอบ ดวงตากลมแป๋วจ้องเขานิ่งนาน ก่อนเปล่งเสียงราบเรียบทว่าสั่นสะเทือนหัวใจนัก