ทดลองอ่าน เชฟคนนี้มีรักมาเสิร์ฟ! บทที่ 2-บทที่ 3

บทที่ 3 อาหารแลกกับความจริงใจ

1

เจียงเหมยอิ่งแช่อยู่ในร้านบะหมี่นานมาก รอจนคนในร้านเหลือแค่สองโต๊ะ พอในครัวว่าง หานต้งกับเจิ้งหลินเทียนก็ออกมา

เจิ้งหลินเทียนเห็นเจียงเหมยอิ่งก็ทักทายอย่างเป็นมิตร “คุณเจียง มาอีกแล้วเหรอครับ~”

เจียงเหมยอิ่งค่อยๆ คุ้นชินกับความกระตือรือร้นของเจิ้งหลินเทียนแล้ว เธอยิ้มและพยักหน้า

เจิ้งหลินเทียนกำลังจะเข้าไปพูดคุยกับเจียงเหมยอิ่งสักสองสามประโยค ก็ถูกหานต้งเรียกให้เข้าไปล้างจานชามที่เหลือในครัว

ลูกค้าโต๊ะหนึ่งลุกไปเช็กบิล หวงหรูหรูก็ไปให้บริการพวกเขาที่เคาน์เตอร์เก็บเงิน

หานต้งยืนอยู่ข้างโต๊ะเจียงเหมยอิ่งเพียงลำพัง เจียงเหมยอิ่งรู้สึกหนังศีรษะชาหนึบ เมื่อเงยหน้าเหลือบมองหานต้งก็พบว่าสายตาของเขามองมาที่ตนเองพอดี

เจียงเหมยอิ่งรีบหลุบตาลงหลบสายตา แต่ในใจยังจดจำได้ถึงภารกิจที่เธอมาในครั้งนี้

เธอกัดฟันก่อนจะลุกขึ้นพูดกับหานต้งเสียงเบาว่า “เถ้าแก่หาน ที่ฉันมาครั้งนี้เพราะมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณค่ะ”

หานต้งมองออก น้ำขิงที่เหลืออยู่ครึ่งถ้วยเย็นหมดแล้ว แต่เจียงเหมยอิ่งยังคงนั่งอยู่ในร้านเหมือนกำลังรออะไร แววตาที่มองเขาก็เหมือนอยากจะพูดแต่ก็ไม่พูด

“เรื่องอะไรครับ”

“เอ่อ…” เจียงเหมยอิ่งนึกหาคำอยู่นาน กล่าวอย่างระมัดระวังว่า “ก่อนหน้านี้ทีมงานรายการของเราสร้างความวุ่นวายให้พวกคุณ”

หานต้งได้ยินจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย และก็ไม่เกรงใจอีก “สร้างความวุ่นวายไม่น้อยทีเดียว”

“…” เธอควรไปต่ออย่างไรดีล่ะ

หานต้งไม่ชอบคนนิสัยโลกส่วนตัวสูงที่เอาแต่กลัวตัวสั่นงันงกอย่างเจียงเหมยอิ่ง ทว่ารอยยิ้มที่มีความสุขบนใบหน้าในตอนที่เธอดื่มน้ำขิงเมื่อครู่กลับสลักลึกอยู่ในหัว ไม่อาจลบออกไปได้

เขาชำเลืองมองเจียงเหมยอิ่งอีกครั้ง ก็พบว่าเธอหลุบตาลงเหมือนคิดอะไรอยู่อย่างอึดอัดใจ

“ยังมีธุระอะไรอีกไหมครับ” หานต้งถาม

เจียงเหมยอิ่งกัดฟันเอ่ยขอโทษต่อ “นั่น…เป็นเพราะการตัดต่อของพวกเราทำให้ผู้ชมเข้าใจเถ้าแก่หานผิดไป…”

“อืม แล้ว?”

“…ฉันมาที่นี่เพื่อขอโทษเถ้าแก่หานอย่างจริงจัง ขอโทษจริงๆ ค่ะ” เจียงเหมยอิ่งพูดเสียงเบา ในใจแสนกระอักกระอ่วน เธอคิดเงียบๆ ผู้กำกับหลิว ถ้าคุณไม่เพิ่มโบนัสให้ฉัน ฉันเอาคุณตายแน่

“ไม่ต้อง” จู่ๆ หานต้งก็พูดขึ้นมา

เจียงเหมยอิ่งตะลึงงัน เธอเงยหน้ามองเขา กลับพบว่าแววตาลุ่มลึกของอีกฝ่ายกำลังมองเธออย่างจริงจัง

เขายกสองมือกอดอก ชุดเชฟสีขาวทั้งตัว สะอาดสะอ้าน พิถีพิถัน แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงข้อศอกทีละทบๆ เผยให้เห็นข้อมือและแขนที่ขาวสะอาดของเขา

หานต้งกล่าวอธิบายเสียงเรียบ “ก่อนอื่น ผมก็ไม่ได้รู้สึกว่าลำบากอะไร ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องอื่น ผมไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองผมยังไง แค่ผมไม่มีอะไรต้องละอายใจต่อตัวเองก็พอแล้ว”

เจียงเหมยอิ่งกะพริบตา สติยังไม่คืนกลับมา

“อีกอย่าง คำขอโทษของคุณไม่จริงใจเลยสักนิด แน่นอนว่าที่คุณตัดต่อนั่นก็ทำเกินไปบ้างจริงๆ แต่นั่นก็เป็นปัญหาของทีมงานรายการของพวกคุณ ที่คุณมาขอโทษก็ไม่ได้มาเพราะใจจริงสินะครับ ในเมื่อคำขอโทษไม่จริงใจ งั้นก็ไม่ต้องพูดแล้วครับ ในใจคุณเองก็คงไม่ได้รู้สึกดี”

หานต้งพูดราบเรียบ แต่เจียงเหมยอิ่งฟังแล้วกลับรู้สึกอับอายและโมโห

โมโหที่ถูกแทงใจดำ

หานต้งพูดไม่ผิด เธอไม่ได้มาขอโทษด้วยความจริงใจจริงๆ เธอก็แค่คิดว่าตัวเองมาขอโทษแทนผู้กำกับ เธอเองก็แค่เป็นคนซวย ดังนั้นจึงคิดว่าแค่มาก็จบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเพราะหานต้ง ทำให้โทรศัพท์มือถือของเธอมีสายโทรก่อกวนมาตลอดสามปีเต็ม

หากไม่ใช่เพราะดูเหมือนว่าหานต้งจะสามารถทำอาหารที่เธอกินได้ออกมาได้ล่ะก็ เธอก็ไม่อยากจะมาเสวนากับเขาอีกครั้งหรอก

“เถ้าแก่หาน ฉันขอโทษคุณอย่างจริงใจนะ” เจียงเหมยอิ่งขมวดคิ้วเบาๆ เสียงดังขึ้นเล็กน้อย

หานต้งไม่ตอบรับ

ไฟโทสะในใจของเจียงเหมยอิ่งค่อยๆ ปะทุไหม้ขึ้นมา ท่าทีของหานต้งทำให้เธอไม่พอใจมาก ถึงแม้ว่าเขาจะพูดถูกก็ตาม เธอไม่จริงใจก็จริง แต่ท่าทางไม่ยี่หระของเขาทำให้เธอโมโหมาก

เจียงเหมยอิ่งไม่พูดไม่จา เดินหน้าดำไปเช็กบิลแล้วก็สะบัดหน้าจากไป หานต้งมองแผ่นหลังของเธอ จากนั้นก็มองน้ำขิงที่เหลืออยู่บนโต๊ะและขมวดคิ้ว