ทดลองอ่าน เชฟคนนี้มีรักมาเสิร์ฟ! บทที่ 4-บทที่ 5

5

เจิ้งหลินเทียนถามด้วยความสงสัย “อาจารย์ ทำไมถึงกลับมาแล้วล่ะครับ”

“ให้พื้นที่เธออยู่คนเดียวสักหน่อย จะได้ไม่เครียด”

เครียด? กินบะหมี่มีอะไรต้องเครียดด้วย เจิ้งหลินเทียนแปลกใจ อยากจะยื่นศีรษะออกไปดูเจียงเหมยอิ่งแต่ก็ถูกหานต้งลากกลับเข้ามา หานต้งมองเขาอย่างไม่พอใจแวบหนึ่ง

เจิ้งหลินเทียนจำต้องเปลี่ยนเรื่องถาม “อาจารย์ เมื่อกี้ทำไมคุณถึงต้องกรองน้ำซุปหลายรอบขนาดนั้นด้วย”

ตอนที่หานต้งทำบะหมี่ชามนี้เขาตั้งใจทำมาก น้ำมันที่อยู่ก้นซุปแทบจะถูกกรองออกไปจนหมด เนื้อวัวและผักกวางตุ้งก็ลวกผ่านน้ำซุปใสเพื่อให้แน่ใจว่ารสชาติจะไม่หายไป นี่เป็นการทดสอบทักษะขั้นพื้นฐานของพ่อครัว เจิ้งหลินเทียนที่อยู่ข้างๆ พยายามจดขั้นตอนลงบนสมุดเล่มเล็กๆ ในขณะที่จดก็ตาเบิกกว้างและอ้าปากค้าง

หานต้งส่ายหน้า ไม่ตอบ

สำหรับคำถามที่อาจารย์ไม่อยากตอบ เจิ้งหลินเทียนรู้ว่าต่อให้ตนเค้นถามอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ เขาจึงปิดปากอย่างว่าง่าย

เจียงเหมยอิ่งที่อยู่อีกด้านก็กำลังตบตีกับความคิดของตัวเอง

หานต้งดูออกแล้วเหรอว่าเธอกินรสชาติแบบไหน รู้ว่าเธอกำลังอวดดี จึงใช้วิธีนี้เพื่อรักษาหน้าเธอให้มากที่สุด

เจียงเหมยอิ่งอดเดาแบบนี้ไม่ได้ รู้สึกจิตใจไม่สงบ กลัวว่าตนเองจะคิดไกลเกินไป แต่ก็ไม่มีคำอธิบายอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว ความอบอุ่นแผ่เข้ามาในใจเธอ หัวใจพองโตอย่างไม่อาจควบคุมได้

เธอโรยต้นหอมเล็กน้อย เครื่องปรุงอีกสองอย่างยังคงวางเอาไว้ที่เดิมไม่ขยับ

หานต้งรออยู่ในครัวมายี่สิบกว่านาทีแล้ว เจิ้งหลินเทียนตักขนมจ้างอยู่ตรงหม้อใบใหญ่ ถูกไอร้อนรมจนเหงื่อแตกพลั่ก ทั่วทั้งห้องครัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของขนมจ้าง

เสียงกระดิ่งที่หน้าประตูร้านดัง ‘กรุ๊งกริ๊ง’ สองครั้ง

หานต้งออกมาจากห้องครัว ในร้านก็ไม่มีคนอยู่แล้ว

บนโต๊ะอาหารของเจียงเหมยอิ่งมีบะหมี่เนื้อที่ยังเหลือเท่าเดิมเหมือนไม่ได้แตะเลยสักคำ ทว่าผักกวางตุ้งกลับถูกกินจนหมด เนื้อวัวชิ้นหนึ่งที่อยู่ในนั้นก็ถูกกัดไปครึ่งหนึ่ง

ข้างชามมีขวดเครื่องปรุงทับธนบัตรยี่สิบหยวนไว้ใบหนึ่ง ใต้ธนบัตรยังมีกระดาษโพสต์อิตที่ถูกทับไว้อีกแผ่นหนึ่ง

การพกกระดาษโพสต์อิตติดตัวคือความเคยชินของเจียงเหมยอิ่งที่มีอาชีพเป็นทีมงานฝ่ายกำกับและตัดต่อ

หานต้งหยิบกระดาษโพสต์อิตขึ้นมามอง เห็นตัวหนังสือสวยๆ ที่อยู่บนนั้นแล้วก็อดยกยิ้มไม่ได้

‘ขอบคุณค่ะ อร่อยมาก’

เจิ้งหลินเทียนเข้ามาแอบดูใกล้ๆ กระซิบเบาๆ “อาจารย์ บะหมี่เนื้อสิบแปดหยวนเอง ยังต้องทอนเงินนะครับ”

หานต้งชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ตอบคำ