ทดลองอ่าน เทพน้อยแห่งหายนะ

จย่าอิ๋งชุนเดินเข้ามาจากข้างนอกก็ถูกการกระทำที่ไม่เคารพของเหมยหรูเซียนทำเอาตื่นตระหนกตกใจ แม้ศาลเทพแห่งขุนเขาจะถูกทิ้งร้างมานาน แต่รูปปั้นเทพยังอยู่ บุตรสาวปีนขึ้นไปบนนั้นได้อย่างไร นางจึงรีบตะโกนห้าม “หรูเอ๋อร์ เจ้ารีบลงมา ทำเช่นนี้ไม่เคารพเทพเจ้าเกินไปแล้ว”

“ท่านแม่ ข้าเห็นเห็ดหลิงจือแล้ว ท่านรอก่อน ข้าจะเก็บเห็ดหลิงจือลงมา” เหมยหรูเซียนเอียงหน้าที่ถูกเบียดจนบิดเบี้ยวพูดไม่ค่อยชัด

“อะไรนะ! เห็ดหลิงจือหรือ”

“ใช่แล้ว ท่านแม่ รอข้าเก็บเห็ดหลิงจือลงมา เอาไปขายที่ตำบล เราก็มีเงินแล้ว”

รูปปั้นเทพกับกำแพงด้านหลังอยู่ชิดกันมาก คนทั่วไปไม่มีทางเบียดเข้าไปได้ ดีที่เหมยหรูเซียนกินไม่อิ่มมาเป็นเวลายาวนาน ร่างจึงผอมบางมาก พอจะยัดร่างตนเองเข้าไปในช่องระหว่างรูปปั้นเทพกับกำแพงได้

“เช่นนั้น…เจ้าระวังหน่อย” เปรียบกับรูปปั้นเทพแล้ว เงินสำคัญกว่ามาก ครานี้จย่าอิ๋งชุนไม่บอกว่าเหมยหรูเซียนไม่เคารพเทพเจ้าอีกต่อไป

เหมยหรูเซียนลำบากไม่น้อยกว่าจะเบียดเข้าไปถึงเทพองค์กลางได้ นางเล็งตำแหน่งที่จะลงมือแล้วยื่นแขนออกไป เด็ดเห็ดหลิงจือใหญ่อายุร้อยปีดอกนั้นออกมาในคราเดียว แล้วใช้ความเร็วอย่างที่สุดเอาเห็ดหลิงจือดอกนั้นส่งไปไว้ในพื้นที่ลับในกำไลไม้

ด้านข้างยังมีเห็ดหลิงจือดอกเล็กว่าอีกหลายดอก ดอกหนึ่งอายุราวสิบกว่าปี อีกดอกหนึ่งอายุราวห้าสิบปี นางเด็ดออกมาทั้งหมด

“ท่านแม่ ข้าเด็ดออกมาแล้ว ท่านกับหยวนเอ๋อร์หลบไป ข้าจะกระโดดลงไปแล้ว” นางเบียดตัวออกมาจากด้านหลังรูปปั้นเทพด้วยเนื้อตัวเลอะเทอะมอมแมม จากนั้นเอาเห็ดหลิงจือมอบให้จย่าอิ๋งชุน หลังจากหอบหายใจแรงแล้วก็กระโดดลงมาจากแท่นวางรูปปั้น

จย่าอิ๋งชุนมองเห็ดหลิงจือสองดอกนั้นด้วยความตื่นเต้นดีใจ ไม่อยากจะเชื่อว่าพวกนางจะโชคดีเช่นนี้ได้

เหมยหรูเซียนบิดผ้าเช็ดหน้าเปียกผืนหนึ่งมาเช็ดฝุ่นผงบนใบหน้าจนสะอาด “ท่านแม่ ข้าจะปรึกษาอะไรกับท่านหน่อย พรุ่งนี้เช้าข้าจะเอาเห็ดหลิงจือดอกเล็กไปขายที่ตำบล มีเงินติดตัวแล้ว ข้าก็จะนั่งรถไปที่อำเภอ เอาเห็ดหลิงจือดอกใหญ่ไปขาย ท่านเห็นอย่างไร”

“ไม่อาจขายให้ร้านยาในตำบลไปทีเดียวหรือ เพราะเหตุใดต้องไปถึงอำเภอด้วย เจ้าเป็นหญิงสาวตัวคนเดียว แม่ไม่วางใจให้เจ้าไปถึงอำเภอ” จย่าอิ๋งชุนย่นหัวคิ้วมองนาง

“ท่านแม่ ในตำบลได้ราคาต่ำ เห็ดหลิงจือต้นนี้ขายที่ตำบลอาจได้เงินเพียงสามสิบตำลึง แต่ถ้าไปขายที่อำเภอไม่แน่อาจได้ถึงห้าสิบตำลึงหรือร้อยตำลึงก็ได้ ไปไกลหน่อยแม้จะสิ้นเปลืองเวลา แต่ขายได้ราคาดีกว่ามาก”

“แต่ว่า…”

“ท่านแม่ หรือว่าท่านไม่อยากรีบหาเงินซื้อที่ปลูกบ้าน หรือท่านเพียงคิดจะพาข้ากับน้องชายอาศัยอยู่ที่ศาลเทพแห่งขุนเขา”

”ซื้อที่ปลูกบ้านย่อมต้องคิด…” ได้ยินนางพูดจูงใจเช่นนี้ จย่าอิ๋งชุนจิตใจเริ่มหวั่นไหวแล้ว “เพียงแต่…เห็ดหลิงจือสองดอกนี้จะขายได้เงินมากเช่นนั้นจริงหรือ”

“ขายไม่ได้เงินมากเช่นนั้น แต่ก็พอให้เราเช่าบ้านอยู่ไปก่อน ท่านแม่ ราคาที่อำเภอจะต้องดีกว่าราคาที่ตำบลแน่นอน ท่านก็ให้ข้าลองไปดูเถิด ท่านวางใจ พอขายเห็ดหลิงจือได้แล้วข้าก็กลับมา”

ไม่ว่าอย่างไรพรุ่งนี้นางจะต้องไปที่อำเภอสักครั้ง ผ้าไหมขอเพียงเอาไปที่ร้านผ้าย่อมต้องขายได้ ที่สำคัญที่สุดก็คือนางจะไปสำรวจราคาซื้อขายผ้าห่มใยไหม ถ้าดี นางคิดว่าต่อไปจะอาศัยการขายผ้าห่มใยไหมมาสร้างความร่ำรวยให้กับครอบครัว

จย่าอิ๋งชุนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง อยากจะปฏิเสธยิ่งนัก แต่ปัญหาปากท้องที่เร่งด่วนคับขันทำให้นางจำต้องยอมก้มหัว “แต่เจ้าต้องรับปากแม่ หลังจากขายเห็ดหลิงจือได้แล้วต้องกลับมาทันที ไม่อาจพูดคุยกับคนแปลกหน้าส่งเดชหรือสนใจคนที่เข้ามาตีสนิท”

เหมยหรูเซียนตบหน้าอกอย่างมั่นอกมั่นใจ “ท่านแม่ ท่านวางใจเถิด รอพรุ่งนี้พอข้ากลับมา เราก็เตรียมซื้อที่ปลูกบ้าน!”