ทดลองอ่าน เทพน้อยแห่งหายนะ

เหมยหรูเซียนเห็นเขาขมวดหัวคิ้วก็ลุกขึ้นเก็บของที่นางเอามา แล้วว่า “ถ้าหลงจู๊ไล่ไม่สนใจผ้าห่มใยไหมสองผืนนี้ข้าก็ไม่รบกวนเวลาของหลงจู๊ไล่แล้ว ข้าคิดว่าร้านผ้าฟู่หวาของสกุลหลู่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามคงจะสนใจ”

“ไม่ แม่นางเหมย เจ้าอย่าเพิ่งรีบเก็บ นอกจากที่นี่ เจ้าหาคนซื้อราคาสูงกว่านี้ไม่ได้แล้ว ทั้งสองอย่างนี้ข้าจะซื้อไว้ทั้งหมด” ของสิ่งนี้ถ้าถูกศัตรูหมายเลขหนึ่งสกุลหลู่ซื้อไปล่ะก็ หลงจู๊อย่างเขาก็ทำงานมาถึงสุดทางแล้ว

เหมยหรูเซียนยิ้มแล้วเอ่ยถาม “ไม่ทราบหลงจู๊ไล่คิดจะซื้อในราคาเท่าไร”

“ผืนละสองร้อยตำลึง ผ้าไหมหลิงอวิ๋นซาพับนี้พับละสามร้อยตำลึง” ราคานี้สูงไปสักหน่อย แต่ถ้าเอาผ้าห่มใยไหมสองผืนนี้กับผ้าไหมพับนี้ส่งกลับไปเมืองหลวงให้ถึงมือนายน้อย จะต้องสามารถผลิตสินค้าลักษณะเดียวกันได้มากขึ้นราคาสูงขึ้นออกมาได้อย่างแน่นอน

ใช้เงินเจ็ดร้อยตำลึงซื้อตัวอย่างสินค้าที่ไม่มีใครทำได้ในตอนนี้ เปรียบกับการลงทุนกำลังคนกำลังทรัพย์ไปศึกษาค้นคว้าแล้วย่อมคุ้มค่ากว่ามาก

“ผ้าห่มใยไหมผืนละสามร้อยห้าสิบตำลึง ผ้าไหมหลิงอวิ๋นซาพับละห้าร้อยตำลึง ขาดแม้แต่อีแปะเดียวก็ไม่ได้” สีหน้านางบ่งบอกว่าไม่มีการเจรจาต่อรอง

หลงจู๊ไล่ลังเลอยู่ชั่วขณะ “ห้า…ห้าร้อยตำลึงหรือ…ได้ แต่ว่า…”

“มีเงื่อนไขอะไรท่านพูดมาเถิด”

“คราวหน้าถ้ายังมีผ้าห่มใยไหมชนิดนี้กับผ้าไหมหลิงอวิ๋นซา หรือมีผ้าแพรไหมอื่นที่คุณภาพดี จะต้องเอามาขายให้ร้านผ้าจือจิ่นของเราก่อน นอกจากคนในบ้านของเจ้าสวมใส่เองแล้ว ไม่อาจขายให้ร้านผ้าฟู่หวาของสกุลหลู่หรือร้านผ้าแห่งอื่น”

“หลงจู๊ไล่ เพียงแค่ผ้าห่มใยไหมสองผืนกับผ้าไหมหลิงอวิ๋นซาพับหนึ่ง ท่านก็คิดจะผูกมัดข้าแล้ว ไม่รู้สึกโหดเหี้ยมเกินไปหน่อยหรือ”

หลงจู๊ไล่ถูกนางว่าให้เช่นนี้ก็หน้าแดงขึ้นมาทันที “แค่กๆ นั่นเพราะข้าเป็นห่วงกลัวเจ้าจะเร่ขายไปทั่ว ทำให้เสียราคาในท้องตลาด”

“หลงจู๊ไล่ คนทำการค้าล้วนต้องยึดมั่นเรื่องความน่าเชื่อถือ ขอเพียงท่านให้ราคาสวยงามก็ไม่ต้องกังวลว่าข้าจะเอาของไปขายให้คนอื่น คราวหน้าข้ายังคงต้องมาหาท่าน เว้นเสียแต่ท่านไม่คิดจะทำการค้ากับข้าอีก ข้าจึงจะไปหาร้านอื่น ข้ารู้อะไรคือสิ่งที่เรียกว่าสินค้ามีน้อยย่อมราคาแพง”

“เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว ข้าก็เชื่อว่าร้านผ้าร้านอื่นไม่มีทางให้ราคาเช่นนี้ได้ หวังว่าต่อไปภายหน้าเราจะทำการค้าร่วมกันด้วยดี” หลงจู๊ไล่หมุนตัวไปตะโกนบอกข้างนอก “ใครอยู่ข้างนอก ไปเอาตั๋วเงินหนึ่งพันสองร้อยตำลึงมา”

ก่อนออกจากร้านผ้าจือจิ่น เหมยหรูเซียนซื้อผ้าจากร้านของพวกเขาไปไม่น้อย

เพื่อจะมัดใจนางเศรษฐีในอนาคตผู้นี้ หลงจู๊ไล่จึงคิดราคาให้นางตามความเป็นจริง กึ่งซื้อกึ่งให้ด้วยหวังจะผูกไมตรีกับนาง ให้ครั้งหน้านางยังคงเอาสินค้ามาขายให้เขาทั้งหมดอีก

หลังจากเหมยหรูเซียนจากไปแล้ว หลงจู๊ไล่ได้นำผ้าห่มใยไหมสองผืนนี้กับผ้าไหมหลิงอวิ๋นซาส่งไปเมืองหลวงให้ถึงมือฝูจิ่งเซิงนายน้อยของเขาให้เร็วที่สุด