ทดลองอ่าน เทพน้อยแห่งหายนะ

“ขอรับ ผู้น้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” ซื่อไห่รีบหมุนตัวออกจากห้องหนังสือ ขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกไป อู่หูสหายร่วมงานอีกคนหนึ่งก็กำลังจะเคาะประตูพอดี เขาจึงเอ่ยถาม “อู่หู เหตุใดเจ้าจึงรีบร้อนถึงเพียงนี้”

“สารด่วน!” อู่หูชี้สารที่ส่งมาทางนกพิราบสื่อสาร “นายน้อย มีข่าวมาจากอำเภอหย่งซิงขอรับ ข่าวนี้อาจเกี่ยวพันกับนายท่านที่หายสาบสูญไปหลายปี!”

ฝูจิ่งเซิงคลี่จดหมายออกอ่าน ในจดหมายเขียนไว้สั้นๆ ย่อๆ บอกว่าคนของเขาพบบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งรูปร่างหน้าตาเหมือนกับฝูชางหมิงบิดาของเขาเป็นพิมพ์เดียวกันที่อำเภอหย่งซิง เมืองโยวโจว ยังมีคนเห็นที่ข้อมือขวาของบุรุษวัยกลางคนผู้นั้นมีปานรูปจันทร์เสี้ยวอยู่ เป็นไปได้อย่างมากว่าจะเป็นบิดาที่หายสาบสูญไปหลายปีของเขา ข่าวนี้ทำให้เขาจมอยู่ในความครุ่นคิดเป็นเวลานาน

ปีนั้นตอนที่เกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น ร่างของทุกคนในขบวนพ่อค้าล้วนหาพบ มีเพียงบิดาของเขาที่หาเท่าใดก็ไม่พบร่องรอย คนผู้นี้จะใช่บิดาที่ถูกลงความเห็นว่าตายไปแล้วหลายปีผู้นั้นหรือไม่

แววตานิ่งขรึมของเขาพุ่งจับไปที่ผ้าไหมหลิงอวิ๋นซาบนโต๊ะ อดไม่ได้ที่จะหยิบขึ้นมาพลิกดูอย่างละเอียดอีกครั้ง ผ้าไหมที่โปร่งใสดุจปีกจักจั่นพับนี้ ไม่ว่าคุณภาพหรือวิธีการทอล้วนเหนือกว่าผ้าไหมสกุลหลู่มาก ขอเพียงหาตัวนางพบและร่วมมือกับนาง ส่งผ้าไหมหลิงอวิ๋นซาพับนี้เข้าร่วมการคัดเลือก จะต้องคว้าตำแหน่งวาณิชหลวงในปีนี้ได้อย่างแน่นอน

คนที่สงสัยว่าเป็นบิดาปรากฏตัวขึ้นในละแวกใกล้เคียงโยวโจว และแม่นางที่ทอผ้าไหมหลิงอวิ๋นซาก็อยู่ที่โยวโจว…

“นายน้อย จะส่งคนไปตรวจสอบหรือไม่ขอรับ”

เขาถอนสายตากลับพลางกล่าวด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเฉียบขาด “ไม่ ข้าจะไปโยวโจวด้วยตนเอง”

เรื่องซื้อที่ดินของเหมยหรูเซียนไม่นานก็จัดการเสร็จเรียบร้อย โฉนดที่ดินนางก็เก็บไว้อย่างดี

เมื่อที่ดินเป็นสิทธิ์ของเหมยหรูเซียนเรียบร้อย ผู้ใหญ่บ้านก็พาคนในหมู่บ้านกับคนงานกลุ่มใหญ่มาเริ่มลงมือปรับที่ดินกัน แต่ไม่ว่าใครจะถามอย่างไร ปากของคนในครอบครัวผู้ใหญ่บ้านก็ปิดสนิทดุจฝาหอยเคาะอย่างไรก็ไม่อ้า ด้วยเหตุนี้กระทั่งเริ่มก่อกำแพงสร้างบ้านก็ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าของที่ผืนนี้คือใคร

แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่เงินค่าแรงไม่เคยล่าช้าแม้แต่วันเดียว ทั้งอาหารที่จัดเลี้ยงในแต่ละวันน้ำแกงหนึ่งผักสองเนื้อหนึ่ง ยังมีข้าวกับหมั่นโถว คนงานแต่ละคนกินจนปากมันย่อง เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้าก็ไม่มีใครสนใจจะสืบถามว่าใครเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้อีก

ในระหว่างนี้หลงจู๊เกาแห่งหอสุราเจินซิวเคยมาหาจย่าเอ้อร์หลางหนหนึ่ง และมีปากเสียงกับคนบ้านสกุลจย่า กระทั่งบอกว่าจะฟ้องร้อง

เฮ่อซื่อทิ้งคำพูดเฉียบขาดไว้ จะเอาเงินไม่มี จะเอาคนไปจับตัวเอาเองที่ศาลเทพแห่งขุนเขา เหมยหรูเซียนนางฟื้นคืนชีวิตมาอีกแล้ว

คำพูดนี้ทำให้หลงจู๊เกาประหลาดใจมาก มีที่ไหนคนตายแล้วกลับฟื้นคืนชีวิตมาได้ถึงสองครั้งสองหน เขาตัดสินใจไปที่ศาลเทพแห่งขุนเขาไปพบเหมยหรูเซียนคนมหัศจรรย์ผู้นี้