ทดลองอ่าน เทพน้อยแห่งหายนะ

จย่าต้าหลางรีบห้ามปราม “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านอย่าทะเลาะกันอีกเลย ลูกจะย้ายหรูเซียนไปไว้ข้างนอกก่อน” เขาสั่นศีรษะให้น้องสาวที่ใบหน้าบวมไปแถบหนึ่ง ให้นางอย่าพูดอะไรทำให้บิดาโกรธอีก

จย่าอิ๋งชุนคิดว่าตนเองถูกบิดาไล่ออกจากบ้านไม่เป็นไร อย่างมากก็กระโดดลงแม่น้ำปัญหาทุกอย่างก็จบสิ้นลง แต่ถ้านางตายแล้ว บุตรชายที่เพิ่งอายุห้าขวบจะทำอย่างไร

พอนึกถึงบุตรชาย จย่าอิ๋งชุนก็ได้แต่กล้ำกลืนความปวดใจ ความไม่ยินยอม รวมทั้งความไม่เป็นธรรมต่างๆ ที่ได้รับไว้ทั้งหมด ทำได้แต่หลั่งน้ำตาเงียบๆ

จย่าต้าหลางกับจย่าเอ้อร์หลางเดินเข้าไป เตรียมจะหามเหมยหรูเซียนออกไปนอกบ้าน แต่ขณะที่ทั้งสองกำลังจะยกร่างนางขึ้นมานั่นเอง ลมแรงหอบหนึ่งก็พัดกระโชกเข้ามา ประตูหน้าต่างถูกพัดกระแทกเสียงดัง ‘ปึงปัง’ ตะเกียงน้ำมันกับโคมไฟที่แขวนอยู่บนผนังดับพึ่บลงพร้อมกัน ทั้งห้องตกอยู่ในความมืด

เสียงคำรามแหลมและเศร้ากำสรดดังก้องขึ้นมาในกระท่อมมุงหญ้าคา เสียงนั่นทำให้คนอดขนลุกชันไม่ได้ ความเย็นยะเยือกพวยพุ่งขึ้นไปถึงหน้าผาก

อาศัยแสงจันทราที่ส่องสะท้อนมาที่ข้างหน้าต่าง คนสกุลจย่าทั้งบ้านพลันเห็นชัดถนัดตา เหมยหรูเซียนที่เดิมหมดลมหายใจไปแล้ว ดวงตาที่ปิดสนิทอยู่พลันลืมขึ้น ลำคอบิดมา มองจ้องผู้เฒ่าจย่ากับเฮ่อซื่อนิ่งด้วยแววตาน่าสะพรึงกลัว

แววตาที่คล้ายจะเอาชีวิตทำให้ผู้เฒ่าจย่าตกใจจนผงะถอยไปสองก้าว ซวนเซล้มลงไปนั่งกับพื้น กลืนน้ำลายลงคอด้วยความลำบากพลางหอบหายใจ เปล่งเสียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

แววตาที่เต็มไปด้วยความชิงชังเย็นเยียบคุกคามคน ทำให้เฮ่อซื่อตกใจราวกับเห็นผี นางส่งเสียงกรีดร้องออกมา ร่างอ่อนระทวยทรุดลงไปนั่งกับพื้น เนื้อตัวสั่นระริก ฟันกระทบกันกึกกัก พลางชี้นิ้วไปที่เหมยหรูเซียน “แสร้ง…แสร้ง…แสร้งตาย…”

ตามหลังคำพูดประโยคนี้ก็มีเสียงร้องน่าสะพรึงกลัวของอีกาดังขึ้นมา ทำลายความเงียบสงบในยามค่ำคืน

เหมยหรูเซียนค่อยๆ ลุกจากที่นอนกองฟางขึ้นมานั่ง มองพวกเขาด้วยแววตาเยียบเย็น แววตาโกรธแค้นที่เจือไปด้วยเพลิงโทสะทำให้คนที่อยู่ในกระท่อมมุงหญ้าคาต่างมีเหงื่อเย็นไหลท่วมร่าง ฟันล่างกับฟันบนสั่นกระทบกัน ไม่มีใครกล้าไปจุดตะเกียงน้ำมัน

หลังจากทำให้ทุกคนตื่นตระหนกมากพอแล้ว นางก็หยักยกมุมปากขึ้นช้าๆ พูดอย่างเน้นย้ำทีละคำ ให้คนที่อยู่ในห้องได้ยินชัดเจน “ท่านตา ท่านป้ารอง ท่านลุงรอง เกรงว่าความปรารถนาของพวกท่านจะต้องสูญสลายแล้ว โดยเฉพาะท่านป้ารอง เงินร้อยตำลึงของบ้านสกุลซุนนั่น ท่านไม่มีทางได้มาแล้ว ต้องขออภัยจริงๆ…”