ทดลองอ่าน เฝ้าเรือนแม่ทัพไม่เหลียวแล ชุด กระตุกหนวดแม่ทัพ

“อย่าโมโหๆ” ท่านกั๋วกงรีบปลอบโยนภรรยาพลางถลึงตาจ้องมองลูกชายอย่างโกรธเคืองพร้อมกับตะเบ็งเสียงไป “สารเลว! ยังไม่รีบไสหัวออกไป อยากจะทำให้แม่เจ้าโมโหหรือ”

เซียวอี้เหรินไม่ตอบอะไร เพียงแค่หมอบลงกับพื้นแล้วโขกศีรษะแรงๆ สามที จากนั้นจึงออกไปด้วยสีหน้าเศร้าสลด

“นี่ข้าคลอดปีศาจอะไรออกมากัน…” เซียวเหอซื่อทนไม่ไหวจึงร่ำไห้ออกมาอีก ใช้แขนเสื้อปิดปากไว้แน่น หยาดน้ำตาไหลรินดังหยาดฝน

“เอาเถิด อย่าร้องไห้เลย สุขภาพของตัวเจ้าเองก็สำคัญ ลูกหลานก็มีทางของเขา…” ท่านกั๋วกงมือไม้ยุ่งกันพัลวัน รีบเช็ดน้ำตาให้ภรรยาแล้วยังไม่ลืมที่จะเอ่ยตำหนิออกไปด้วย “เจ้าเด็กนิสัยไม่ดีคนนี้ ไว้รอข้ามีเวลาจะหาวิธีจัดการเขาแน่!”

“เช่นนั้นท่านก็ไปตอนนี้ ไปตอนนี้เลย…” เซียวเหอซื่อผลักเขาออก ใบหน้ามีคราบน้ำตาพลางกระชากเสียงเจือความโมโห “ท่านเป็นพ่อเขา ท่านไปเตือนสิว่าไม่อนุญาตให้รับสตรี…สตรีหยาบคายจอมโอหังผู้นั้น…”

“ได้ๆ ข้าจะไป ไปเดี๋ยวนี้ เจ้ายังป่วยอยู่ อย่าโมโหเลย!” ท่านกั๋วกงเอ่ยปลอบกลั้วหัวเราะ

เมื่อเทียบกับความโกรธเคืองระหว่างเซียวเหอซื่อกับท่านกั๋วกงเกี่ยวกับเรื่องที่ลูกชายพาสตรีนางหนึ่งกลับมา ท่านกั๋วกงกลับไม่ได้มีท่าทีรุนแรงเทียบเท่า อาจเป็นเพราะความมีอำนาจมากอีกทั้งเกิดในสกุลขุนนางเก่าแก่กว่าร้อยปี สำหรับเรื่องบุรุษมีภรรยาสามสี่คนนั้นถือเป็นเรื่องปกติมาแต่ไหนแต่ไร ยามตัวเขายังหนุ่มก็มีนางบำเรออยู่หลายคน ภายหลังความรู้สึกต่อภรรยานับวันยิ่งลึกซึ้งจริงใจจึงได้เลิกมีสตรีหลังบ้าน รักเดียวใจเดียวต่อภรรยา

ดังนั้นแม้ตอนที่รู้ว่าลูกชายบอกว่าจะให้สตรีจากดินแดนทางเหนือผู้นั้นตบแต่งเป็นภรรยารอง เมื่อได้ฟังครั้งแรกถึงเขาจะโกรธจัดแต่ก็เป็นเพราะการกระทำของลูกชายเช่นนี้ไร้เมตตาเกินไป ราวกับทำลายหน้าตาของลูกสะใภ้จนหมดสิ้น ทำให้พวกเขาผู้เฒ่าทั้งสองรู้สึกละอายใจเป็นอย่างยิ่งต่อลูกสะใภ้ที่กตัญญูรู้คุณเช่นนี้

ทว่าภายในใจกั๋วกงกลับคิดว่าลูกชายอยู่ป้องกันดินแดนทางเหนือหลายปี หากมีภรรยาใส่ใจรักใคร่ดูแลเขาก็ถือเป็นเรื่องดี เพียงแต่ว่าการกระทำของลูกชายนั้นหุนหันพลันแล่นเกินไป และไม่เคยส่งข่าวคราวมาบอกล่วงหน้าเป็นสัญญาณก่อนเลย กระทั่งพาคนมาพบอยู่ตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนก็รับไม่ได้ทั้งนั้น

เมื่อกั๋วกงนึกมาถึงลูกสะใภ้ซึ่งว่านอนสอนง่ายแล้ว ก็ได้นึกไปถึงเมื่อสามปีที่ผ่านมา เด็กคนนี้ทุ่มเทแรงกายแรงใจปรนนิบัติ กตัญญูรู้คุณคนในบ้านเป็นอย่างยิ่ง ใครจะคาดคิดว่านานไปจะมีเรื่องร้ายเช่นนี้เข้ามา ในใจเขาก็อดรู้สึกหดหู่เสียใจขึ้นมาไม่ได้

“เฮ้อ…เวรกรรม เวรกรรมเสียจริง!” เขาถอนหายใจแรงๆ ออกมาด้วยความเคร่งเครียด

ใครจะรู้ว่าคู่เหมยเขียวม้าไม้ไผ่ที่เห็นกันมาตั้งแต่ยังเล็กในสายตาของทุกคน ล้วนเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อน…