ทดลองอ่าน แฟนคลับคนนี้มีรักมาฝาก! บทที่ 1

เหมียวเหมี่ยวเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าที่มีหน้ากากปิดปากไว้นั้นค่อนข้างหงุดหงิด เธอสอดปากกาเข้าไประหว่างพวงแก้มกับหน้ากากปิดปากให้มีช่องระบายอากาศ ปากบ่นพึมพำ “ไม่ต้องส่งมาแล้วค่ะ ไม่ต้องส่งมาแล้วนะ แต่จะว่าไปแล้วฉันได้รับเฟอร์รารี่มาเยอะขนาดนี้แล้วก็ไม่มีของจริงสักคัน มันน่าโมโหนัก”

‘ฟิ้ว…’ เฟอร์รารี่คันที่สาม

‘อีหยางไหลฟู่มอบเฟอร์รารี่ให้คุณ’

“…” เหมียวเหมี่ยวจ้องหน้าจอแต่ไม่ได้พูดอะไร

กล่องคอมเมนต์ด้านข้างมีคอมเมนต์ของ ID ที่คุ้นตาเลื่อนขึ้นมา แม้ว่าจะเลื่อนขึ้นไปอย่างรวดเร็ว แต่เหมียวเหมี่ยวก็เห็นและอ่านออกเสียงขึ้นมาอยู่ดี

“งั้นจะให้เป็นรถจริงๆ เลยแล้วกัน…ฮ่าๆๆ อย่ามาล้อเล่นหน่อยเลย เพื่อนนักเรียนอีหยางไหลฟู่ เขียนรายงานทำการบ้านให้ดีเถอะ สักวันต้องมีเฟอร์รารี่เป็นของตัวเองแน่ๆ!”

“งั้น…เอาตามนี้นะ…” เสียงของเหมียวเหมี่ยวเบาลงทุกขณะ “ใครจะไปรู้ว่าคอมเมนต์นั้นจะเป็นเรื่องจริงล่ะ…”

สวี่หลิงอวิ๋นเองก็รู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างมหัศจรรย์เสียเหลือเกิน “ไม่รู้ว่าควรจะดีใจที่เธอมีแฟนคลับเศรษฐีดี หรือว่าควรจะเห็นใจที่เธอมีแฟนคลับมาคลั่งไคล้ดี”

“…ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย…เรื่องแบบนี้ไม่น่ากลัวหรือไง ฉันว่าออกจะน่ากลัว!”

“ใช่ๆๆ แล้วเธอคิดจะแก้ปัญหายังไงล่ะ ไหนๆ ก็รู้ต้นเหตุของเรื่องนี้แล้วนี่ ทีนี้ก็จัดการได้ไม่ยาก”

เหมียวเหมี่ยวใคร่ครวญอยู่สักครู่แล้วออกความเห็นว่า “ถ้างั้น…คืนนี้ฉันจะไลฟ์…เพื่อพูดถึงเรื่องนี้ก็แล้วกัน…หวังว่าเขาจะมารับรถกลับไปนะ”

“แฟนคลับเชื่อฟังคำพูดของไอดอลที่สุดอยู่แล้ว เธอทำสำเร็จแน่!” สวี่หลิงอวิ๋นให้กำลังใจอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก

เหมียวเหมี่ยวทอดถอนใจ “ถ้าฉันเป็นไอดอลจริงๆ ก็ไม่ต้องกลุ้มใจอย่างนี้หรอกน่า…”

เหมียวเหมี่ยววางสายแล้วก็ทำเหมือนอย่างเคย เธอโพสต์ประกาศแจ้งการไลฟ์สดไว้บนเวยป๋อแล้วดูเวลา ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลามื้อเที่ยงแล้ว เหมียวเหมี่ยวเดินไปยังห้องรับแขก เมื่อเคาะชามข้าวแมวเสี่ยวทู่ก็ออกมาจากใต้โซฟา มันนั่งรอให้เหมียวเหมี่ยวเทอาหารให้ที่ข้างชามข้าว เมื่อเหมียวเหมี่ยวเทอาหารแมวลงในชามเสร็จก็เติมน้ำลงไปในเครื่องให้น้ำแมว ตอนที่เหมียวเหมี่ยวเริ่มเทอาหารแมว เสี่ยวทู่ก็พาดศีรษะลงบนชามข้าว ในลำคอส่งเสียงครางครืดๆ อย่างพึงพอใจ ก่อนจะลงมือกินมื้อกลางวันพลางสะบัดหางอย่างเชื่องช้า

เหมียวเหมี่ยวย่อตัวลงมองอยู่ข้างๆ สักพัก ก็ลูบศีรษะของมัน “ฉันจะออกไปซื้อข้าวกลางวัน ค่อยๆ กินไปนะ”

เธอไม่ได้รับความสนใจจากมันเหมือนที่คาด เหมียวเหมี่ยวเองก็ชินแล้ว เธอล้วงกระเป๋ากางเกงดูก็พบว่ามีแบงก์ยี่สิบหยวนอยู่สองใบ จากนั้นก็พกกุญแจกับมือถือออกจากห้องไป

ย่านพักอาศัยของบ้านเหมียวเหมี่ยวค่อนข้างเล็ก เป็นลักษณะเซอร์วิสอพาร์ตเมนต์ทั้งหมด มีแค่สองอาคาร ห้องที่เหมียวเหมี่ยวเช่าไว้เป็นอพาร์ตเมนต์ขนาดย่อมที่มีชั้นลอย พื้นที่ใช้สอยประมาณเก้าสิบตารางเมตร หนึ่งเดือนเป็นเงินห้าพันกว่าหยวน ที่ตั้งของอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ค่อนข้างไกลจากตัวเมือง ละแวกใกล้เคียงก็ไม่มีภัตตาคารหรือร้านขายอาหาร

โชคดีที่ชั้นล่างสุดของอาคารที่เหมียวเหมี่ยวอยู่มีร้านขายก๋วยเตี๋ยว ก๋วยเตี๋ยวน้ำ ก๋วยเตี๋ยวผัด ข้าวผัด หรืออาหารจานเดียวก็ยังมี แถมยังรสชาติดีเป็นพิเศษด้วย ใช้คำว่าอาหารเลิศรสราคาถูกจะเหมาะสมที่สุด ปกติแค่โทรมา ผู้ช่วยของเถ้าแก่ร้านก็จะทำหน้าที่คนส่งอาหารมาส่งอาหารด้วยตัวเอง สะดวกดีทีเดียวล่ะ

แต่วันนี้…