ทดลองอ่าน แฟนคลับคนนี้มีรักมาฝาก! บทที่ 3

ตอนนี้รถแล่นผ่านสี่แยกไฟแดง เข้าโค้งแล้วออกไปยังเขตชานเมือง

“ความจริงแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันขับรถออกนอกเมืองเลยนะคะ ทักษะการขับรถของฉันค่อนข้างน่ากลัวจริงๆ นั่นแหละ คุณฟางกล้าหาญจังเลยค่ะ” เหมียวเหมี่ยวหัวเราะเยาะตัวเองพลางเอ่ย “กล้านั่งรถที่ฉันเป็นคนขับ”

“เรียกผมว่าฟางไหลหยางก็พอครับ” ฟางไหลหยางกล่าว “ผมรู้จักคนขับรถแค่คนเดียวนี่ครับ ไม่เป็นไรหรอก ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวผมขับให้เองก็ได้”

“ได้ยังไงล่ะคะ” เหมียวเหมี่ยวพึมพำ “อย่างนั้นฉันก็รับค่าจ้างมาฟรีๆ เลยน่ะสิ”

แม้จะพูดออกมาแบบนั้น แต่ไม่ทันถึงห้านาทีฟางไหลหยางก็เริ่มเมารถอีกแล้ว เหมียวเหมี่ยวชำเลืองมองเห็นว่าในมือของฟางไหลหยางกำกระดาษทิชชูปิดปากไว้แน่นและสีหน้าซีดขาว เธอรีบจอดรถที่ข้างทาง รถที่ถูกเบรกกะทันหันกระชากเล็กน้อยก่อนจะหยุดลง

ตอนนั้นเองที่ฟางไหลหยางรู้สึกว่าในกระเพาะปั่นป่วนไปหมด อยากให้เหมียวเหมี่ยวขับรถชนต้นไม้ให้รู้แล้วรู้รอด

“คุณ…ฟาง…คุณฟางไหลหยาง เป็นอะไรหรือเปล่าคะ” เหมียวเหมี่ยวมองเขาด้วยสีหน้าเป็นห่วง “ขอโทษด้วยนะคะ ทักษะการขับรถของฉันไม่ได้พัฒนาเลยสักนิด ฉันหยิบถุงพลาสติกให้นะคะ”

พูดไปพร้อมกับเอื้อมไปหยิบถุงพลาสติกที่เบาะหลัง แต่ว่าถูกฟางไหลหยางดึงตัวไว้ “ช่างเถอะ”

“แต่ว่า…”

ฟางไหลหยางเงยหน้าขึ้น สีหน้ายังคงไม่ดีสักเท่าไร นัยน์ตาแดงก่ำ ภายในมีน้ำตาคลออยู่ เมื่อชายหนุ่มหน้าตาโดดเด่นบุคลิกดีเยี่ยมอย่างเขามองมาที่เธอ ใจของเหมียวเหมี่ยวก็หวั่นไหวเสียเหลือเกิน ความหวั่นไหวนี้ทำให้เธออายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ทั้งหมดเป็นเพราะเธอคนเดียวเลย!

“ไม่เป็นไรครับ” ฟางไหลหยางเห็นเหมียวเหมี่ยวทำหน้าม่อยคอตกโทษตัวเองอยู่อย่างนั้นก็ปลอบใจ “อย่างนั้นผมขับเองก็แล้วกัน ผมเป็นคนขับก็ไม่เมารถแล้วล่ะ”

“อ๊ะ ไม่ดีหรอกมั้งคะ…” เป็นคนขับรถแท้ๆ กลับถูกผู้โดยสารรังเกียจรังงอนจนกลายเป็นผู้โดยสารเสียเอง…ถ้าคนในสายงานเดียวกันรู้เข้าคงหัวเราะกันแทบตายเลยใช่หรือเปล่า เหมียวเหมี่ยวตัดสินใจว่าจะปฏิเสธ

แต่ฟางไหลหยางเอ่ยออกมาว่า “ไม่อย่างนั้นหักค่าจ้างก็ได้ ไม่ต้องลำบากใจหรอกครับ ยังไงนี่ก็รถคุณนะ”

มีคนให้…รถคันนี้มาน่ะ

เหมียวเหมี่ยวตอบกลับในใจ

โธ่เอ๊ย คิดแบบนี้ฉันก็จะยิ่งรู้สึกผิดน่ะสิ

“ผลัดกันก็แล้วกันนะ คุณพักหน่อยเถอะ” คราวนี้ท่าทีและน้ำเสียงของฟางไหลหยางแสดงออกว่าไม่ให้เธอต่อรองอีก เหมียวเหมี่ยวได้ยินก็นิ่งอึ้งไป ตกใจกับรังสีแบบนี้ของเขา จึงลงจากรถสลับตำแหน่งกับเขาแต่โดยดี

ฟางไหลหยางนั่งลงบนที่นั่งคนขับด้วยท่าทีช่ำชอง เปลี่ยนเกียร์เปิดไฟเลี้ยวอย่างไหลลื่น

เหมียวเหมี่ยวคาดเข็มขัดนิรภัยไปอยากร้องไห้ไป พร้อมเอ่ยขึ้นว่า “ฉันจะต้องเป็นคนขับรถที่ล้มเหลวที่สุดบนโลกนี้แน่ๆ เลย ขอโทษจริงๆ นะคะ”

ฟางไหลหยางได้ยินน้ำเสียงปนสะอื้นของเธอก็ยิ้มออกมา “ถือซะว่าไปเที่ยวกับเพื่อน ไม่เป็นไรนะครับ”