ทดลองอ่าน แฟนคลับคนนี้มีรักมาฝาก! บทที่ 3

ฟางไหลหยางวางมือถือลงอีกฝั่งหนึ่ง เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ กอดอกพลางครุ่นคิด “ผมรวบรัดเกินไปหรือเปล่านะ”

เฉินตั๋วที่ยืนเซ็งรอส่งรายงานอยู่สิบกว่านาทีถามด้วยความเศร้าใจว่า “ประธานฟาง เอกสาร…”

“วางไว้ตรงนี้” ฟางไหลหยางขี้เกียจแม้แต่จะหันไปมองเขา ครุ่นคิดอยู่กับตัวเอง แต่พอเห็นว่าเฉินตั๋วยังไม่ออกไปก็ถามอย่างหมดความอดทน “มีอะไรอีก”

“ต้องเซ็นชื่อด้วยครับ…”

ฟางไหลหยางส่งเสียง “ชิ” ขึ้นมา คว้าเอกสารมาเปิดดู ทว่าผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่ได้ก้มลงไปมอง กลับเงยหน้าขึ้นถามเฉินตั๋วอีกว่า “นี่ผมรวบรัดเกินไปหรือเปล่า”

“ครับ? ใครเหรอครับ เมื่อครู่โทรศัพท์อยู่เหรอครับ ประธานฟาง…จะตามจีบใครหรือเปล่าครับ” เฉินตั๋วงุนงง

ก่อนที่จะเข้าบริษัทเฉินตั๋วได้ยินเรื่องราวของฟางไหลหยางมาหมดแล้ว ว่ากันว่าแฟนเก่าหลายๆ คนของเขาก็เป็นบรรดาลูกคนมีเงิน หลังจากมาเป็นผู้ช่วยของเขา เฉินตั๋วกลับไม่เคยเห็นฟางไหลหยางใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ เห็นแค่ชอบดูหนังหรืออ่านการ์ตูนอยู่กับบ้าน คนที่ความสัมพันธ์พิเศษด้วย…ก็เห็นจะมีแต่เหมียวไก่ฉีกคนนั้นแค่คนเดียว

ตอนนี้จู่ๆ ก็เริ่มลองนัดเธอออกมา แต่ดูเหมือนจะล้มเหลว เฉินตั๋วอยากจะเม้าท์กับเพื่อนร่วมงานใจจะขาดว่าพ่อสุภาพบุรุษผู้ร่ำรวยหล่อเหลาที่ใครต่อใครก็พากันหลงใหลอย่างประธานฟาง จีบสาวไม่สำเร็จ!

“เปล่า” ฟางไหลหยางเอ่ยขัดความในใจของเฉินตั๋ว “คนขับรถในแอพฯ เมื่อคราวก่อนน่ะ จริงสิ ปกติแล้วถ้าคนขับเห็นว่าคุณจะต้องเดินฝ่าฝน จะให้ร่มมาด้วยหรือเปล่า”

สมองของเฉินตั๋วทำงานด้วยความรวดเร็ว สุดท้ายถึงได้แน่ใจว่าคนขับที่เขาพูดถึงคือเหมียวไก่ฉีก แต่เขาก็ยังเรียกสติกลับมาไม่ได้ทั้งหมด “ก็น่าจะ…ยังไงก็…มีให้แหละครับ…”

“เธอให้ร่มผมมาคันนึง” ฟางไหลหยางเปิดตู้ นำร่มคันเล็กจิ๋วออกมาวางบนโต๊ะ

เฉินตั๋วดูร่มคันนั้น ต่อให้ไม่ได้กางออกมาก็รู้ว่าเป็นสไตล์เด็กสาวสีสันสดใส

“พรืด…” เฉินตั๋วรีบกลั้นหัวเราะ

ฟางไหลหยางกางร่มสไตล์เด็กผู้หญิงงั้นเหรอ

น่าถ่ายรูปเก็บไว้จัง

“ผมอยากคืนให้เธอ” ฟางไหลหยางเอ่ยด้วยความกลัดกลุ้ม “แต่ดูเหมือนเธอจะระวังตัวเอามากๆ”

“เฮ่อ…” เฉินตั๋วลังเลอยู่สักครู่ “ถ้าเธอคิดว่าไม่ได้สำคัญอะไร ไม่คืนก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งครับ”

“ต้องคืนสิ…ผมไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใครน่ะ” ฟางไหลหยางมุ่นคิ้ว นี่แหละความหัวรั้นของเขา จะต้องคืนให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็จะอยู่ไม่สุข

“อีกอย่าง…” ฟางไหลหยางพึมพำเสียงเบา เขาเพิ่งจะพูดได้สองพยางค์ก็ชะงักไป เงยหน้าขึ้นถามเฉินตั๋ว “คุณรู้จักเธอหรือเปล่า”

“หา?” เฉินตั๋วแข็งทื่อไปทั้งตัว

ฟางไหลหยางเฉียบคมอย่างกับลูกธนู เห็นแววตาทั้งหมดก็เข้าใจทะลุปรุโปร่ง ใจของเฉินตั๋วพลันบีบรัด พอถูกแรงกดดันจากหัวหน้าบีบบังคับก็พยักหน้าอย่างไม่อาจควบคุม “เอ่อ…ใช่ครับ”