ทดลองอ่าน แฟนคลับคนนี้มีรักมาฝาก! บทที่ 3

เหมียวเหมี่ยวได้ยินเสียงหัวเราะจากลมหายใจของเขา เป็นเสียงแผ่วเบา แต่ถ้าเงียบพอก็จะได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าผ่านอากาศมาจากลำโพง เธอจึงได้ยินเสียงหัวเราะที่มีเจตนาดีจากลมหายใจของเขาอย่างชัดเจน

“ถ้างั้นพบกันคนละครึ่งทางแล้วกัน หนึ่งพันสองร้อย คุณคิดว่ายังไงครับ”

“ค่ะ…ได้ค่ะ” ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามจะต้องพิถีพิถันแต่พอควร เหมียวเหมี่ยวรับปากแล้ว ทว่าในใจกลับละอายแทบทนไม่ไหวที่เปิดราคาสูงลิบลิ่วแบบนั้น

“งั้นลำบากคุณด้วยนะครับ วันเสาร์ตอนเก้าโมง มารับผมที่ประตูทิศใต้ของเคหาสน์เฟิ่งเฉิง ตรงถนนเส้นที่คุณขับไปคราวก่อนนั่นแหละครับ ตอนนี้ซ่อมเสร็จแล้ว” คราวนี้ฟางไหลหยางบอกทางอย่างละเอียดแจ่มแจ้ง แถมยังอธิบายต่ออีกด้วย

ฟางไหลหยางบอกอย่างนี้ เหมียวเหมี่ยวก็นึกถึงคืนฝนตกที่มาส่งเขายังเคหาสน์เฟิ่งเฉิงได้ ทักษะขับรถอันห่วยแตกของเธอทำให้หนุ่มหล่อรวยคนนี้เมารถ แล้วอีกฝ่ายยังใจดีให้คะแนนเธอห้าดาว เหมียวเหมี่ยวก็ยิ่งรู้สึกผิดกับเขามากขึ้นไปอีก

“ถ้างั้น…” เหมียวเหมี่ยวสอบถามเขาด้วยความระมัดระวัง “คุณจะยอมนั่งรถที่ฉันขับเหรอคะ”

“ครับ?”

“ก็…ฝีมือการขับรถของฉัน ต่อให้ไม่ทำให้คุณเมารถ ก็อาจจะขับตกคลองก็ได้ ขับรถไปเที่ยวแถบชานเมืองกัน ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้ทางสักเท่าไหร่…” เสียงของเหมียวเหมี่ยวเบาลงทุกที เสียงสุดท้ายแผ่วราวเสียงยุง “จริงๆ เลยนะคะ ไม่กังวลบ้างเลยหรือไงกัน”

“หึ” เหมียวเหมี่ยวได้ยินเสียงหึเบาๆ จากปลายจมูกของอีกฝ่าย จากนั้นก็ได้ยินเสียงเขาเจือด้วยความจนใจบอกว่า “งั้นก็ไม่มีทางเลือก ผมจะเอาลูกอมรสมิ้นต์ไปให้พอก็แล้วกัน จะจำไว้ว่าต้องเตรียมถุงพลาสติกไปด้วย”

“เฮ้อ…งั้นก็ช่างเถอะค่ะ ไม่แน่ว่าอาจจะโคลงเคลงกันไปตลอดทางเลยก็ได้” เหมียวเหมี่ยวรีบเอ่ยตอบ

“ไม่เป็นไรครับ” ฟางไหลหยางเอ่ย “แค่คราวก่อนผมไม่ได้เตรียมใจเอาไว้ก่อนน่ะ”

เตรียมใจอะไรกันล่ะ…เหมียวเหมี่ยวยิ่งอยากแทรกแผ่นดินหนี

“คุณวางใจนะครับ ผมไม่ถือสาอะไรหรอก” ฟางไหลหยางเอ่ย

เหมียวเหมี่ยวยืนยันด้วยเสียงเบาว่า “ฉันจะพยายามขับให้นิ่มๆ แน่นอนค่ะ”

“สู้ๆ นะครับ” ฟางไหลหยางให้กำลังใจด้วยความเอาใจใส่

“จริงสิคะ” เหมียวเหมี่ยวเอ่ย “คือว่า…ฉันเปลี่ยนน้ำหอมรถเป็นกลิ่นเลมอนแล้วนะคะ”

“ครับ?” จู่ๆ เหมียวเหมี่ยวก็เอ่ยออกมา ฟางไหลหยางก็ไม่รู้จะต้องตอบยังไง เพราะฟังออกถึงน้ำเสียงระมัดระวังของเหมียวเหมี่ยว ใจของเขาก็หล่นวูบกะทันหัน

แค่คำพูดเรื่อยเปื่อยประโยคเดียว เธอคนนี้ก็ทำตามจริงๆ เสียด้วย

ช่างน่า…น่ารักเป็นบ้าเลย

สมกับเป็นนักวาดการ์ตูนที่ชื่นชอบจริงๆ นั่นแหละ!

ฟางไหลหยางตอบเสียงเข้มเจือด้วยรอยยิ้ม “ครับ ขอบคุณครับ”

วางสายเสร็จ เหมียวเหมี่ยวก็ถอนหายใจออกมา สักครู่เดียวก็ห่อไหล่ เธออุ้มเสี่ยวทู่ขึ้นมาแล้วยกขึ้นเหนือศีรษะ จากนั้นก็นำกลับมากอดที่ข้างแก้ม อยากเอาหน้าถูไถศีรษะของเสี่ยวทู่ แต่กลับถูกขาหน้าของมันยันไว้

“เสี่ยวทู่ แม่รับงานใหญ่มาเลยนะ ตื่นเต้นไปหมดแล้ว จะไม่ปลอบใจกันหน่อยเหรอ” เหมียวเหมี่ยวทำหน้าเศร้า ก้มหน้าด้วยความห่อเหี่ยว “แต่…เป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้ขับรถออกจากเมืองเลยนะ…”