ทดลองอ่าน แฟนคลับคนนี้มีรักมาฝาก! บทที่ 5

เหมียวเหมี่ยวเกาหัวแกรกๆ เมื่อเห็นว่าฟางไหลหยางอารมณ์ไม่ดีเพราะความหุนหันพลันแล่นของเธอก็รีบยิ้มสู้ เธอเอ่ย “ขอบคุณนะคะ คุณดูสิ ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย! ฉันโกรธจริงๆ นะคะ ก็เขาปากไม่ดีนี่นา”

“เขาว่าอะไรคุณ” ฟางไหลหยางเพียงแต่เห็นทั้งสองคนมีเรื่องกันอยู่ไกลๆ ก็เลยรีบจอดรถที่ข้างทางแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้ามา เห็นเหมียวเหมี่ยวผลุนผลันเตรียมจะฟาดลงไปพอดี ตอนนี้ยังรู้สึกหวาดผวาอยู่ด้วยซ้ำ แต่ว่าเขาไม่ได้ยินว่าทั้งสองคนทะเลาะกันเรื่องอะไร

เหมียวเหมี่ยวเบะปาก คิดถึงเรื่องเมื่อสักครู่ก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ก็ตลกดีนะคะ…พอดีเขาเห็นฉันเปิดแอพฯ เรียกรถปาปา รู้สึกว่าฉันไปแย่งลูกค้าเขาก็เลยไม่พอใจ สั่งสอนฉันมาหลายคำเลย ฉันก็เป็นคนนิสัยดีนะคะ ปกติก็คงไม่โกรธหรอก แต่ใครให้เขา…”

ฟางไหลหยางสงสัย “เขาพูดอะไรเหรอ”

เหมียวเหมี่ยวกัดริมฝีปาก พอนึกถึงคำพูดของชายคนเมื่อกี้ก็รู้สึกน้อยใจ ขอบตาแดงรื้นขึ้นเล็กน้อย เธอเบือนหน้าไปอีกฝั่งหนึ่ง เอ่ยเสริมด้วยความอัดอั้น “ใครให้เขาบอกว่าฉันไร้การศึกษาล่ะ”

ฟางไหลหยางนิ่งอึ้ง ยังอยากถามต่อ แต่เหมียวเหมี่ยวก็เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่น “เอ๊ะ ยังไม่ได้ถามคุณเลยว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

“มาซื้อของทำอาหารที่ซูเปอร์มาร์เก็ตน่ะ”

เหมียวเหมี่ยวยิ้มพลางเอ่ย “เถ้าแก่ใหญ่ก็ทำกับข้าวเองด้วยเหรอคะ”

“ผมชอบลงมือทำเองน่ะ” ฟางไหลหยางยกมุมปากขึ้น เอ่ยถามเหมียวเหมี่ยว “แล้วคุณล่ะ? มาส่งผู้โดยสารแถวนี้เหรอ”

“เปล่าหรอกค่ะ มาซื้ออาหารแมว ถ้าไม่ซื้อให้เจ้านายจะดื้อน่ะค่ะ” เหมียวเหมี่ยวยิ้มเจื่อนๆ หยอกล้อกับตัวเอง

ฟางไหลหยางเลิกคิ้ว เขาเคยเห็นเสี่ยวทู่ของเหมียวเหมี่ยวหลายครั้งแล้วในไลฟ์สด แฟนคลับส่วนใหญ่ต่างก็ถือเป็นแมวทิพย์ของตัวเอง ล้วนแต่ชอบเสี่ยวทู่กันมากๆ เขาถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจแต่ก็ทำเป็นตื่นเต้น “คุณเลี้ยงแมวด้วยเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ อเมริกันช็อตแฮร์ นิสัยเย่อหยิ่งเย็นชาใช้ได้เลย แต่ว่าเชื่องมากนะคะ น่ารักมากๆ เลยค่ะ”

“จะให้ผมเจอได้เมื่อไหร่ล่ะครับ” ฟางไหลหยางเอ่ยอย่างจริงจัง

เหมียวเหมี่ยวมองเขาด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าฟางไหลหยางที่ดูเย็นชาจะสนใจแมวขนปุกปุยกับเขาด้วย การได้มีความชอบและงานอดิเรกคล้ายๆ กันกับคนที่ตัวเองชอบทำให้เธอมีความสุข นี่ก็หมายความว่าพวกเขาสองคนจะมีเรื่องให้คุยกันมากขึ้นไปอีก

ทันใดนั้นมือถือก็ดังขึ้น เสียงสายเข้าเสี่ยวทู่ร้องเหมียวๆ ดังขึ้นมา เหมียวเหมี่ยวชะงักงัน นึกถึงผู้โดยสารที่ถูกความจำปลาทองของเธอทอดทิ้งไว้ที่มหาสมุทรแปซิฟิกขึ้นมาได้ทันที ก็ร้อนรนจนสะดุ้งไปทั้งตัว รีบรับโทรศัพท์