ทดลองอ่าน Master of My Own ขอโทษที ฉันไม่ใช่เลขาคุณแล้ว บทที่ 1-บทที่ 2

เลิกงานตอนเย็น หนิงเหมิงกลับถึงบ้าน

คำนวณเวลาเรียบร้อยว่าอีกซีกหนึ่งของโลกตอนนี้ฟ้าสว่างแล้ว หนิงเหมิงจึงเปิดคอมพิวเตอร์แล้วต่ออินเตอร์เน็ตเพื่อวิดีโอคอลล์

ไม่นานปลายทางก็รับสาย โหยวฉีเพื่อนรักที่อยู่ตรงหน้ากล้องติดกิ๊บหูกระต่ายกำลังทาครีมบนใบหน้า

หนิงเหมิงถอนหายใจอย่างผ่อนคลาย

อย่างไรที่เรียกว่าสาวสวย ต้องแบบนี้สิถึงจะเป็นสาวสวย สาวสวยสามร้อยหกสิบองศาไม่มีจุดบอดเมื่อมาอยู่ตรงหน้าโหยวฉีก็ยังถือว่าธรรมดา ต้องเป็นแบบโหยวฉีที่มองดูสามมิติไม่มีจุดบอดถึงจะเรียกว่าสวยจริงๆ

โหยวฉีแต่งหน้าไปพร้อมกับถามหนิงเหมิง “เหมิงเหมิง โทรหาฉันตั้งแต่เช้ามีอะไรหรือเปล่า”

หนิงเหมิงแกะผมออก ถอดแว่นตาลงแล้วยืดแขนบิดขี้เกียจ

“แกบอกว่าจะกลับประเทศเร็วๆ นี้ไม่ใช่เหรอ เมื่อไหร่กันแน่ล่ะ”

โหยวฉีคึกคักขึ้นมาทันที “คราวนี้ใกล้แล้วจริงๆ เหล่าเหอทำโปรเจ็กต์สุดท้ายเสร็จ ส่งต่องานให้เรียบร้อยก็จะพาฉันกลับไปแล้ว! ฉันรู้ว่าแกคิดถึงฉัน ฉันก็คิดถึงแกนะ จุ๊บๆ!”

หนิงเหมิงกลอกตาตามด้วยเสียงเฮอะๆ “ฉันฟังคำพูดนี้มาสามปีเข้าไปแล้วนะ!”

โหยวฉีก็เฮอะๆ บ้าง “แล้วแกบอกว่าจะย้ายตำแหน่ง แกจะทำโปรเจ็กต์ลงทุน คำพูดนี้ฉันก็ฟังมาสามปีแล้ว แกก็ยังเป็นเลขาฯ อยู่ไม่ใช่เรอะ!”

หนิงเหมิงชะงักไป “ฉันทำให้แกรู้สึกเป็นแบบนี้เหรอ” ทำเหมือนกับเธออาลัยอาวรณ์ตำแหน่งเลขาฯ นี้เหลือเกิน

โหยวฉีทำเป็นพยักพเยิด “ฉันว่าไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวหรอก แกทำให้ทุกคนบนโลกนี้รู้สึกแบบนี้แหละ ใครจะไปรู้ แกอาจจะตัดใจจากบอสภูเขาไฟของแกคนนั้นไม่ได้ก็เป็นได้”

หนิงเหมิงขนลุกขึ้นมา

“หาเรื่องนะแก ฉันไม่ได้ชอบทรมานตัวเองสักหน่อย!”

ทั้งสองพูดคุยสัพเพเหระกันไปสักพัก หนิงเหมิงจึงได้วางสายวิดีโอคอลล์

จากนั้นเธอก็เปิดไฟล์งานขึ้นมา พิมพ์คำว่า ‘คำขอย้ายตำแหน่งงาน’ ลงไป

ถึงเวลาที่จะต้องตัดสินใจแล้ว ถ้ายังโลเลอีกเธอก็จะกลายเป็นคนหน้าหนาในสายตาของโหยวฉีแล้วล่ะ

พรุ่งนี้! ถ้าพรุ่งนี้ลู่จี้หมิงอารมณ์ดี เธอจะต้องหาโอกาสพูดกับเขาให้รู้เรื่อง

ผลก็คือวันรุ่งขึ้นทั้งวันลู่จี้หมิงอารมณ์ไม่ดีมาก ไม่ดีมากๆ เสียด้วย

สาเหตุก็เพราะกิจการเครื่องแต่งกายที่เขาลงทุนไปก่อนหน้านี้ขาดสภาพคล่องในระยะนี้ กำไรก็ตกลงอย่างมาก ว่าตามแผนการลงทุนที่วางเอาไว้ ในตอนนี้กิจการจะต้องเข้าสู่การระดมทุนรอบที่สองแล้ว และพวกเขาก็จะใช้โอกาสในการระดมทุนครั้งนี้ขายโอนหุ้นออกไป

“แต่ถ้าว่าตามสถานการณ์ของกิจการในปัจจุบัน ตอนนี้คิดจะระดมทุนรอบสองเกรงว่าจะเป็นไปได้ยาก…”

ชิวจวิ้นหลินผู้รับผิดชอบแผนกโปรเจ็กต์สองคนใหม่รายงานกับลู่จี้หมิงอย่างตื่นกลัว

ลู่จี้หมิงตบโต๊ะถามอย่างคาดคั้น “คุณกำลังจะบอกผมว่าเงินที่ผมลงทุนไปเอาคืนมาไม่ได้ อย่างนั้นใช่ไหม! หา?!”

ชิวจวิ้นหลินสะดุ้ง พยายามจะฝืนตอบไปว่า “ในตอนนี้ ใช่ ใช่ครับ…”

ลู่จี้หมิงพูดเสียงเรียบ “พวกคุณทำบ้าอะไร! ตอนแรกพูดกับผมไว้ว่ายังไง เป็นโปรเจ็กต์ที่ดี เป็นโปรเจ็กต์ที่ทำเงินแน่นอน แล้วตอนนี้ล่ะ ตอนนี้ล่ะ!”